Componist Rachel Burckardt brengt trancemuziek zichtbaar in haar kerk

Er waren gemeenten die hem als een zondaar bestempelden. Maar hier in St. Cecilia in Boston geeft Rachel Burckardt stem aan de engelen.

Hij is 71 jaar oud, transgender, overdag burgerlijk ingenieur en ’s avonds en in het weekend componist van spirituele muziek.

Hoewel religie al tientallen jaren wordt gebruikt om veel transgenders uit te sluiten, vindt Burckardt dat geloof de acceptatie in haar gemeenschap stimuleert. Dit legde voor hem de basis om de nauwste vriendschappen te sluiten, morele duidelijkheid te vinden in moeilijke tijden en een radicaal inclusieve gemeenschap op te bouwen in de omgeving van Boston.

Burckardts muziek verschilt niet van zijn leven. Hij streeft ernaar iets helders en vols te produceren, maar wat het goed maakt, zegt hij, is een element, misschien een akkoord of een mineurnoot, dat anders klinkt in het oor, dat het diepte of droefheid geeft.

“Het is net iets dat gepaard gaat met genderambiguïteit”, zei hij. “Het begint unisono en gaat over in akkoorden die niet al te moeilijk zijn, maar gewoon onverwacht.”

Een plek in de kerk

Burckardt maakte in september 2010 op 57-jarige leeftijd de overstap terwijl hij lid werd van de St. Louis Cardinals. Cecilia, een parochie waar hij vijf jaar lang woonde.

Katholieke Kerk heeft geen officieel beleid ten aanzien van transgenders het wordt echter lange tijd als anti-trans beschouwd vanwege de leerstelling dat mannen en vrouwen naar Gods beeld zijn geschapen en dat geslacht niet kan worden veranderd. Paus Leo XIV heeft aangegeven dat het onwaarschijnlijk is dat dit standpunt tijdens zijn ambtsperiode zal veranderen, maar hij verwelkomde het ook houding tegenover LGBTQ+-katholieken sinds zijn verkiezing vorig jaar.

Toen Burckardt zijn predikant vertelde dat hij aan het overstappen was, antwoordde hij dat hij ervoor moest zorgen dat hij wist wat hij deed. Toen hij het aan andere vrienden in de kerk vertelde, bevestigden ze hem en moedigden ze hem aan om naar God te luisteren.

Burckardts twintigjarige vriendin, Mary Casiello, merkte op dat aanvankelijk veel parochies in Boston gesloten waren vanwege schandalen over seksueel misbruik. Sommigen van hen zijn verdiept in St. Cecilia’s, waar Burckardt naar de kerk ging. Onder hen bevinden zich de jezuïeten in de binnenstad in de wijk South End, een homo-enclave in Boston, en veel LGBTQ+-groepen die uit die centra komen en zich bij St. Louis aansluiten. Cecilia’s.

Burckardt aarzelde echter nog steeds om collega-parochianen te vertellen dat hij transgender was, zei Casiello.

‘Ik weet dat Rachel erg bang was toen ze onthulde dat ze haar positie zou verliezen’, zei hij. “Het hele muziekbedieningsprogramma is zo: dit is wie je bent, en je bent een groot deel van deze gemeenschap.”

Zijn kerkgemeenschap wilde dat hij zichzelf was.

Voor Burckardt is dit hoe religie zou moeten werken. God heeft het niet over willekeurige regels. Geloof gaat over het liefhebben van anderen om wie ze zijn.

“Jezus ging mensen in de marge ontmoeten, en we hebben echt het gevoel dat, als Hij er vandaag de dag zou zijn, Hij LGBT-mensen zou zien, immigranten en andere mensen met een slechte naam,” zei Burckardt. “Dat zijn de mensen met wie hij om zou gaan.”

Een componist van geloof en gemeenschap

En zij waren de mensen die Burckardt het liefst in zijn muziek wilde omarmen. Burckardt schreef heilige en liturgische muziek voor aanbidding, liederen voor orkest en koor die de vreugde, strijd en dankbaarheid van het geloofsleven weerspiegelen.

