Ik koesterde een stille wrok tegen mijn ouders vanwege de manier waarop ze met mij omgingen creatieve dromen.
Het was geen luide, dramatische wrok die tijdens de therapie naar voren kwam en benoemd moest worden. Het leek meer op een zacht gezoem op de achtergrond van mijn ambities. Het was een terugkerende gedachte die zachtjes fluisterde: Ze geloven mij niet.
Ze kennen mijn liefde voor schrijven. Ze zagen de dagboeken die ik invulde, de essays die ik terugstuurde, voorzien van lovende commentaren van mijn leraren, en de verhalen die ik begon en nooit afmaakte. Hun reactie was eigenlijk: dat is leuk, maar wat zijn je plannen precies?
“Behaal een masterdiploma in voor- en vroegschoolse educatie”, adviseren ze. ‘Dus jij kunt lesgeven. Of beter nog, rechtenstudie zodat u goed en eervol betaald kunt worden.”
Mijn creatieve schrijftalent was niet iets waarvan ze konden zien dat ik een carrière zou ontwikkelen, dus negeerden ze het. Ik heb er lange tijd een hekel aan gehad, totdat ik ouder werd.
Toen mijn zoon ging studeren, werden mijn gevoelens gecompliceerd
Tientallen jaren later stuurde ik mijn oudste kind naar een dure plek hogeschool voor vrije kunsten om filmstudies te gaan studeren, en die wrok wordt iets ingewikkelder.
Ik heb bijna twintig jaar bewust aandacht besteed aan de ontwikkeling van mijn kind. Er is Mandarijn-onderdompelingsprogrammapianolessen en zomerwerkboeken, een niveau verder, waarbij ze allemaal zorgvuldig hun unieke zelfgevoel ontwikkelen. Ik wil dat ze weten dat hun belangen ertoe doen. Ik wil dat ze zich toegestaan en aangemoedigd voelen om te volgen wat hen boeit. Ik zei het expliciet, en ik meende elk woord.
Maar nu steun ik de vrije kunsten collegegeld factuur naast economische rapporten over het verlies van miljoenen banen, en dagelijkse waarschuwingen voor de overname van AI.
Toen ik in 1999 ging studeren, begreep ik eindelijk wat mijn ouders dachten.
Mijn ouders hadden het berekend
Het zijn geen droommoordenaars, maar tijdreizigers. Ze stonden in het heden, keken naar mijn toekomst en berekenden dingen waarvoor ik zelf te jong en te hoopvol was. Nu voer ik dezelfde berekeningen uit, alleen zijn de cijfers enger, en de variabelen zijn vermenigvuldigd op manieren die we niet hadden zien aankomen.
Het is niet alleen de arbeidsmarkt waar ik naar kijk. Dit is een enorme ontmanteling van de creatieve industrie kunstmatige intelligentie. Ik denk aan mijn zoon die film studeert terwijl de scenarioschrijfkamers donker worden, beginnende montagebanen verdwijnen en grafisch ontwerpers, fotografen en copywriters stilletjes hun relevantie verliezen voor tools die gratis werken en nooit slapen.
De voorkeursgebieden van mijn kind worden in realtime geherstructureerd, sneller dan welke syllabus dan ook. Ik vraag me af: geven de professoren les aan bestaande industrieën, of aan industrieën die al bestaan? Zullen filmlessen in 2026 mijn kind voorbereiden op de toekomst of op elegante wijze het verleden bewaren?
Mijn vader studeerde af voordat zijn beroep werd ontdekt
Ik dacht aan mijn vader, die de zijne kreeg Elektrotechniek in 1971. De computersystemen die hij uiteindelijk tijdens zijn carrière zou beheren, bestonden nog niet toen hij de cursus volgde. Hij studeert voor een toekomst die hij niet volledig kan overzien.
Ik studeerde Engels en geschiedenis, hoofdvakken die op papier even onpraktisch leken, totdat sociale media de regels herschreven en een meisje met talenkennis een geheel nieuwe carrière gaven. Niemand van ons kon direct leren wie we zouden worden.
Ik heb geen duidelijk antwoord. Wat ik in het echte leven heb geleerd, is dat goed ouderschap in een tijdperk van radicale onzekerheid kan bestaan uit het weigeren om je angsten de erfenis te laten worden die je aan je kinderen doorgeeft. Die lessen namen bandbreedte in beslag die ik niet had. Het is een extra last op een toch al zware middelbare leeftijd, waar zorgverlening, carrière en heruitvinding allemaal strijden om dezelfde reserves.
Dus ik mediteerde, deed wat ademhaling, genoot van een gezond bad en bad. Ik bid dat mijn kinderen iets zullen smeden dat ik me nog niet kan voorstellen, zoals mijn vader een systeem heeft gebouwd dat niet in zijn leerboeken stond, en de manier waarop ik een bedrijf bouw op een platform dat werd gelanceerd nadat ik was afgestudeerd.
Ik bid dat het instinct om op jezelf te wedden en gehoor te geven aan de innerlijke roep die aan je hart trekt, het enige blijkt te zijn dat geen enkel algoritme kan imiteren.
