‘Death of a Salesman’ op Noise Within stelt teleur, ‘The Price’ floreert

Als de wereld in chaos verkeert, zoeken theaterbezoekers naar verklaringen. Arthur Miller biedt iets beters: morele intelligentie. Hij vertelt zijn publiek niet wat ze moeten denken, maar daagt ze uit om harder na te denken.

Er is duidelijk honger naar Millers werk op dit moment. Er was opnieuw veel vraag naar zijn toneelstukken in Los Angeles, New York en Londen.

Een nieuwe heropleving van ‘Death of a Salesman’, met in de hoofdrollen Nathan Lane en Laurie Metcalf, speelt op Broadway. En een minder sterrenproductie van Millers meesterwerk opende afgelopen weekend tijdens A Noise Within Pasadena.

‘All My Sons’, Millers baanbrekende toneelstuk over de verwrongen ethiek van het kapitalisme in de vorm van een huiselijk drama, heeft zojuist een succesvolle oplage achter de rug bij de Antaeus Theatre Company in Glendale. En National Theatre Live zal in april en mei de recente Londense productie vertonen, met in de hoofdrollen Bryan Cranston en Marianne Jean-Baptiste, met dank aan Boston Pasadena-rechtbank En LA Theaterwerken. (Eind vorig jaar zag ik een vertoning van een nieuwe revival in Londen in de Wallis, een productie uit 2019 met Bill Pullman en Sally Field in de hoofdrol.)

‘A View From the Bridge’, een drama waarvan het wraakplan afhangt van het tippen van immigratieautoriteiten, komt bijzonder actueel. Hetzelfde zou kunnen worden gezegd van ‘The Crucible’, Millers parabel over de heksenjachten op McCarthy. Het stuk, een gedenkwaardig moment van machtsmisbruik, heeft aanleiding gegeven tot moderne feministische reacties, zoals het spannende drama van Kimberly Belflower. ‘John ​​Proctor is de slechterik’ die volgend jaar op het Mark Taper Forum aanwezig zal zijn.

Niet te missen vandaag is de prachtig geënsceneerde kleine productie van “The Price” in het Pacific Resident Theatre. Millers toneelstuk uit 1968, geschreven tijdens de moeilijke dagen van de oorlog in Vietnam, gaat over de dispositie van de overblijfselen van een ooit roemrucht land. Wanneer twee van elkaar vervreemde broers samenwerken met een 89-jarige taxateur die probeert een prijs te plakken op het antiek en de persoonlijke spullen die hun vader, een slachtoffer van de Grote Depressie, heeft achtergelaten, explodeert de familiegeschiedenis die ze allebei probeerden te begraven.

Millers toneelstuk dwingt theaterbezoekers om niet alleen de verbinding te leggen tussen verleden en heden, maar ook tussen het politieke en het persoonlijke. Zijn drama’s tonen binnenlandse conflicten tegen de achtergrond van maatschappelijke systemen die hun personages in het geheim op een dwaalspoor brengen.

Miller wordt vaak gecontrasteerd met Tennessee Williams. En ook al is het waar Molenaar meer een sociaal realist en Williams Millers zorgvuldig opgebouwde toneelstukken zijn meer een dramatische dichter, zijn emotioneel flexibel, en Williams’ lyrische drama’s zijn diep bezorgd over de machtsdynamiek van ons collectieve leven.

Het realisme van ‘The Price’ is net zo hardhandig als het oude houten meubilair dat de gebroeders Franz, Victor (Scott G. Jackson) en Walter (Jason Huber), proberen weg te halen.

(Ian Kardemom)

Regisseur Elia Kazan voelde zich tot beide toneelschrijvers aangetrokken omdat hij begreep dat ze net zo geïnteresseerd waren in individuele Amerikaanse verhalen als in het grotere verhaal van Amerika zelf. Kazan vond in beide schrijvers meer dan genoeg poëzie en lef om de nieuwe generatie realistische acteurs die hij op het podium en op het scherm presenteerde tevreden te stellen.

“Dood van een verkoper” En “Prijs” is een heel ander spel. De eerste, die Miller ooit beschouwde als ‘The Inside of His Head’, bouwt soepel op en speelt snel en los in de loop van de tijd terwijl het het uiteengespatte mentale leven van de wanhopige verkoper Willy Loman volgt. “Prijs,” in plaats daarvan bevindt het zich in wat op het eerste gezicht een bruisende antiekwinkel lijkt, maar het appartement blijkt te zijn dat ooit door de familie van Franz werd bewoond nadat de marktcrash alles veranderde.

Het realisme van “The Price” is net zo hardhandig als de oude houten meubels (gestapeld en gesorteerd op de opvallende set van Rich Rose) die de gebroeders Franz, Victor (Scott G. Jackson) en Walter (Jason Huber), met winst proberen te verkopen aan een sluwe antiekhandelaar genaamd Gregory Solomon (Richard Fancy). ‘Salesman’ is flexibeler in zijn dramaturgie, wisselende locaties en vervagende chronologie. Dit hangt echter ook af van het vermogen van de acteurs om het biografische gewicht van hun zeer gedetailleerde karakters te beseffen.

Arthur Millers toneelstuk uit 1968, ‘The Price’, geschreven tijdens de oorlog in Vietnam, gaat over de dispositie van de overblijfselen van een ooit beroemd land.