In 2022 vormden hij en dirigent Elijah Langille het Tutti Music Collective, een non-profitorganisatie die zich inzet voor het uitvoeren van het werk van diverse artiesten, LGBTQ+-componisten zoals Burckardt, en gekleurde artiesten. Het is niet direct verbonden met de kerk.

Bovendien probeerden Burckardt en Langille het geslacht te verwijderen uit het sorteerproces van muzikanten, vooral op het gebied van stem.

‘Wat als we ze mij laten vertellen wat jouw stem prettig maakt, en jij gewoon gaat zitten waar je wilt zingen?’ vroeg Langille.

Dit concept bleek vooral louterend voor LGBTQ+-koorleden, maar ook voor cisgender- en heteroseksuele leden die voorheen beperkt waren door de gendergrenzen die vaak gepaard gaan met de rollen van alt, tenor, sopraan en bas.

Langille zegt dat het allerbelangrijkste is dat Tutti-leden plezier hebben omdat ze zichzelf zijn.

“Wat als we hoge muzikale normen hadden, maar we ook de mensen steunden en geloofden wat ze zeiden?” vroeg hij. “We plaatsen ze waar ze zich prettig voelen, en we maken gewoon muziek.”

Hetzelfde geldt voor Burckardts manier van leven.

Hij heeft God in veel dingen om leiding gevraagd, ook in de transitie.

Het vroege leven

Burckardt werd geboren in New York City en verhuisde als kind door de staat New York. Uiteindelijk kocht zijn moeder, gescheiden van zijn vader, bij de tante van Burckardt een huis in de buitenwijken, waar hij en zijn neven opgroeiden.

Burckardt had een vermoeden dat hij een vrouw zou kunnen zijn, maar toen hij in de jaren zeventig opgroeide, was het niet veilig om erover te praten.

‘Waarschijnlijk rond mijn tienerjaren kwam het bij me op wat het was’, zei hij. “Het is vreemd om enerzijds tot meisjes aangetrokken te worden, en anderzijds een meisje te willen zijn.”

Omdat hij terug wilde keren naar de stad, koos Burckardt ervoor om naar de Northeastern University in Boston te gaan, waar hij in 1972 begon aan een vijfjarig programma voor civiele techniek.

Tijdens zijn studententijd begon Burckardt compositie te studeren.

“Ik werd compleet weggeblazen door de muziek”, zegt hij.

Burckardt groeide op in het progressieve rocktijdperk van de jaren zestig en zeventig en was gefascineerd door de manier waarop muzikanten elementen van klassieke muziek en jazz combineerden. Hij besefte dat hij beter was in improviseren dan in het lezen van muziek. Binnen een jaar was hij aan het schrijven. Dit gaf hem een ​​nieuwe manier om zich te uiten.

“Als introvert is het een stem die ik kan gebruiken om te spreken, niet verbaal”, zei hij. ‘En jeetje, wat een opluchting om niet te hoeven verbaliseren.’

Hij studeerde in 1977 af aan de universiteit en leefde nog steeds als man. Hij begon te werken en vervolgde zijn studie, en behaalde uiteindelijk een masterdiploma.

Liefde vinden

Burckardt bleef ook muziek arrangeren en uitvoeren. Op een avond in december 1980 ontmoette hij tijdens een kerstconcert een vriend van een vriend, die zijn hart deed ‘fladderen’.

Rosie Delacruz werd geboren in Lima, Peru, en groeide op in Greenwich, Connecticut. Haar moeder werkte als huishoudster voor een gezin dat een piano bezat, waardoor ze toegang kreeg tot klassieke lessen. Ze verhuisde oorspronkelijk naar Boston om naar de verpleegschool aan het Simmons College te gaan, maar vond de natuurwetenschappen moeilijk en schakelde over naar sociologie. Hij zat die avond in het concertpubliek toen Burckardt een van zijn originele liedjes uitvoerde.

“Ik werd weggeblazen door de kerstliedjes die hij speelde”, zei Delacruz. “Op de een of andere manier kreeg ik er een cassettebandje van, en ik speelde het keer op keer af.”

