Het is duidelijk dat ‘Forbidden Fruits’-regisseur en co-schrijver Meredith Alloway haar deel heeft gehad van tienerfilms uit de jaren 90 en de smakeloze popcultuur van die tijd. Haar regiedebuut, geschreven in samenwerking met Lily Houghton en gebaseerd op Houghtons toneelstuk ‘Van de vrouw kwam de zonde en door haar sterven we allemaal’, is in wezen een synthese van ‘The Craft’, ‘Mean Girls’ en “Weet niets”, over een groep sluwe heksen die in een boetiek in een winkelcentrum in Texas werken.
Maar in ‘Forbidden Fruit’ is het moeilijk om het gevoel van zich af te zetten dat de filmgeschiedenis van Alloway precies dat is: gemakkelijk herkenbare iconografie zonder veel vernieuwing of diepgang.
Onze groep bestormde de foodcourt van het winkelcentrum in klassieke slow motion en liet ons weten wat we aan het doen waren. Ze staan bekend als Fruits omdat ze allemaal naar hen zijn vernoemd. De leider, Apple (Lili Reinhart), opereert in de controlemodus van Regina George of Cher Horowitz; Haar volgelingen zijn alt queen Fig (Alexandra Shipp) en blonde bimbo Cherry (Victoria Pedretti). Als ze beseffen dat de leverancier van schattige pretzels Pumpkin heet (Lola Tung), brachten ze hem al snel als vierde in hun kring, blijkbaar simpelweg omdat de naam bij het thema paste.
Apple leidde vanuit hun winkel, Free Eden, een luxe vrouwencoven met de nadruk op iconische vrouwen: de meisjes biechtten hun martelaar Marilyn Monroe op in de kleedkamer en beoefenden duistere magie in slipjes en zilveren cowboylaarzen. In het belang om elkaar te helpen ‘schijnen’, neemt Apple er ook een pagina uit Ann Lee en Shaker — seks en jongens zijn verboden en de communicatie wordt streng gecontroleerd.
Pas wanneer Pumpkin enkele geheimen van de coven begint te ontdekken, waaronder het bestaan van een voormalig lid genaamd Pickle (Emma Chamberlain), wordt hun controversiële persoonlijke geschiedenis met vloeken, gif, branden en verborgen vriendinnen onthuld, en loopt de situatie uit de hand (letterlijk: de climax vindt plaats tijdens een tornado).
Alloway en cameraman Karim Hussain creëren een onderscheidende en unieke esthetiek, een spaarzame en zeer kunstmatige uitstraling die de knipogende, referentiële toon benadrukt, maar ‘Forbidden Fruit’ ook een vreemde, dromerige kwaliteit geeft die zich niet noodzakelijkerwijs leent voor het genre.
Terwijl de acteurs, vooral Reinhart en Pedretti, de toon bepalen en Reinhart de nodige wreedheid in de rol brengt, werkt het tempo van ‘Forbidden Fruit’ tegen de cast. De film is vreemd traag en slaperig, en minstens 20 minuten te lang. Een ingewikkeld verhaal, doorspekt met verschillende wendingen, zonder momentum.
Een stevigere hand bij de montage had iets dynamischer en interessanters kunnen opleveren, maar de plot is slap en vervolgens gehaast. Voor een magische horrorthriller legt het meer de nadruk op psychologisch geweld dan op daadwerkelijke schrik, en het bloedvergieten en de grote onthulling in het derde bedrijf kunnen het niet redden als we er eindelijk zijn.
De theatrale oorsprong van de film wordt onthuld in een lange monoloog in de biechtstoel van Marilyn, en Pedretti levert een monoloog die diepte onthult die verder reikt dan Cherry’s domme uiterlijk. Op deze momenten kunnen we het spel van Houghton zien, maar dan komen de ondeugende popgevoeligheden van Alloway tussenbeide, waarbij de overdreven kunstmatigheid en ironische ondertonen de emotionele impact wegnemen.
“Forbidden Fruits” kan niet al zijn invloeden bevatten en eindigt gewoon als een verzameling referenties en hoge stijl zonder veel uithoudingsvermogen – het is in feite fast fashion girly pop-horror.
Katie Walsh is de filmcriticus van de Tribune News Service.
‘Verboden vrucht’
Beoordeeld: R, voor sterke gewelddadige inhoud/inhoud, seksuele inhoud, naaktheid, taalgebruik en kortstondig drugsgebruik
Looptijd: 1 uur, 43 minuten
Toneelstuk: Opent vrijdag 27 maart in brede release
