Noot van de redactie: GeekWire publiceert meningen van gasten om geïnformeerde discussies aan te moedigen en de diversiteit aan perspectieven te benadrukken over kwesties die de technologie- en startup-gemeenschappen vormgeven. Als u geïnteresseerd bent in het indienen van een gastcolumn, kunt u een e-mail sturen naar tips@geekwire.com. Inzendingen worden door ons redactieteam beoordeeld op relevantie en redactionele normen.
Veel economen beweren dat AI witteboordenbanen in een exponentieel tempo zal automatiseren, waardoor de looninkomsten zullen dalen, de totale vraag zal afnemen en mogelijk onze economie zal worden vernietigd. De logica is simpel: als machines kunnen denken, waarom zou iemand dan mensen betalen om witboordenwerk te doen? Dergelijke gedachte-experimenten verspreidden zich op grote schaal Mondiale inlichtingencrisis 2028 biedt een duidelijke verhaallijn: de mogelijkheden van AI nemen recursief toe, arbeid wordt op grote schaal vervangen en de economie gaat in een neerwaartse spiraal. Catastroferen heeft het retorische voordeel van een angstaanjagende clou.
De laatste opmerking van economen bij Citadel Securities, Mondiale inlichtingencrisis 2026terugduwen. Hun kernargument: het feit dat AI kan verbeteren, betekent niet dat de zakenwereld het in hetzelfde tempo zal adopteren. Wanneer technologie werknemers productiever maakt, leidt dit doorgaans tot een toename van het aanbod van goederen en diensten, wat over het algemeen goed is voor de economie. En er zijn echte grenzen aan hoe snel bedrijven menselijke werknemers kunnen inruilen voor AI-systemen.
Het meest originele inzicht uit deze notitie is wat ik de bovengrens voor rekenkosten noem. Als bedrijven zich haasten om alles in één keer te automatiseren, zal de vraag naar rekenkracht enorm stijgen en zal de prijs van die rekenkracht stijgen. Op een gegeven moment wordt het betalen van iemand om een taak uit te voeren goedkoper dan het betalen van AI om de taak uit te voeren, en stopt de automatisering. Een natuurlijke economische rem, en een rem die volledig wordt genegeerd door de verhuizers.
Maar wacht even. Er zit een groot gat in dit argument, en ik zou datacenters daarop willen wijzen.
Het argument voor een plafond voor computerkosten gaat voorbij aan het feit dat de computerkosten scherp dalen. De beroemde wet van Moore (computerkosten halveren elke 18 maanden) is na 50 jaar stopgezet, maar er is een versie van AI waarbij de kosten tien keer per jaar dalen. Concreet zijn de LLM-inferentiekosten (per token) de afgelopen twee jaar met ongeveer een orde van grootte op jaarbasis gedaald. Andreessen Horowitz bedacht de term ‘LLMflation’ om de trend te beschrijven, die een kostendaling van ongeveer 1.000x in drie jaar tijd documenteerde. Eerlijk gezegd dalen de kosten per taak langzamer naarmate het frontier-model meer redeneringstokens per query gebruikt, maar de daling is nog steeds snel. Een plafond dat elk jaar tien keer daalt, is geen plafond. Dit zijn snelheidsdrempels.
De Citadelnota verwijst ook naar de beroemde voorspelling uit 1930 van John Maynard Keynes over een 15-urige werkweek, waarin hij betoogt dat Keynes ongelijk had omdat hij de menselijke consumptielust onderschatte. Mensen willen gewoon meer spullen. Oké, maar dit gaat voorbij aan het distributieprobleem. Het argument ‘mensen willen gewoon meer spullen’ is alleen van toepassing als genoeg mensen het inkomen hebben om meer spullen te kopen. Als de door AI aangedreven winsten doorsijpelen naar de bovenste 0,1%, en de rest van de bevolking minder fortuinlijk is, dan zit de economie in de problemen. Met andere woorden: Musk en Bezos kunnen niet meer consumeren, en er zijn niet genoeg van hen om de economie draaiende te houden.
Dus welke impact heeft dit op ons?
Citadel merkt terecht op dat institutionele wrijving de adoptie van AI vertraagt, en dat democratische samenlevingen uiteindelijk zullen reageren met beleidsaanpassingen. Dit is de echte rem, die tijd koopt. Maar de factoren die de kosten drukken zijn krachtig: algoritmische efficiëntie, hardwareverbeteringen, kwantisering, distillatie en hevige prijsconcurrentie tussen aanbieders van inferenties. Niets van dit alles vertraagt.
Mijn conclusie is dat de doemscenariocyclus van AI-verplaatsing enorm overdreven is en veel langer zal duren dan veel mensen verwachten. Maar het zal gebeuren, en we zullen te maken krijgen met grote economische en misschien ook sociale onrust. De doemdenkers negeren de wrijving. Optimisten gaan ervan uit dat deze strijd eeuwig zal duren, ook al erodeert de kostencurve deze jaar na jaar. De realiteit zal ergens tussenin liggen, en het zal rommelig zijn. De voorbereiding hierop is de echte beleidsuitdaging, en tot nu toe lijken onze beleidsmakers hun aandacht elders te hebben.
