Ik verloor mijn creatieve kant als moeder. Hier is hoe ik het terug kreeg.

Jarenlang was de vraag op kantoor elke maandag, terwijl ik koffie dronk: “Wat doe jij voor de lol in het weekend?”

Deze vraag zorgt ervoor dat ik onder de tafel wil kruipen. Niet omdat ik niet liefheb kleine praatjesmaar omdat ik als jonge directeur met een veeleisende baan, twee kleine kinderen en een constante stroom baantjes om de dag door te komen, na een lang weekend als ouder over deze vraag nadacht, voelde als een wrede grap.

Ik antwoord meestal met iets saais, zoals: “Dat was geweldig, dank je”, en stuur de vraag snel terug, wat 1000% interessanter zal zijn. Vooral omdat ik samenwerk met getalenteerde ontwerpers, onderzoekers, strategen en futuristen. Tijdens het weekend hebben ze zeker geleerd hoe ze moeten DJ’en, en plannen ze een reis naar Costa Ricaen schilderde een muurschildering voor een plaatselijke coffeeshop.

Mijn eerlijke antwoord, nooit hardop gezegd, was: “Ik zag hoe mijn kinderen Play-Doh op het tapijt vermaalden, tien gevechten kregen en al mijn bessen verslonden. Het was fascinerend.” Niet de beste opmerking voor vanochtend kantoor ijsbreker.

Als ik eerlijk tegen mezelf ben, ben ik jaloers. I mis het plezier antwoord op de vraag.

Ik heb artistieke dromen

Dat ben ik altijd creatief persoonsinds ik een klein meisje was met artistieke dromen, glitter en lijm. Ik bracht uren door met het maken van knutselwerkjes, fietste om spullen te halen, ontwierp ze dagenlang met mijn vrienden en verkocht ze uiteindelijk op de stoep in mijn buurt. Die creatieve geest bleef in mijn leven vóór het ouderschap bestaan: schilderen, mijn eigen huis opknappen, sieraden maken en etentjes geven.

Nu zit ik in de zelfbenoemde fase van het ‘middenmoederschap’ van het ouderschap met een meer onafhankelijke basis- en basisopleiding. kinderen van de middelbare schoolleeftijdIk heb meer vrije tijd. In deze nieuwe fase van het ouderschap wil ik kunnen antwoorden: “Wat doe je voor de lol?” met iets unieks en creatiefs, waarbij kleine meisjes worden geëerd met met verf bespatte jumpsuits en grote artistieke dromen.

Ik ben weer begonnen met schilderen

Een paar jaar geleden begon ik deze zoektocht om meer creativiteit in mijn leven te integreren. Ik begon klein, haalde een penseel tevoorschijn dat ik al tien jaar niet had aangeraakt en vond een ezel Facebook-marktplaats. Ik vestig mij in mijn kantoorruimte en mijn achtergrond wordt de voortgang van mijn schilderij. Als moeder en leidinggevende kan ik niet uren achter elkaar schilderen. In plaats daarvan duren mijn schildersessies 30 seconden tussen de douches of 15 minuten tijdens mijn lunchpauze. Als ik tijd heb, breng ik een paar lagen acrylverf aan. Naarmate de tijd verstreek, begon het schilderij zich te openbaren.

In eerste instantie was ik nerveus over het delen van mijn kunstachtergrond Zoom in op de vergadering. Wat zouden mijn mede-getalenteerde ontwerpers zeggen over mijn middelmatige, matrone abstracte kunstwerken? Maar raad eens: ze zijn er dol op! Het zorgt voor een positief gespreksonderwerp tijdens het gesprek. Ze bedenken nieuwe shots, geven commentaar op de technieken die ik gebruik of geven advies als ik vastloop.

Iets maken, zelfs een slechte, voelt alsof ik op de resetknop in mijn hersenen druk. Ik voel me tegelijkertijd levendiger en kalmer. Dus ik ga door, met als doel een creatieve explosie op kleine schaal.

Ik blijf kleine creatieve dingen doen

Ik nam mijn creativiteit mee op reis en pakte een vriendschapsarmbandpakket in voor het reishonkbaltoernooi van mijn zoon, zodat mijn dochter en ik de tijd konden doden. Zo nu en dan deed een andere, wilde sportbroeder mee en speelde ik de rol van kampbegeleider, waarmee ik mijn geweldige vaardigheden op het gebied van het maken van armbanden liet zien.

Voor het meidenuitje heb ik verfjuweeltjes meegenomen, zoals verf op nummer, maar dan met kleverige papierontwerpen zoals planten en kleine plastic stukjes die aan het papier blijven plakken. Het is echt leuk, vooral het ASMR-effect waarbij alle plastic stukjes op hun plaats blijven plakken. En toen werd het een gezinsactiviteit, onze eettafel lag vol met juwelen.

Aangemoedigd door deze kleine creatieve stappen, waagde ik de sprong om opnieuw te gaan schrijven. Ik schrijf om mijn gevoelens over het ouderschap te verwerken, mijn leiderschapservaringen te delen en mijn UW-Madison Journalistiek-diploma goed te gebruiken.

Mijn creatieve acties brachten me naar een nieuw niveau, en ik besefte niet hoezeer ik het nodig had.

Creatief zijn helpt mij op manieren die ik nooit voor mogelijk had gehouden

Ik heb geleerd dat als ik mezelf wat creatieve tijd gun, ik geduldiger ben. Ik voel me niet uitgeput. Het blijkt dat iets doen, ook al kost het tijd en is het niet resultaatgericht, mij stilletjes terug bij mezelf brengt en mij een meer aanwezige ouder maakt. Naar mijn mening zouden ouders meer moeten doen, en niet minder.

Lange tijd heb ik creativiteit als een luxe beschouwd, ook al maakte het deel uit van mijn dagelijkse werk als hoofd van een ontwerp- en innovatiestudio. Jazeker, dat kan ik doen voor klanten en collega’s. Maar voor IkzelfIk behandelde het als iets waar ik op terug zou komen als het leven langzamer ging.

Het punt is dat ouderschap niet zo werkt. Het vertraagt ​​nooit.