Eric Idle vertelt over “Monty Python”, “Spamalot” bij Pantages

Laatste keer Eric Idle’s “Monty Python and the Holy Grail” parodie musical “Spamalot” geland op de beste locatie van LA tien jaar geleden speelde hij een tweedy-historicus in de show, waarmee hij het toneel vormde voor de Arthur-legende met een ernst die de absurde stoeipartij die daarop volgde volkomen onwaardig was.

Het is de perfecte rol voor de alumnus van “Monty Python’s Flying Circus”, wiens droge humor net zo natuurlijk is als ademhalen.

Maar als ‘Spamalot’ dinsdag terugkeert naar LA in de Hollywood Pantages, zal Idle slechts kort verschijnen, en niet in de cast. Het is zijn taak om op te komen dagen en “iets grappigs of grofs te zeggen, wat voor mij helaas vrij gemakkelijk is”, zei hij in een recent interview in de cocktaillounge Written Hand, gelegen ten noorden van het theater.

Onder het genot van een margarita en wat door de chef gemaakte olijven vertelt Idle over zijn eerste uitstapjes naar komedie, zijn legendarische reis en breuk met zijn voormalige ‘Monty Python’-costars, en waarom ‘Spamalot’ op het juiste moment naar L.A. kwam.

Idle legt zijn geringere betrokkenheid bij deze meta-muzikale iteratie uit en zegt dat hij in de gouden eeuw van 82 jaar “acht keer per week niets kan doen” – hoewel zijn agenda die dag anders is.

Hij wordt rond zes uur ’s ochtends wakker voor zijn dagelijkse schrijfsessie, heeft een ontmoeting met zijn boekenuitgever en sluit zijn zonnige uurtjes af met een promo voor ‘Spamalot’ en een fotoshoot, allemaal voordat hij aan tafel gaat.

Hoewel zijn administratieve taken hem misschien vermoeien, zegt Idle dat komedie hem nooit vermoeit. Onlangs ontmoette hij de acteur die King Arthur speelde in de Pantages-productie in hun hotelbar en vroeg om aantekeningen over het script.

‘Hij zei: ‘Er is één toespraak.’ Ik zei: ‘Ik weet precies welke het is’, herinnerde Idle zich. “Elke keer als ik het hoor, moet ik het herschrijven.”

Dus Idle werkte eraan – hij deed algebra, zoals hij het beschrijft – en eindigde met een nieuwe, interessantere grap die hij leuk vond. Idle las het aan de eettafel en knipte met zijn vingers, precies bij de clou.

“Ik doe het al 62 jaar. Het fascineert me nog steeds”, zei hij.

Idle’s levenslange interesse in het stripvak begon in zijn tienerjaren, toen hij naar ‘Beyond the Fringe’ keek, de Britse komedieshow die de voorloper was van ‘Monty Python’ en ‘Saturday Night Live’.

“Ik wist niet dat je kon lachen om monarchieën, religie, legers, oorlog”, zei Idle, eraan toevoegend dat hij onmiddellijk een bandje van de schetsgroep kocht en alle onderdelen leerde.

Vanaf dat moment zei hij: “Ik wilde heel graag komedie doen.”

Eerst met de Cambridge Footlights en later met de Pythons verfijnde Idle een taalkundig gerichte stijl die een brug sloeg tussen elitaire absurditeit en toegankelijke, door de popcultuur gedreven humor. Later in de jaren 80 vertelde hij over zijn interesse in muziektheater toen hij Ko-Ko speelde in Jonathan Millers ‘The Mikado’.

Door de jaren heen is het een gevestigde traditie geworden dat Ko-Ko zijn gekletsliedje ‘I’ve Got a Little List’ herschreef om de operette-satire actueel te houden.

Toen Idle zijn eigen schrijven herschreef, herinnerde hij zich dat hij dacht: “Wef, ik vind dit geweldig.”

“Het deed me beseffen dat ik vrij snel grappige liedjes kon schrijven”, zegt hij. Die openbaring leidde er vervolgens toe dat hij John Du Prez ontmoette, de componist van ‘Spamalot’.

Idle en DuPrez schreven ongeveer 40 nummers voor de musical, waarvan vele in een kleine studio in de Valley die ze Killer Rabbit Studios noemden. Het idee was om een ​​show te creëren waar zelfs degenen die geen “Monty Python”-fans van waren, van zouden genieten, met een vleugje romantiek en oprechtheid die niet aanwezig was in het bronmateriaal.

De bekende toneel- en filmregisseur Mike Nichols maakte doordachte bezuinigingen, zei Idle, ook al veranderde hij soms van gedachten.

Op 23 april 2004 werd een journaalboeking gepubliceerd in het boek van Idle uit 2024 “Spamalot-dagboek,” de strip schreef: “Mike gaf ook toe dat hij Knight Ni niet leuk vond, maar toen we hem samen speelden, zei ik ‘Ni!’ en hij deed alsof hij bang was, het maakte ons allebei ongecontroleerd aan het lachen en hij weet nu zeker dat het werkte.

