Hoewel Amanda Peet de afgelopen jaren af en toe op televisie heeft gewerkt, markeert de oprechte en oneerbiedige komedie ‘Fantasy Life’ haar eerste rol in een film sinds 2015. Haar optreden als vrouw die worstelt om weer in contact te komen met haar ware zelf kan gemakkelijk worden beoordeeld als een van de beste werken uit haar carrière, naast haar rollen in films als ‘Something’s Gotta Give’ en ‘The Whole Nine Yards’.
Hij zei dat hij haar afwezigheid nooit had opgemerkt.
“Ik denk er helemaal niet over na”, zei de 54-jarige Peet in een recent interview. “Ik denk dat dit deels komt doordat het landschap is veranderd en het een beetje meer een mengelmoes is (tussen film en tv). Je krijgt nu in beide veel genuanceerde vrouwelijke personages van middelbare leeftijd te zien. Ik heb alles lange tijd altijd op het schrijven gebaseerd.”
In de nieuwe film speelt Peet Dianne, die een acteercarrière achter zich heeft gelaten en nu in Brooklyn woont met haar muzikant-echtgenoot (Alessandro Nivola). Ze raakt emotioneel betrokken bij Sam (Matthew Shear), een onrustige jongeman die ze inhuren om voor hun drie dochters te zorgen. Warm en inzichtelijk: ‘Fantasy Life’ is een eenvoudige terugkeer naar de brutale stadskomedies van Nicole Holofcener en Noah Baumbach.
De film is de eerste als schrijver-regisseur voor Shear, die vooral bekend is als acteur in veel van Baumbachs films, waaronder “Mevrouw Amerika” En “Huwelijksverhaal” en voor zijn rol in de TNT-serie “De buitenaards wezen.” Toen het in première ging Het South by Southwest Film & TV Festival van vorig jaar, “Fantasy Life” verdiende een speciale juryprijs voor Peet’s optreden en een publieksprijs.
Peet zegt dat hij vanaf de eerste keer dat hij het script zag, met zijn chaotische wereld van therapiesessies en familiediners, wist dat hij er deel van wilde uitmaken.
‘Ik spuugde bijna,’ herinnerde Peet zich van zijn eerste lezing. “Ik dacht: ‘Oh, ik wil deze film maken.’ Matthews gevoel voor humor is heel bijzonder en doet me denken aan het soort Joodse New Yorkse humor waar ik van houd. Ik wil het goede voor hem doen.”
Matthew Shear en Amanda Peet in de film ‘Fantasy Life’.
(Greenwich-entertainment)
Peet sluit aan bij de angst om niet te weten hoe te herkennen wanneer iemand de persoon is geworden die hij ooit was en open te blijven staan voor alles wat het leven nog te bieden heeft. Dat enkele van zijn diepste onzekerheden werden overgebracht door iemand als Shear, 41, lijkt zelfs nog buitengewooner.
“Ik vind het vreemd dat de schrijver een man is die dit personage schrijft – het is waar,” zei Peet. “Dat zijn de dingen die ik de hele tijd voel, de angst of dit zal eindigen, wanneer zal het eindigen, moet dit eindigen? Mensen die zich in de creatieve wereld bevinden, voelen altijd deze urgentie.
“Verrassend genoeg gaat het op mijn oude dag veel beter met mij”, zegt Peet, “hoewel het niet gemakkelijk is om een oudere actrice te zijn, heb ik het gevoel dat ik een beter perspectief heb op Hollywood en de business en er meer rust over heb.”
Ze betrapte zichzelf en voegde eraan toe: ‘Als mijn man dit leest, zal hij zeggen: ‘Sorry, Wat? Welke vrede bedoel je?’”
“Verrassend genoeg gaat het op mijn oude dag veel beter met mij”, zegt Peet, “hoewel het niet gemakkelijk is om een oudere actrice te zijn, heb ik het gevoel dat ik een beter perspectief heb op Hollywood en de business en er meer rust over heb.”
