Recensie ‘The Drama’: Zendaya geeft toe dat ze slechte dingen heeft gedaan in de aanloop naar de bruiloft

Filmmaker Kristoffer Borgli is een martelstrip met een doel. Hij graaft in onze onzekerheden in de hoop redenen te vinden om onszelf genade te schenken.

“Droomscenario”, een sterk Amerikaans debuut van de Noorse schrijver-regisseur, met in de hoofdrol Nicolaas Cage als een anonieme schlub die viraal gaat als vreemden melden dat ze hem in hun slaap hebben gezien; de stroom van roem zorgde ervoor dat hij zijn leven ruïneerde. Borgli’s nieuwste film, ‘The Drama’, heeft tot doel een verloofd stel genaamd Emma en Charlie in verlegenheid te brengen (Zendaya En Robert Pattinson). Een week voor de bruiloft kwamen hun getrouwde vrienden, Rachel en Mike (Alana Haim En Mamoudou Athie), druk erop om het ergste te noemen dat ze ooit hebben gedaan. Een dronken biechtstoel is een geweldig tafereel, waarbij Haims woedende bemoeial de spanning opvoert totdat hij in tranen ontploft en overgeeft.

Wat de beschaamde Emma bijna doet is zo onverwacht, zo extreem, dat ik alleen maar wil zeggen dat het gewelddadig en erg Gen Z is, en hoewel eng, is Borgli er niet zo happig op. Hij gebruikte shocktactieken zoals een kind een lolly in een mierenhoop gooit; hij wilde gewoon een scène maken. Als zijn apathie iemand in het publiek beledigde, denk ik niet dat het hem iets kon schelen. Ik voelde me ook losgekoppeld van de film, wat erg grappig was, maar ik bewonderde de bedoelingen ervan.

De focus ligt op de impact. Pattinsons bruidegom, een zetmeelrijke, angstige ziel, ziet er tegenop om met een gek door het gangpad te lopen en zijn herinneringen op te zoeken om bewijs te vinden dat zijn verloofde beschadigde goederen is. Ondertussen is de bruid hulpeloos om een ​​versie van zichzelf te verdedigen waarvan ze zweert dat ze die sinds haar tienerjaren niet meer heeft meegemaakt. ‘The Drama’ kon Zendaya’s aangeboren sympathie niet in de weg staan. We worden ongeduldig met iedereen die hem laat lijden. Wanneer haar Emma probeert uit te leggen dat ze op de middelbare school een outcast was, gelooft geen van haar vrienden haar en zelfs de scène zelf wordt afgebroken alsof ze niet ter zake wil komen.

De jonge en kwetsbare Emma wordt gespeeld door een charmant personage Jordyn Kuretachtervolgt de film in flashbacks en hallucinaties. Charlie van Pattinson stelt zich voor dat hij naast Curet staat tijdens de repetitie van de trouwfoto’s van het stel door de cameraman Arseni Khachaturan laat in één beeld zien dat het huwelijk ons ​​uitdaagt om ons te binden alle van iemand, niet alleen de goede delen die we hebben ontmoet.

Moeten Emma en Charlie trouwen? Eerlijk gezegd, wat maakt het uit? We weten nooit genoeg over hen om beslissingen te nemen. Voor een andere scenarioschrijver zou ‘The Drama’ een diepgaande studie en een meer emotioneel aangrijpende film zijn geweest. Maar Borgli dwingt ons om de subtiliteiten van de puinhoop te ontwarren en een hangend huwelijk als een onpersoonlijke kwestie te analyseren: wat gebeurt er na de publieke schande van de schuldige partij en de inquisiteurs? Het is een van de belangrijkste (en onopgeloste) vragen van de moderne tijd, dus ik vergeef de filmmakers dat ze niet meer geïnteresseerd zijn in het schrijven van Emma en Charlie als complexe menselijke wezens dan wanneer ze de genoemde personages zouden zijn in een wiskundequiz over twee mensen in twee treinen die op weg zijn naar een ongeluk.