“Ik heb veel geleerd”, zei Idle terwijl hij terugdacht aan de beginjaren van het ontwikkelen van de musical, die twee keer op Broadway is verschenen en tijdens de première drie Tony Awards heeft gewonnen, onder meer voor de beste musical en regie. “Ik denk dat dit het leukste van mijn leven was.”

De “Spamalot”-tour die op dinsdag tot en met 12 april naar de Pantages komt, is nog steeds een grap “liefdevol misleid” van “Monty Python” en bevat alle klassieke stukken – vliegende koeien, moordende konijnen en de Lady of the Lake – maar actualiseert de toneelproductie met bijgewerkt decorontwerp en projecties van Paul Tate dePoo III. De nieuwe show, geregisseerd door Josh Rhodes, presenteert een frisse kijk op de Broadway-revival van 2023.

Idle zei dat hij opgewonden was om de matinee van zaterdag te mogen organiseren, die werd bijgewoond door studenten van het Fernando Pullum Community Arts Center, dat podiumkunstenonderwijs biedt aan jongeren uit South Central L.A.

Elke productie van “Spamalot” in de Pantages was geweldig, voegde Idle eraan toe, maar met alle verbeteringen is deze productie “adembenemend.”

En dit gebeurt in L.A. op een kritiek moment waarin vreugde moeilijk te bereiken is, zei hij.

Een Broadway-revival van “Spamalot” opent in 2023 in het St. Louis Theatre. Jacobus New York.

(CJ Rivera / Invisie / Associated Press)

“Mensen houden echt van deze show omdat je er blij van wordt”, zei Idle. “En dit is het moment waarop we het het meest nodig hebben, omdat we op de een of andere manier altijd onderdrukt worden.”

Ondanks dat hij uit Groot-Brittannië komt, is Idle, na tientallen jaren in de VS te hebben gewoond, diep verankerd geraakt in de politiek van het land. Terwijl hij toekijkt Kennedy Center-drama blootgesteld en de kunstinfrastructuur in verval, zei hij dat het zitten tussen het lachende publiek een troost is geweest – voor hemzelf en vele anderen.

‘Dat gaat altijd goed in Republikeinse oorlogen’, merkte Idle op over zijn show. “We openden het in het Bush- en Cheney-tijdperk, toen iedereen in oorlog was, en (‘Spamalot’) ging eigenlijk over vechten, het verzamelen van ridders.”

Dit helpt omdat het script van het stuk de acteurs in staat stelt de vierde muur te doorbreken en een dialoog te improviseren die dichter bij het huidige moment van het publiek ligt.

Als Idle over zijn show vertelt, is hij vervuld van dezelfde trots die hij zegt als hij terugkijkt op zijn tijd bij de Monty Python-groep: “Ik kreeg er zo een warm gevoel van.”

‘Maar het waren niet dezelfde mensen als wij nu’, zei hij.

Reeds bestaande spanningen binnen de Python-gemeenschap zijn de afgelopen jaren hoog opgelopen vanwege financiële geschillen, waaronder een rechtszaak uit 2013 over royalty’s voor ‘Spamalot’. Idle is al meer dan tien jaar vervreemd van zijn voormalige medewerkers, maar hij zegt dat hij daar liever niet bij stilstaat.

“Ik denk dat het goed met ons gaat”, zegt hij, en het is gemaakt voor een geweldig leven. “Maar dat maakt jullie nog geen broers.”

Originele leden van de cast van Monty Python’s Flying Circus, John Cleese, van links naar rechts, Terry Gilliam, Terry Jones, Graham Chapman, Michael Palin en Eric Idle poseren op het strand.

(PBS / Associated Press)

Zelfs toen Idle nog bij de groep was, voelde hij zich, als enige schrijver zonder partner, ver van hen verwijderd, zei hij. Dat was de band tussen hem en Beatles-leadgitarist George Harrison toen ze elkaar ontmoetten.

“Hij zat tussen twee machtige mensen, en ik zat tussen twee machtige groepen”, zei Idle. “Dus we spelen geen verschillende rollen.”

Het paar bleef een hechte band tot Harrisons dood in 2001.

‘Het ergste van oud worden is dat je al je vrienden verliest,’ zei Idle grimmig.

Daar was hij niet klaar voor Catherine O’Hara gaan, ook niet Rob Reinierdie onlangs afscheid nam van Idle op een LA-feestje.

Het laatste wat de geliefde regisseur tegen Idle zei was: “Welterusten, tot volgend jaar”, herinnerde hij zich.

Na het eten hing Idle haar tas in de vorm van de Heilige Graal – gemaakt door haar dochter en gevoerd met stof met Spam-print – over haar schouder en liet een gesproken bericht achter voor een vriendin die haar regelmatig vergezelt in LA.

‘Hé, Alex, ik heb net mijn opdracht afgerond. Ik ben in de buurt van de Pantages. Als je wilt bellen, bel me dan. Zo niet, dan ga ik gewoon naar huis.’