(Justin Jun Lee / For Time)
Voor ons interview zat Peet in een hotelkamer in Los Angeles, midden in een persdag voor het tweede seizoen van de Apple TV-serie ‘Your Friends & Neighbours’, terwijl Shear op het advocatenkantoor van zijn schoonvader aan de Upper West Side van New York City was, niet ver van zijn appartement.
In gesprekken hebben Peet en Shear een gemakkelijke, plezierige chemie, zelfs via videogesprekken vanuit tegengestelde richtingen, waarbij Peet vaak de gedachten van Shear aanvult of verduidelijkt, terwijl hij nederig lof afwijst wanneer hij wil zeggen dat hij verantwoordelijk is voor iets dat zo goed afloopt.
Sinds de film vorig jaar in première ging, heeft Peet haar beide ouders een ziekenhuisbehandeling zien ondergaan voordat ze stierven en heeft ze zelf tegen borstkanker gestreden. (Hij heeft onlangs de gebeurtenissen vastgelegd in een essay voor New Yorker.)
Ze verbeeldt haar persoonlijke ervaringen met inzicht, kwetsbaarheid en openheid die doen denken aan de rauwe emotie van Peets recente optredens, die een ingetogen, bescheiden kracht uitstralen.
Peet, die zei dat zijn gezondheid momenteel ‘prima’ is, herinnerde zich dat hij eerder dit jaar met Shear op een filmfestival in Miami was toen hij het nieuws ontving dat de toestand van zijn moeder was verslechterd en dat hij haar moest opzoeken.
“Wat er met mijn moeder is gebeurd, maakt al een tijdje deel uit van mijn leven”, zei hij. “Het is moeilijker als het geheim is. Het is geruststellender om mensen te hebben van wie ik hou, zoals Matthew, met wie ik over mijn werk kan praten en ermee verder kan gaan, maar die ook weten wat er aan de hand is.”
Shear zei dat hij zijn originele scenario eerst begon met een foto van een jonge man die een paniekaanval kreeg in de zelfhulpafdeling van een boekwinkel en van daaruit het script ontwikkelde. Ze had als oppas gewerkt voor gezinnen in de Upper East Side toen ze in de twintig was en kon gebruik maken van haar gevoel dat ze vaak te betrokken was bij de dynamiek van de gezinnen waarvoor ze werkte.
Toen een vriend van buiten de showbusiness Peet voorstelde, klikte het idee. En nadat hij het script had gelezen en ermee instemde om deel te nemen, en ook als producer betrokken was, kwamen de zaken in een stroomversnelling, waarbij castleden zoals Nivola werden toegevoegd op basis van zijn betrokkenheid.
Sheer herinnert zich een samenwerking met Peet die zich uitstrekte tot alle aspecten van het verhaal – zelfs tot de andere personages. “Het is geen cliché over een acteur die aantekeningen maakt”, zei hij. “Amanda was zwaar op de weg.”
(Justin Jun Lee / For Time)
“Het verandert echt dingen”, zei Shear. “Op papier heeft de betrokkenheid van Amanda bij de film ons alleen maar geholpen om mensen geïnteresseerd te krijgen. Maar vanaf ons eerste gesprek op Zoom, toen ik tekeer ging en excuses probeerde te maken voor het feit dat ik voor het eerst regisseerde, zei ze alleen maar tegen mij: ‘Alles gaat goed. Laten we het over het script hebben.’ En dat is wat wij deden. “
Peet brengt een nieuw perspectief op het personage en het verhaal dat verder gaat dan alleen de rol zelf.
“Hij had hele scherpe, doordachte dingen te zeggen over het script en hielp me dingen te ontwikkelen die niets met het personage te maken hadden”, zei Shear. “Het is geen cliché over acteurs die aantekeningen maken.
“En toen gingen we verder met racen”, zei Shear. “Amanda was zwaar op haar reis. Ze heeft nooit het vertrouwen in dit project verloren.”
Peet heeft ook ideeën over hoe hij zijn karaktergroei en de aard van zijn zich ontwikkelende relatie met Sam kan uitbreiden. Ook al delen ze een betekenisvolle kus, de inzet in hun relatie blijft meer emotioneel dan fysiek.
