Deze specifieke jas is strak gekalibreerd: de zoomlijn valt meer naar beneden dan verwacht, de schouders zijn licht getrokken om niet stijf te zijn, en de snit aan de achterkant zorgt voor gecontroleerde bewegingen die de beweging van het kledingstuk mogelijk maken. Het is maatwerk dat goed luistert en reageert op de nuances van de drager in plaats van zichzelf te forceren.
De bredere collectie breidt deze dialoog uit. De Evening Coat verandert de woordenschat van herenkleding in een andere richting, opnieuw vormgegeven als een jurk. Het is gemaakt van gitzwarte Harris-wol, houdt het gewicht en de zachtheid vast en omlijst het decolleté met een zachte taal van maatwerk. De Quarter Coat maakte op nog radicalere wijze een einde aan het onderscheid tussen kledingcategorieën, opgevat als een jumpsuit die de buitenste laag in intiem contact met het lichaam bracht. Ondertussen ziet de Concertina Coat er op het eerste gezicht klassiek uit en laat alleen de architectonische mouwconstructie in beweging zien.
Yetmans proces achter deze werken verzet zich tegen overdefinitie. “Ik denk er niet te veel over na, ik zou niet zeggen dat ik een consistent proces heb, ik werk er gewoon gaandeweg aan.”
Maar wat consistent blijft is zijn interesse in kleding als dialoog – niet alleen tussen verleden en heden, maar ook tussen kleding en de drager ervan. “Als maatwerkmaker begrijp ik echt hoeveel de klant het kledingstuk informeert. Zowel direct door kleurvoorkeuren, maar meer dan dat, door het karakter en de boodschap van een kledingstuk. Kleding maakt grotendeels deel uit van hoe we communiceren. Daarom heeft de invloed van de klant vaak de meeste impact op hoe het kledingstuk wordt gepresenteerd, niet alleen op het uiterlijk. Daarom vind ik het best moeilijk om me slechts één klant voor te stellen; elk kledingstuk heeft een andere stem die bij verschillende mensen of soorten mensen past. De relatie tussen mensen en kleding is heel genuanceerd, heel anders, heel interessant en ik leer nog steeds terwijl ik met meer mensen ga werken.
Deze gevoeligheid begint vanaf de eerste ontmoeting. “Klanten komen met heel verschillende ideeën over wat ze willen/nodig hebben van een opdracht. Zodra ik eenvoudige dingen heb uitgewerkt, zoals gebruik, seizoen, voorkeuren en antipathieën, gaat het proces over het uitzoeken wat de klant een mooi en comfortabel gevoel geeft. Ik denk dat het een kwestie is van het verzoenen van perspectieven. Simpel gezegd denk ik dat we drie perspectieven op onszelf hebben: de manier waarop we onszelf zien, de manier waarop we gezien willen worden en de manier waarop we denken dat anderen ons zien. Vaak zijn deze dingen voor veel dingen heel verschillend. Het allerbelangrijkste is het creëren van kleding die deze perspectieven samenbrengt.”
Het is misschien niet verrassend dat deze gedachten plaatsgebonden zijn. Yetmans studio in Shoreditch plaatst hem in een lange reeks producties in Oost-Londen. “Ik kwam naar Shoreditch vanwege de ontroerende energie. Ik werk graag op een drukke, enigszins chaotische plek. Ik weet iets over de geschiedenis van de stad als modewijk, de hugenootse zijdewevers die hier in de 18e eeuw kwamen, de geschiedenis van de joodse naai- en stoffenhandel in de 19e eeuw, maar in de tijd dat ik hier woonde en werkte, heb ik meer geleerd over de omvang van de industrie die deze regio ruim 200 jaar lang heeft gedefinieerd… elk niveau van kleding werd hier gemaakt en hoe meer ik leer over hoe meer ik mij thuis voel.”
Meer in het algemeen biedt Londen zelf een soort creatieve licentie. “Ik ben hier geboren en heb hier het grootste deel van mijn leven doorgebracht. Ik voel me erg verbonden met deze stad als plek, denk ik deels, omdat het een stad is met zo’n duizend verschillende identiteiten en daarom een plek is waar ik me heel vrij voel om te zijn en te werken op welke manier dan ook bij mij past. Het is een plek die, als je nieuwsgierig bent, je tot nadenken dwingt door je bloot te stellen aan een schijnbaar oneindige cast van karakters.”
In de kern gaat Coats for Winter niet over heruitvinding op zichzelf. Het gaat om verfijning – de langzame, zorgvuldige aanpassing van de vorm door middel van zorg en aandacht. Zelfs Yetmans notie van ‘klassiek’ tart een rigide definitie: ‘Voor mij gaat het om de kleding waarin ik me op mijn best voel. We hebben allemaal onze favoriete kleding in onze garderobe. Ik weet niet of ze ‘klassiek’ zijn, maar ik draag ze totdat ze uit elkaar vallen.’
In de toekomst zal het evenwicht tussen traditie en persoonlijke expressie zich uitbreiden naar nieuwe gebieden. “De afgelopen jaren ben ik steeds meer bruidsopdrachten gaan doen en ik vind het echt heel leuk. Het is het leukste werk om te doen, vol vreugde en luxe en heel persoonlijk. Ik denk dat er in het bruidsvak enorm veel ruimte is om werk te doen dat elegant en mooi is, maar ook interessant en karakter heeft. Mijn volgende project zal een presentatie zijn van een klein aantal bruidsontwerpen aan het einde van het jaar, om mijn stempel echt op dit gebied te drukken.”
In een tijd waarin mode zich vaak gedefinieerd voelt door haar urgentie, biedt Yetmans werk iets rustigers maar duurzamer: een praktijk gebouwd op observatie, intimiteit en de blijvende kracht van kunst.
Fotografie met dank aan Alexander Yetman.
