‘De botten zijn goed,’ zei de verkoper, alsof hij ze aan mij moest verkopen.
Dat deed hij niet. We wisten allebei dat ik verliefd was geworden op het huis.
Voor sommige mensen zou een keuken die sinds 1948 niet meer is aangeraakt een complete renovatie zijn, maar ik was gefascineerd door de lichtgroene kasten, het originele behang dat nog intact is en de hardhouten vloeren die alleen maar een goede wasbeurt nodig hadden. Sellers en ik stonden in de woonkamer terwijl mijn man de gevechten in de kinderslaapkamer floot, en ik stelde me ochtenden voor met koffie op het zonneterras. Het is een eeuwig huishoudelijk ingrediënt, en we kunnen het ons bijna veroorloven.
Bijna.
Toen de verkoper mijn mondelinge bod accepteerde, maakte mijn hart een sprongetje. Ik keek hem in de ogen en zei vol vertrouwen: “We zullen ervoor zorgen dat het gebeurt.”
Sterker nog, ik heb absoluut geen idee hoe we het gaan betalen.
Van buitenaf lijkt ons leven misschien behoorlijk stabiel – en in eerste instantie is dat ook zo
In het begin van ons huwelijk had mijn man een stabiele carrière en verdiende hij een inkomen van zes cijfers, met uitkeringen en een ziektekostenverzekering. Het inkomen gaf mij de vrijheid om een leven op te bouwen als freelance schrijver en schrijfcoach. Dankzij een genereuze gift van zijn vader hebben we ons eerste huis kunnen kopen.
De auteur zei dat financiële druk zijn huwelijk onder druk had gezet. Met toestemming van de auteur
Toen, bijna tegelijkertijd,… een boek verkopenmijn man werd ontslagen en onze rollen waren van de ene op de andere dag omgedraaid. Hij nam adviesprojecten op zich zodra ze zich voordeden, maar voor het grootste deel overleefden we van mijn inkomen. Een paar maanden gingen goed. Anderen wachten met spanning tot de facturen worden vereffend, terwijl we het creditcardgebruik voor boodschappen en brandstof maximaliseren.
Jaren van financiële onzekerheid hadden hun tol geëist van ons huwelijk
Financiële onzekerheid verdreef het beeld dat ik van ons had: goed opgeleide volwassenen die wisten hoe ze rekeningen moesten betalen, belasting moesten indienen en verantwoorde keuzes moesten maken. Toen de cijfers niet meer werkten, werd ik teruggevoerd naar mijn kindertijd: jaren van voedselschaarste en instabiliteit op het gebied van huisvesting, wonen in de kelder van mijn grootmoeder en dromen van een echt huis dat nooit werkelijkheid werd.
Ongeveer een jaar geleden hebben we een stap gezet die, althans tijdelijk, een oplossing leek. We zijn naar Nyack verhuisd om dichter bij mijn zoon te zijn particuliere school. In plaats van ons ouderlijk huis te verkopen, hebben we er een Airbnb van gemaakt. Het was een zeer goede financiële beslissing. Tot nu toe hebben we dit jaar ongeveer $ 50.000 verdiend – genoeg om onze rekeningen te betalen en de boel draaiende te houden.
Soms zorgt het leven ervoor dat we niets kunnen doen
Het leven in tijdelijke huisvesting eiste zijn tol van ons, en Airbnb-inkomsten onvoorspelbaar. Afgelopen winter verliepen de boekingen traag. Opnieuw naderde onze creditcard de limiet. Wij hebben besloten ons ouderlijk huis te verkopen en te gaan verkleinen.
De auteur maakt een selfie in zijn oude huis. Met toestemming van de auteur
Rond dezelfde tijd begon onze stad met harde maatregelen tegen kortetermijnverhuur, waardoor de bedrijven die ons overeind hielden, werden gesloten. Toen zijn we in onszelf gedoken pensioen rekening. We haalden 20.000 dollar uit onze IRA – iets wat we tot dan toe op de een of andere manier hadden weten te vermijden.
We gebruikten het geld om creditcards af te betalen en de hypotheek af te betalen.
Lenen van ons pensioen voelde eng en onvermijdelijk
Mijn grootste angst is om onze kinderen teleur te stellen en ze te laten ervaren wat ik als kind heb meegemaakt. Als er financiële problemen ontstaan, ontstaat er paniek. Een stem fluisterde: Je leeft je leven niet goed. Je zou nu stabieler moeten zijn. Pensioensparen moet iets heiligs zijn. Wat volwassenen moeten doen, is het loslaten en laten groeien.
Maar de taak van volwassenen is ook om voor het huis en het eten voor zichzelf en hun kinderen te zorgen.
Eigen IRA te nemen het voelde zowel nederig als magisch. Net als een tweede financiële gift van mijn schoonvader, of de winter dat ik een grote subsidie kreeg voor schrijvers met medische kosten, herinnert het me eraan dat overleven altijd een mix is van geluk, strategie en hard werken.
Ik dacht dat stabiliteit betekende dat ik geen hulp nodig had
Ik twijfel er niet aan dat ons huis snel verkocht zal worden. Maar zelfs met zoveel eigen vermogen lag de beste prijs die we ons konden veroorloven om in Nyack te kopen, aan de onderkant van de markt. Ons huurcontract loopt af op 1 juni en we hebben geen geld om aan een ander huurcontract te besteden. Wij zijn op zoek naar het goedkoopste huis in een competitieve stad, binnen een krap tijdsbestek. Zit met een makelaar in onroerend goedTerwijl ik onze cijfers bestudeerde, realiseerde ik me dat wiskunde geen wiskunde is. Terwijl ik mijn tranen tegenhield, zei ik: ‘Ik heb het gevoel dat mijn geluk op is.’
De makelaar luisterde rustig en zei iets eenvoudigs: ‘Ik denk niet dat het geluk opraakt.’
Ik besloot het te geloven.
Toen verscheen dit huis.
Jarenlang heb ik gedacht dat stabiliteit betekende dat ik nooit hulp nodig had, nooit aan mijn pensioen kwam, nooit achterop raakte. Maar zo werkt het grootste deel van het leven niet. Stabiliteit, zo blijkt, wordt uit de weg geruimd: cadeaus van ouders, een goedbetaalde freelancebaan, een huis dat ‘goede botten heeft’, een sentimentele verkoper die meer geïnteresseerd is in het vinden van iemand die hem leuk vindt dan in het accepteren van het hoogste bod.
Dankzij iets – tijd, doorzettingsvermogen, creatieve berekeningen – zijn we erin geslaagd om in aanmerking te komen voor een hypotheek. Onze buren boden ons genereus een overbruggingslening aan die we als borg konden gebruiken. Toen de verkoper het bod dat afhankelijk was van de verkoop van ons huis niet accepteerde, kwam onze IRA te hulp: in onroerend goed geldt een IRA of 401(k) als een ‘liquide bezit’ als je bereid bent het te liquideren, zodat we dat geld kunnen gebruiken voor een aanbetaling.
Tegen de tijd dat u dit leest, hoop ik dat u onder contract staat. Maar als dit huis niet werkt, zal een ander huis dat wel doen. Ik weet niet hoe, maar we vinden altijd wel een manier.