‘Eén ding dat ik kan vertellen,’ zei Shear met grote vreugde, ‘is dat een van Amanda’s eerste opmerkingen was dat ik de seksuele chemie tussen ons moest vergroten. Ik bedoel, daar ben je niet raar in.’
‘Daar ben ik echt raar in,’ antwoordde Peet.
Het was Peet die een scène voorstelde waarin Shear’s Sam Peet’s personage, Dianne, helpt door een auditie op de zelfband te doen, een zeer specifieke belediging waar veel werkende acteurs mee te maken krijgen, als een manier om hun groeiende genegenheid voor elkaar te zien en hoe diep hij verliefd op haar is geworden.
‘Ik herinner me dat ik dacht dat het een soort liefdesverhaal moest zijn’, zei Peet. “Dus het moet veranderen van ‘Oh, jij bent de man’ naar wakker worden met elkaar als iets anders dan alleen maar een transactie met jullie ouderschap. En langzaam de schakelaar omdraaien.”
“Matthews gevoel voor humor is heel bijzonder en doet me denken aan het soort Joodse New Yorkse humor waar ik van hou”, zei Peet. “Ik wil het goede voor hem doen.”
(Justin Jun Lee / For Time)
Het perspectief van de film op de geestelijke gezondheid, inclusief Sams openheid over het nemen van antidepressiva, is behoorlijk verfrissend.
“Ik irriteer me echt aan het verhaal over de geestelijke gezondheid in veel films”, zei Shear. “Meestal zijn het mensen in psychiatrische instellingen, hysterische zelfmoordverhalen, of zoals Joker die zijn medicijnen niet slikt. Je weet niet hoe het is om een redelijk normaal persoon te zijn en met een aantal veel voorkomende geestelijke gezondheidsproblemen te maken te hebben en een paar details te hebben over hoe die ervaring was. Ik wilde iets maken dat dat wel had.”
“Ik vond het leuk dat het script over een meer herkenbare soort psychische aandoening ging”, zei Peet. “Het script heeft een niet-oordelende blik, maar het is geen issuefilm. Het is niet de bedoeling om op een zeepkist of iets dergelijks te komen. Als je over moeilijke kwesties wilt praten, (het is belangrijk) dat je niet voortdurend de diepgang van jezelf als schrijver laat zien, maar in plaats daarvan dingen grappig en vermakelijk maakt. Ik denk dat dat is wat ik er leuk aan vind.”
In een andere scène wordt het personage van Peet om een handtekening gevraagd door een jonge vrouw die hem aanziet voor acteur Lake Bell. Dit is Peet “een miljoen keer” overkomen, gaf hij toe, waaronder een keer op de rode loper toen fotografen Bell’s naam naar hem begonnen te roepen.
“Het is vreemd, want je denkt: wat moet ik hier doen?” zei Peet lachend. “Wat is de minst domme manier om hier uit te komen?”
In een vroege scène wordt het personage van Peet herkend door iemand die hem onhandig niet kan herkennen. Toen Peet Shear vertelde dat hij vaak werd aangezien voor Bell, veranderden ze het moment. (Peet en Bell stuurden een sms over het fenomeen en Peet hoorde onlangs dat Bell hem soms vergist.)
“Fantasy Life” is sinds de première in 2025 op SXSW op verschillende andere festivals verschenen, waaronder AFI Fest LA afgelopen najaar. Shear was blij en opgelucht toen hij zag dat de film eindelijk in de bioscoop verscheen, deels zodat hij zich meer kon concentreren op het schrijven van zijn volgende script.
Peet fleurt op als Shear’s nieuwe schrijfproject wordt genoemd.
“Is er een rol voor mij in?” vroeg hij plechtig.
‘We praten later verder,’ zei Shear. Toen hij zijn gezicht las en besefte dat hij misschien afwijzend klonk, voegde hij eraan toe: ‘Dit is een gesprek. Een heel creatief gesprek.’
