In 1972, 54 jaar geleden, was het voor vrouwen veel moeilijker om te sporten.
De middelen waren beperkt, er waren niet dezelfde wettelijke beschermingen als nu, het werd sociaal ontmoedigd – en coaches moesten vaak hele teams in hun eigen auto vervoeren, de velden en vloeren dweilen na wedstrijden, en de aankoop van uniformen en sportkleding financieren.
Voordat Titel IX – de historische wet die een einde maakte aan discriminatie op grond van geslacht in de sport in 1972 werd aangenomen – merkten meisjes en jonge vrouwen die atletiek wilden studeren soms dat dit niet mogelijk was. Misschien zijn de toelatingseisen (die anders zijn dan die voor mannen) te duur; misschien heeft de school waar ze naartoe willen niet eens een damessportteam, laat staan de sport die ze willen beoefenen.
Maar vandaag? Het is moeilijk om de tv aan te zetten of je smartphone te openen zonder een krachtige vrouw in de sport te zien: of het nu een topsporter is, of een analist die prijsnominaties verdient en haar eigen show presenteert.
Hoewel sommige van deze meisjes en vrouwen als atleten de wereld van de professionele sport betreden, worden velen ook coaches, algemeen directeuren, teamleiders, maar ook verslaggevers, omroepers en presentatoren. Gelijkheid in de vrouwensport is belangrijker dan de atleten op het veld; elke keer dat een groep vrouwen vooruitgang boekt, zowel op als buiten het veld, heeft dit het potentieel om de omstandigheden voor alle vrouwen te verbeteren.
En vandaag de dag zijn de vrouwen in de voorhoede van de sport zich terdege bewust van de impact die zij hebben.
Superster Breanna Stewart studeerde in 2016 af aan de Universiteit van Connecticut als nummer één overall draftkeuze en heeft sindsdien drie WNBA-kampioenschappen aan haar cv toegevoegd. Ze startte ook een tweede competitie: Unmatched, een professionele 3-tegen-3 damesbasketbalcompetitie in Miami die ze samen met collega UConn-alumna en WNBA-leider Napheesa Collier oprichtte.
Sindsdien is hij een van de atleten in het veld die onlangs onderhandelde over wat klinkt als een Baanbrekende collectieve arbeidsovereenkomst met de WNBA. WNBA-spelers hebben zich in januari 2020 afgelopen oktober afgemeld voor de eerder ondertekende CBA, en de onderhandelingen tussen de Women’s National Basketball Players Association (WNBPA) en de competitieleiders begonnen onmiddellijk. De gesprekken duurden maanden en uiteindelijk bereikten de twee partijen een overeenkomst die een generatiewissel zou opleveren voor de atleten die in de competitie spelen.
Voor het eerst zullen spelers profiteren van een brutowinstdelingssysteem, en het minimumsalaris zal rond de $300.000 liggen. Dit is een van de meest prominente voorbeelden van vrouwen die moeite hebben om hun stempel te drukken op de moderne beroepsbevolking.
Wanneer je praat met Snel bedrijf over zijn March Madness-beugel tijdens een persevenement voor Reese’s, Stewart geeft toe dat hij dit in 2016 niet had kunnen zien gebeuren. “Toen ik voor het eerst werd opgeroepen, wist ik niet of ik dit pad had kunnen zien, omdat ik niet wist of ik deze sport zo snel en zo snel had zien groeien als nu,” legde hij uit.
“Ik ben hier helemaal niet verrast door, maar ik denk dat we een lange weg hebben afgelegd. Toen ik voor het eerst lid werd, zaten we in één CBA, daarna hadden we een nieuwe CBA in 2019, en nu zitten we in een nog nieuwere CBA. Er is groei en evolutie geweest. Het kost tijd om dingen echt op te bouwen en enthousiast te worden over het bereiken van onze algemene doelstellingen.”
Het feit dat deze vooruitgang door vrouwen voor vrouwen is opgebouwd, is belangrijk voor haar.
“Ik denk dat wat ik probeer te zeggen is dat we als vrouwen voortdurend ernaar streven beter te zijn en naar meer te streven. Het is niets nieuws voor ons om in de WNBA te zitten. En terwijl we toch bezig zijn, blijven we verenigd in waar we naartoe gaan en dat zie je ook bij de CBA”, voegde ze eraan toe.