(Ian Kardemom)

‘The Price’, geregisseerd door Elina de Santos, gedijt in de intimiteit van het hoofdpodium van Pacific Resident Theatre. Er is geen moment in dit stuk dat niet gevuld is met diepgang door een cast die de waarde van luisteren begrijpt.

Het drama bouwt zich op in de richting van een confrontatie tussen Victor, een agent die de universiteit heeft verlaten om zijn vader te onderhouden, en Walter, een rijke dokter die dergelijke offers niet brengt en zich kwalijk neemt over de schuld die hij zijn hele leven heeft geprobeerd te vermijden. Miller plaatst beweringen over de waarheid over beide personages, waardoor de verwrongen argumenten tussen de broers interessant zijn om te volgen.

Maar ook diepgaand wordt ingegaan op de gecompliceerde emotionele dynamiek tussen Victor en zijn vrouw Esther (Dana Dewes), die gefrustreerd is door het ontslag en de afgestompte ambitie van haar man, maar hem trouw blijft en bereid is om voor zijn rechten te vechten. Wat Solomon betreft, de scène-stelende taxateur die ouderwetse wijsheid uitdeelt terwijl hij tussen de happen gekookte eieren door schattingen van de meubeltransporten optelt, wordt heerlijk tot leven gebracht door Fancy, die speelde in “All My Sons” en “Death of a Salesman” op PRT en deze productie verlevendigt met haar ervaren ervaring.

Ik keek zondag naar “The Price” nadat ik zwaar teleurgesteld was door de opening “Death of a Salesman” op zaterdagavond bij A Noise Within. Die productie, geregisseerd door Julia Rodriguez-Elliott, werd blijkbaar volledig van de set verwijderd door Frederica Nascimento, die nergens een postcode of adres in Brooklyn vermeldde.

Deborah Strang, Ian Littleworth, David Nevell en Geoff Elliott in “Death of a Salesman” bij A Noise Within.

(Craig Schwartz)

Het grotere probleem is echter dat deze prestaties niet optimaal worden uitgevoerd. Geoff Elliott, die de artistieke leiding over de productie van A Noise Within deelt met zijn vrouw Rodriguez-Elliott, speelt niet zozeer Willy Loman, maar probeert verschillende accenten uit, die geen van allen overtuigend zijn voor de inwoner van Brooklyn. Waren de Lomans bedoeld als Ierse immigranten of was het het Boston-dialect dat werd beïnvloed toen de cartoon New Yorkers een pauze nam?

Het huis hoeft niet te worden verbeterd om echt te lijken, maar omdat het zo’n belangrijke rol speelt in het drama, zou de aanwezigheid ervan op het podium op zijn minst door de personages moeten worden gevoeld. Op een gegeven moment, vlak bij de tragische climax van het stuk, plant Willy haastig zaden in de achtertuin, maar Elliott verleent geen geloofwaardigheid aan de acties van zijn personage. Willy kan net zo goed kranten rondbrengen of de keukenvloer dweilen, zodat zijn bewegingen niets met elkaar te maken hebben.

Het is waar dat hij niet bij zijn volle verstand is, maar dat is slechts een voorbeeld van de nonchalante minachting van het personage voor de realiteit van tijd tot tijd. Willy’s wereld komt nooit tot leven op het podium, en de rest van de cast lijkt rond te dwalen in aanhoudende onzekerheid.

‘Death of a Salesman’ is flexibeler in zijn dramaturgie, wisselende locaties en vervaging van de chronologie.

(Craig Schwartz)

Als Linda Loman probeert de doorgaans betrouwbare Deborah Strang in de voetsporen van haar man Willy te treden, maar het loopt dood. Ian Littleworth’s Happy, een gewetenloze jongen die altijd op zoek is naar de gemakkelijke uitweg, lijkt rusteloos, niet alleen in zijn houding, maar ook in zijn beheersing van het script.

Biff van David Kepner, een verdwaalde jongen die de reden herontdekt dat hij wegliep, geeft de meest gecentreerde uitvoering. Het is in ieder geval mogelijk om te geloven wat de personages zouden moeten voelen, maar het gebrek aan productie geeft hem niet genoeg om dieper te graven. De emotionele verbranding van haar climaxscène met Willy bereikt geen louterend niveau.

Ik merkte echter dat ik aandachtig luisterde naar de waarschuwingen die Miller gaf over het volgen van het ethos van de verkoper. Willy’s overtuiging dat goede connecties belangrijker zijn dan vaardigheden en dat onzin en bluf hard werken kunnen vervangen, verklaart veel over de nationale onrust waarin we ons vandaag de dag bevinden.

David Kepner, die de meest centrale rol speelt, en Ian Littleworth in ‘Death of a Salesman’.

(Craig Schwartz)

Maar Millers dramatische visie vereiste dat de acteurs de ervaringen van hun personages opnieuw moesten beleven, zoals ze deden in de productie van De Santos. ‘The Price’ is misschien niet het onbetwiste meesterwerk dat ‘Death of a Salesman’ is, maar de stevige constructie onthult buitengewone complexiteit naarmate het menselijke verhaal nauwkeurig wordt onderzocht en de sociale krachten die ons leven vormgeven plotseling in zicht komen.