Schrijver Ryan Petersen (wiens lichaamsbouw doet vermoeden dat hij degene was die het gewicht heeft gekozen) herleidt de populariteit van de uitdrukking tot onze obsessie met het online documenteren van ons leven. “Hoe meer we online gaan, hoe meer onze lichamen in de echte wereld aanvoelen als avatars die we kunnen aanpassen voor de inhoud,” zei Petersen. “Pruiken en gewichten zijn gewoon verschillende schuifregelaars in het personagemakermenu.”
Maxwell-Brooks, evenals andere vreemde mensen met wie ik heb gesproken over de doodsvork in de weg, denken niet dat het idee inherent regressief of gevaarlijk is.
Op jacht naar de pruikkant van de vergelijking, heb ik hem opgespoord Linuxpopulaire wekelijkse gastheer van een NYC-feest Paul Pop. (Zoals de naam al doet vermoeden, verzamelen deze partijen plaatsen voor transvrouwen – en hun homoseksuele vrienden. Als iemand de complexiteit van de pruik of het gewichtsprobleem kan ontcijferen, is het Linux, die de moeder van beide paden is.) “Het concept is niets meer dan ki”, zegt Linux. “Je mag nooit één uitdrukking de richting van iemands genderexpressie laten bepalen. Het zou regressief zijn als je die de leiding laat nemen voordat je klaar bent om een beslissing te nemen, of als je dat projecteert op de reis van iemand anders.”
Acteur Mevrouw Bennie – een pop die zich ooit identificeerde als een bink – zei hierover het volgende: “Ik denk dat we meer om gender geven dan we willen toegeven. En dit is gewoon een manier om de draak te steken en dat gesprek te demystificeren.”
Volgens Benny is het duidelijk dat mensen – vooral queer mensen – over het algemeen veel waarde hechten aan genderexpressie. Iedere queer persoon met wie ik voor dit artikel sprak, verklaarde dat ze zich op een bepaald moment tijdens hun queer-reis gepest voelden door een pruik of een last. “Voor mij zijn pruiken mijn gewoonte sinds ik klein was”, zei Benny.
Linux herinnert zich dat hij deze splitsing in de weg zag toen hij begin twintig was: “Hoewel het idee om hormoonsubstitutietherapie te nemen me destijds echt bang maakte, maakte het idee van onomkeerbaar lichaamshaar en strakkere spieren me nog meer bang”, zegt hij. ‘Dus nam ik de pruik.’
Hoewel misschien niet bijzonder regressief, suggereert deze zinsnede dat identiteit wordt gezien als een afzonderlijke binaire beslissing; dat je schoonheid moet behouden naarmate je ouder wordt Opnieuw mannelijk of Opnieuw vrouw. Hoewel humoristisch, suggereert de zinsnede dat een genderbevestigende levensstijl (bijvoorbeeld hormonen, steroïden, reconstructieve chirurgie) noodzakelijk is om een aantrekkelijke, volwassen volwassene te worden. De aard van het te vermijden niet-binaire karakter kan uiteraard als regressief worden beschouwd; wat gebeurt er met gender als spectrum?
“Ik had het gevoel dat de meeste mensen de spot dreven met mijn ideale visie om beide pruiken te dragen En de last”, zegt Maxwell-Brooks. “Wie zegt dat ik geen minirok kan dragen?”
In ons huidige politieke moment moeten we rekening houden met de reële implicaties van onze retoriek, humoristisch of niet. Wat nooit eindigt lezing rond kinderen die door conservatieve partijen “onder druk” of “gedwongen” worden om over te stappen – om voor een pruik te kiezen, zou je kunnen zeggen – blijft in een alarmerend tempo stijgen. Deze retoriek heeft reële gevolgen. Grote medische instellingen wel het sluiten van genderbevestigende diensten (wat vaak een levensreddend behandelprogramma is) voor minderjarigen. Transgevangenen in de federale gevangenis zitten een gevangenisstraf uit hormoontherapie weigeren.