Delacruz en Burckardt werden aanvankelijk vrienden. En toen, op een lentedag, terwijl ze in de auto zaten, ontmoetten hun handen elkaar. Ze deelden een liefde voor muziek, een verlangen om te reizen en een diep gevoel van geloof. Zo is het.

De twee gingen naar de kerk en schreven samen hymnes. Ze kregen hun eerste zoon in 1989 en hun tweede zoon in 1992. Ze wisselden de ouderlijke verantwoordelijkheden uit, zodat een van hen overdag muziek kon spelen in de kerk en de ander ’s avonds muziek kon spelen.

Tegelijkertijd bouwde Burckardt een succesvolle carrière op als burgerlijk ingenieur, waarbij hij parken en metrostations ontwierp. Hij is nog steeds niet uit de kast gekomen als transgender.

Overgang

Burckardt had de kwestie van haar genderidentiteit zo’n 25 jaar na hun huwelijk bij Delacruz ter sprake gebracht, toen hun zoon nog een tiener was.

“Op dat moment ontwikkel je relaties en samenwerking”, zei Delacruz.

“Je kunt het niet gemakkelijk achterlaten.”

Toen Burckardt echter serieus de overstap begon te maken, werd de inzet van Delacruz op de proef gesteld. Maar weggaan lijkt geen optie.

“Als je zoiets eenmaal weet, kan het moeilijk zijn om de tentakels van verschillende delen van je leven van elkaar te ontwarren zonder schade aan te richten”, zegt Delacruz. “Ik denk dat we elkaar allebei bewonderen.”

De transitie leek het verkeerde moment om iemand achter te laten van wie hij hield.

De zonen van Burckardt steunden hem ook en moedigden hem aan om met iemand te praten over hoe hij zich voelde.

Sommige transvrouwen hebben hun familie verloren toen ze uit de kast kwamen en waarschuwden om niet door te gaan. Anderen hadden strikte ideeën over hoe Burckardt zich moest kleden of dragen. Hij had er ook geen zin in om het te horen.

“Als ik er bot over zou kunnen zijn, zou het zijn als: ‘Nou, verdomd, als ik het meest zelfbevrijdende ding ga doen dat iemand kan doen, kan ik dan niet gewoon alle beslissingen nemen die ik wil, die bij mijn opvattingen passen?'” zei hij.

Burckardt wil geen modetips. Ze zal dragen wat ze wil.

‘Het maakt niet uit, weet je, de kleine dingen die ik tijdens de transitie heb gedaan’, zei hij. “Wat belangrijk is, zijn je relaties met andere mensen, en hoe je andere mensen behandelt, en hoe je in de wereld staat. Dat is het belangrijkste.”

Dit lijkt het geheim van Burckardts eigen succes te zijn. Op 3 maart ging zijn werk in première op Merkin Hall in New York City. Misschien wel het allerbelangrijkste is dat het concert vrienden, familie en collega’s uit alle levensfasen aantrok, een bewijs van het feit dat liefde de genderidentiteit overstijgt, en dat zelfs in het huidige politieke klimaat sommige transgenders radicale acceptatie beginnen te omarmen.

Concertrecensie van New York schrijven: “Gezien zijn tientallen jaren ervaring als kerkmuzikant, is zijn diepe begrip van heilige muziek overal duidelijk aanwezig. Het werk brengt op krachtige wijze de devotionele geest van de teksten over.”

Recensenten merkten op dat Burckardts muziek traditioneler was dan je bij zo’n concert zou verwachten, maar vol authentieke en persoonlijke geluiden zat. Burckardt geeft toe dat hij zich, toen hij jong was, voorstelde dat hij opgroeide als lid van een rockband.

“Het is nooit precies wat ik voor ogen had dat ik zou schrijven, weet je, toen ik voor het eerst geïnteresseerd raakte in muziek”, zegt hij lachend. Maar net zoals het geloof zijn leven en later zijn muziek beïnvloedde, en kleine noten zijn liedjes ingewikkelder maakten, vond hij vreugde in het onverwachte.

“Weet je, als je transgender bent, hoef je niet één identiteit te hebben,” zei ze. “Je kunt een alomtegenwoordige identiteit hebben op basis van de elementen die er zijn.”