Als een van de vice-voorzitters van de spelersvereniging van de competitie was Stewart aanwezig bij bijna elke onderhandelingsvergadering, waarvan sommige tot in de vroege ochtenduren duurden.
“Ik kan niet specifiek spreken, maar wat duidelijk is, is dat dit een transformatie zal zijn”, legde hij uit. “Het wordt iets dat nog nooit eerder is gebeurd en ik ben er erg enthousiast over, maar het verbaast me niet, want dit is een competitie vol vrouwen die dit voortdurend doen. We weten wat het betekent om een stap verder te gaan en onze banen en onze gezinnen te behouden, en we gaan er gewoon voor.”
Soortgelijke gevoelens worden gedeeld door vrouwen die op andere terreinen van de sportwereld werkzaam zijn.
Andraya Carter weet het een en ander over het vinden van nieuwe manieren om te overleven in het vakgebied waar je van houdt. Hij studeerde af aan de Universiteit van Tennessee toen een blessure een einde maakte aan zijn professionele basketbaldoelen.
Carter, die in 2016 Tennessee-games op ESPN3 begon te bellen en sindsdien een van de meest prominente gezichten in de vrouwensport voor ESPN is geworden, zei Snel bedrijf“In plaats van als speler deel uit te maken van het spel, werd ik analist in een tijd van zo’n grote groei. Maar het is echt een bewijs van de spelers die zulke ongelooflijke prestaties hebben neergezet. Het voelt alsof dit de perfecte storm is om dit spel te laten ontploffen en groeien.”
Representatie is belangrijk: het is iets waar we veel over horen. Dit betekent echter niet dat representatie plaatsvindt op het niveau waarop het zou moeten.
Rapport 2021 voor het Institute for Sports Diversity and Ethics van de University of Central Florida onthulde dat hoewel Associated Press Sports Editors vooruitgang hebben geboekt op het gebied van dienst meer raciaal diverse redacteuren, verslaggevers en journalisten (hun rasklasse is B-) hebben nog een lange weg te gaan als het gaat om het aannemen van vrouwen (hun geslachtsklasse: D).
Alaina Morris, die mannen- en vrouwensport bestrijkt aan de Vanderbilt Universiteit in Nashville voor 247Sportweten hoe het er op lokaal niveau aan toe gaat. Morris, die in december onlangs afstudeerde met een BA in sportmedia, heeft de genderkloof uit de eerste hand gezien.
“Uit mijn ervaring heb ik gemerkt dat persconferenties, trainingen en wedstrijden nog steeds door mannen worden gedomineerd”, zei hij Snel bedrijf. “Damesbasketbal is vaak de enige sport die ik beoefen en ik ben altijd omringd door andere vrouwen. Bij mannenbasketbal- en voetbalwedstrijden ben ik vaak de enige vrouw die aanwezig is.”
De vertegenwoordiging van vrouwen in de sportindustrie neemt toe, zei hij ook, maar er is nog steeds aanzienlijke vooruitgang te boeken. Er bestaat geen twijfel dat de sport nog steeds een door mannen gedomineerde industrie is.
Zoals veel vrouwen (waaronder deze schrijver) wordt ook Morris geconfronteerd met vooroordelen in gebeurtenissen. Hij herinnerde zich een incident dat een man meemaakte toen bij het verzamelen van zijn legitimatiegegevens werd aangenomen dat hij een fotograaf was.
‘Ik moet duidelijk maken dat ik de verslaggever was’, zei hij. “De persoon die bij de poort werkte, begreep het eerst niet en stelde mij vragen toen ik hem corrigeerde. Dat was slechts een voorbeeld van een moment waarop er vanwege mijn geslacht aannames werden gedaan over mijn rol en capaciteiten.”
Een carrière in de sport is misschien nog steeds iets dat vrouwen niet gemakkelijk wordt gegeven, maar er zijn veel mensen die de weg vrijmaken. Of het nu gaat om actie ondernemen in de rechtbank, live verslaggeving op tv of het schrijven van belangrijke nieuwsverhalen: er is genoeg ruimte om meer te doen.
