Recensie ‘The AI ​​Doc: Or How I Became An Apocaloptimist’: Ontbreekt aan de nodige nuance

AI komt eraan. AI is hier. AI is een zeepbel. AI is de toekomst die we willen. AI is het einde. AI is de weg naar een beter ons (althans degenen die overleven).

Een groot onderwerp, deze kunstmatige intelligentie, waar je op veel verschillende manieren over kunt nadenken. Worstelen met AI is een waardige onderneming voor elke filmmaker. (En met worstelen bedoel ik niet dat een AI de film voor je moet maken.)

Daniël Roherde man achter de Oscarwinnaar “Marine,” hebben samen met co-regisseur Charlie Tyrell geprobeerd een soort non-fictieprimer te maken over de grootste technologische, sociale en existentiële uitdagingen van onze tijd met ‘The AI ​​Doc: Or How I Became an Apocaloptimist’, een titel met een hybride munt die Roher heeft opgepikt van een van de experts die hij heeft geïnterviewd – blijkbaar een van te veel. “The AI ​​Doc” is een goedbedoelde maar vervelende verzameling informatie en meningen die zich met de snelheid van het machinale denken wil voortbewegen.

Rohers aanpak is begrijpelijk voor reguliere documenten. Hij gaat ervan uit dat velen van ons technologisch competent zijn, bezorgd en verward zijn over wat AI eigenlijk is. In zijn zoektocht naar antwoorden hanteert Roher een vervelend kader: zijn geliefde vrouw vertelt soms alsof dit een verhalenboek is en Roher is de hoofdpersoon van een angstaanjagend avontuur. De constructie van de fabel strekt zich uit tot een visueel schema van handgetekende kunst en hectische animaties die ons absorptieproces onderbreken alsof we kinderen zijn die stimulatie nodig hebben tussen alle pratende hoofden.

Wat AI zelf betreft, hebben de experts – een combinatie van technologische grondleggers (bijv Sam Altman en de broer van Anthropic, Amodei), historici, wetenschappers en verschillende voorstanders en sceptici – komen naar het huis van Roher, omdat hij als aanstaande vader een belangrijke vraag naar voren wil brengen: moet hij een kind op deze wereld brengen?

Misschien nog urgenter is dat Roher een AI-document moet maken dat dit aankan Wij zoals kinderen? Ten eerste pronkt hij met alle veiligheidsbedreigingen en lijkt hij hun waarschuwingen te geloven dat er een harteloze superintelligentie op ons afkomt en dat we hem niet kunnen vertrouwen. Vervolgens roept hij, zich voldoende gestoord voelend, de AI-cheerleaders in, een verdacht positieve bende die zich alleen maar medische wonderen kan voorstellen en een zorgeloos leven waarin we allemaal fulltime kunstenaars zijn.

Pas later, na een eenvoudige opzet waarin gemeenplaatsen de boventoon voeren, krijgen we een gedeelte waarin het onderwerp wordt behandeld als een dappere (en stoere) nieuwe wereld: geopolitiek beladen, economisch zwak en een speeltuin voor miljardairs.

Waarom is de complexiteit in de eerste plaats niet de dialoog, maar eerder de stomme cartoon “The AI ​​Doc” die zo lang aanvoelt? Misschien gelooft Roher dat dit is wat onze steeds goedgeloviger en waarheidsgetrouwer wordende samenleving nodig heeft van een toelichtend document: een treffende en vriendelijke herinnering dat wij het zijn die de verandering moeten doorvoeren.

Maar als je honger hebt naar een doordacht onderzoek naar dit onaangename hulpmiddel – eentje met een aanpak die je als een intelligent wezen behandelt – zul je moeten wachten op AI doc 2.0.