Terwijl dit paar opduikt, komen anderen in de maalstroom terecht, waaronder een afstandsschot van een van mijn favoriete ondersteunende acteurs, Hailey Benton-poortdat gespecialiseerd is in werkbijen die je niet wilt storen. Emma en Charlie worden duizelig van het bruiloftsindustrieel complex, met zijn parade van uitbundige en opdringerige bloemisten en fotografen, en danscoaches die zich gedragen alsof de komende feesthoek het middelpunt van de aandacht van de avond is. Ik huilde tegen discjockey Jeremy Levick, die binnenstormde en de actie onderbrak, terwijl hij obscene dingen over de kabel mompelde. Zijn gekte is op de een of andere manier grappiger dan zijn verfijnde stand-up act.

Charlie is blijkbaar conservator van een kunstmuseum (zijn productieontwerpen hangen nette stukken aan de muren van hun appartement) en Emma doet iets in een ander kantoor. Maar het is de chemie van Pattinson en Zendaya als acteurs waarin we investeren, meer dan hun feitelijke rollen. De twee zijn een goede vijand voor elkaar; beiden kunnen veel straffen verdragen en uitdelen zonder te proberen het publiek aan hun kant te krijgen.

Als genereuze scènepartner lijkt Pattinson ervan te genieten een zwakke man te spelen die gecorrumpeerd is door een vrouw met een breder en gevaarlijker emotioneel landschap. (Zie ook vorig jaar “Zet mijn liefde uit”, waar hij door woede vertrapt werd Jenifer Laurens.) En het is indrukwekkend dat deze twee veel gefotografeerde A-listers nog steeds kunnen doen alsof ze ongemakkelijk zijn voor de camera, terwijl ze strak glimlachen.

De montage is zo opvallend dat het een derde factuur verdient, waarbij Borgli en zijn co-redacteur Joshua Raymond Lee alleen maar rond de tijdlijn springen om hartverscheurende details vast te leggen. In één hartverscheurende beat wordt het shirt van een personage gescheurd tijdens een date die fout is gegaan op het werk en blijft de scène hangen terwijl ze vooroverbuigen om een ​​kapotte knoop op te pakken, waardoor je je moet voorstellen hoe slecht ze zich zouden voelen als ze door de dag strompelen.

Net als Mike White vóór hem richt Borgli zijn aandacht niet op beroemdheden maar op burgers, en speelt daarbij in op de massale angst dat we allemaal dingen hebben gedaan die we liever geheim zouden houden. Hier worden iemands overtredingen bij toeval bekend: aangereden worden op de stoep, het geklets van zijn partner, te veel wijn ’s avonds en te weinig eten. De willekeur voelt als een kwaadaardig kansspel. Er is geen contact opgenomen met iedereen die zich moreel superieur wil voelen. Hoewel hij het niet erg vindt, neemt hij zelfs het ongebruikelijke standpunt in dat groepsdruk een positieve impact kan hebben.

Charlie is zo roekeloos in hun ontmoetingen dat je zou denken dat ‘The Drama’ zou suggereren dat hun relatie gedoemd was. In plaats daarvan deed hij iets wijzer: Emma vergaf hem en ging verder. Dit is het grote statement van de film, schouderophalend. Sterker nog, ik hou van Borgli omdat hij het tegenovergestelde is van de filmmaker die volhoudt dat iedereen diep van binnen goed is. Hij vermoedt dat we allemaal een beetje rot zijn, maar we kunnen nog steeds ook goede dingen doen, zoals elkaar wat speling geven – een zegen die moeilijker zou zijn als hij zou worstelen met wat Emma bijna deed.

De laatste act is frustrerend, waarbij Borgli afstevent op een komische meltdown die hij liever vermijdt – hij wil ons geen louterende verlichting bieden. Het voelt gewoon niet goed en ik kan het gevoel niet van me afzetten dat de film sterker zou zijn geweest als we de kans hadden gehad om verliefd te worden op Emma en Charlie, of op de een of andere manier te weten of we wilden dat ze zouden slagen. Uiteindelijk is ‘The Drama’ in de film het equivalent van een half glas champagne: een toost waarbij Borgli ons de beslissing toevertrouwt of zijn ideeën half leeg of half vol zijn. Ik hef mijn kopje tot de rand, maar alleen vanwege de heerlijke bubbels.