Dit verhaalde essay is gebaseerd op een gesprek met Rijke Ruohonen. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik begon met permanenten toen ik ongeveer 12 jaar oud was. Mijn vader heeft het mij en mijn broer geleerd. Curling was destijds een demonstratiesport. Ik speelde op de universiteit en op de rechtenstudie, maar lang niet op het niveau van wat ik nu speel. Ik heb de afgelopen 25 jaar behoorlijk competitief gespeeld.
Ik maakte mijn eerste nationale kampioensteam voor heren in 1998 en vervolgens opnieuw in 2001. Ik ben bij 21 van de laatste 23 nationale kampioenschappen geweest; Ik heb er twee gewonnen. Ik heb ook deelgenomen aan de Olympische proeven. Maar de Olympische Spelen van 2026 zijn van mij Eerste Olympische Spelen. Ik was plaatsvervanger bij het Amerikaanse herenevenement krullend team.
Ik ben de oudste Amerikaanse Olympische Spelen ooit meegedaan.
Het is ongebruikelijk om een dagelijkse baan als Olympisch atleet te hebben
Ik ben advocaat en a concurrerende krulspelden. De meeste atleten in de wereld worden door hun regering betaald om deel te nemen aan curling, bobsleeën en andere sporten. Hun enige taak is trainen voor de Wereldkampioenschappen, die elk jaar worden gehouden, en de Olympische Spelen, die elke vier jaar worden gehouden. Ze kunnen betaald worden, hun onkosten betaald krijgen en winsten verdienen.
Helaas werkt dat in de VS niet zo. Dat is een van de nadelen van een Amerikaanse atleet. Dat maakt het lastig om fulltime te oefenen. We krijgen wel een klein salaris, maar veel Amerikaanse atleten hebben bijbaantjes.
Ik moet training integreren in mijn dagelijkse werk
Mijn schema is ingewikkeld. Op weken dat ik me niet aan het voorbereiden ben op een wedstrijd, ben ik vier dagen per week in de sportschool en verlaat ik het huis om 17.15 uur om 30 mijl naar de trainingsfaciliteit te rijden. Ik kom er om 6.00 uur aan en train tot 7.30 uur, daarna douchen en haasten naar mijn werk. Ik werk van 8.00 uur tot 18.00 uur, soms langer. Ik ga naar huis en werk soms weer.
Gedurende het seizoen speel ik in de dinsdagavondcompetitie. Ik gooi ook een paar avonden per week ‘stenen’, wat wij curlingoefeningen noemen. Ik stop vaak op zaterdag en zondag, twee tot vier uur per dag. Tussen de sessies door werk ik, ook in het weekend, om bezig te blijven met mijn dagelijkse werk.
Als ik onderweg ben, werk ik nog steeds 40 uur of meer. Het is niet gemakkelijk. Niet dat ik geen plezier had, maar dat had ik wel veel werk. Ik slaap niet veel.
Curling op dit niveau is een grote verplichting. Er zijn veel offers gebracht, onder meer van mijn vrouw, die thuisbleef omdat ik er niet was en meer moest doen met de kinderen, die nu 21 en 24 zijn.
Ook al zijn de Olympische Spelen voorbij, ik ben nog steeds aan het curlen
In april speelde ik op het WK voor senioren. Ik geloof dat ik de enige man ben die in hetzelfde jaar aan de Wereldkampioenschappen voor senioren en de Olympische Spelen heeft deelgenomen. Wij hopen dit jaar goud te winnen. Ik doe ook veel liefdadigheidswerk op het gebied van curling, bijvoorbeeld voor de Lupus Foundation. Mensen verzamelden geld om met mij te spelen als sprong.
Er was interesse om mee te spelen Olympische Spelen van 2030maar het is moeilijk om ja te zeggen. Dit is een enorme inzet gedurende 25 jaar. Ook al heb ik in 2030 weer een alternatieve rol, toch zal ik nog steeds alle repetities moeten doen en bijwonen. De andere krulspelden waren in de twintig; Ik ben twee keer zo oud als zij. Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik gooide nog steeds goed genoeg om door te spelen, en ik voelde me goed toen ik op dit niveau speelde. Maar het is moeilijker om ’s ochtends wakker te worden met knieën die altijd kraken. Ik dacht er ook aan hoe leuk het zou zijn om in de winter naar Mexico te gaan in plaats van naar Calgary.
