Ik ging met de twee oudste zonen van mijn vijf kinderen naar de bushalte. Om 11 en 9, en toch in de volle pre-adolescentieIk aarzel nooit om in mijn pyjama en pantoffels in mijn eigen tuin te staan. In de ochtend speelden we basketbal terwijl we op de bus wachtten. Dit al lang bestaande ritueel is voor ons beiden altijd een bron van verbondenheid geweest vóór een lange, drukke dag. Tot die dag.
Ik ging naar buiten en begroette een van de kinderen uit de buurt die naar de bushalte ging: “Hé, hoe gaat het?” En dat is genoeg om mijn 11-jarige enthousiast te maken volle tienergeest. “UGH, mam. Je bent zo eng.” Mijn hoofd tolde zo snel, het was compleet “praat je tegen mij?” stijl. Dat is hij.
Als een voormalig leraar middelbare school Ik weet al tien jaar dat ik even de tijd moet nemen voordat ik reageer op een belediging van een kind. Dus gingen we verder met basketballen. Maar je kunt maar beter geloven dat het volgende schot dat hij nam, ik blokkeerde met al mijn ‘mijn kind is net een tiener geworden en kwam op mij af’-kracht. Ik heb een beetje respect teruggewonnen. Ik weet.
Op de een of andere manier denk ik dat we hier boven staan
Ik was naïef – ik dacht dat we het hadden soort relatie dat betekent niet dat ik cringy wordt genoemd (wat betekent dat ik hem of mezelf in verlegenheid zal brengen of iets sociaal onhandigs zal doen). Ik wist allebei dat hij zich op een dag geïrriteerd door mij zou voelen of een hekel zou hebben aan mijn bestaan, maar ik had nooit gedacht dat dit openlijk als een belediging zou worden geuit.
Ik heb erover gedebatteerd om aan mijn zoon (die me erg schaamt om andere kinderen op de juiste manier in onze tuin te begroeten) te onthullen dat zijn gedrag een beetje onbeleefd was. Is dat het woord dat ik wil gebruiken? Ik weet het niet zeker.
Toen ik het later met mijn man besprak, en een van mijn bijna preteenkinderen het gesprek afluisterde, vertelden ze me zelfs dat ik ineenkromp omdat ik bang was dat ik ineenkrimpt, en dat kinderen elkaar ook altijd raar noemen. Ik voel me een beetje beter.
Ik weet dat dit nog maar het begin is
Ik weet dat tieners geacht worden te denken dat hun ouders raar zijn. Zelfs de ‘coolste’ ouders van mijn voormalige middelbare scholieren hadden hun eigen klachten, probeerden drie meter vooruit te lopen, of hadden over het algemeen een hekel aan wat hun ouders deden of zeiden.
Op dat moment moest ik beseffen dat dit voor veel mensen de eerste keer zou zijn. Ik moest ook beseffen dat dit geen moment van mislukking was, en dat ik niet voor dit overgangsritueel moest weglopen. Ik moet ook worstelen met de betekenis ervan, en dat betekent niet dat ik dat ook ben afgesneden van mijn zoon.
Ik begon me bewuster te worden van mijn gedrag. En leer snel dat dit het ‘verkeerde’ antwoord is als je met andere ouders praat. De tienervrienden hebben hun eigen stijl volledig overgenomen en zijn hun ‘volkomen vreemde zelf’ geworden, zoals je zou zeggen.
Dus wanneer dit ene woord wordt genoemd, word ik onmiddellijk geconfronteerd met een nieuwe ouderschapsvraag die moeilijker dan ooit is: wat voor soort ouder zal ik zijn voor de volgende, oudere versie van mijn kinderen? Blijkbaar pruilde iemand zo erg dat hij cringey werd genoemd om met opzet het volgende schot te blokkeren, en schreef vervolgens een feelgood-artikel over ouderschap daar. Ik vond mijn eigen soort vreemd, en ik moest het keer op keer blijven ontdekken, naarmate ik ouder werd en steeds meer geschokt werd.
