Het is een vertrouwd gevoel: u start een sms-bericht en de functie voor automatisch aanvullen van uw telefoon stelt verschillende keuzes voor uw volgende woord voor, variërend van alledaags tot humoristisch. “Ik hou van…” jij, of koffie? Of u bent een e-mail aan het afronden en typt gewoon het woord ‘Toestaan’, waarna uw app in lichtgrijze tekst ‘Laat het me weten als u vragen heeft’ voorstelt.
Voorspellende taaltechnologie heeft dat wel gedaan word zo routineus– ingebed in smartphones, e-maildiensten en chatbots – zozeer zelfs dat we ze nauwelijks meer opmerken. Maar ze stellen een moeilijke vraag: wat gebeurt er wanneer met de unieke stem van een schrijver? AI routinematig hun gedachten voltooien – of alles helemaal opnieuw genereren?
Als voorzitter van een grote Engelse afdeling – en als wetenschapper die de effecten van voorspellend schrijven onderzocht– Ik ben uit de eerste hand getuige geweest van de uitdagingen die generatieve AI-systemen zoals ChatGPT, Gemini en Claude met zich meebrengen voor individuele expressie.
Deze technologie is gebeurd opgenomen in het schrijfproces zo compleet dat het bijna onmogelijk is je voor te stellen dat je een scène uit het verleden tegenkomt: een schrijver, alleen, met een pen en een stuk papier, die worstelt met de beste manier om zijn ideeën, argumenten en verhalen te vertalen in iets leesbaars en boeiends.
Voorspellende tekst leidt tot voorspellend schrijven
Maar zoals veel geleerden opmerken, was deze visie op schrijven nooit helemaal accuraat.
Essays bevatten altijd begeleiding van een leraar, professor of schrijfleraar. Een vriend kan input leveren, of de zinsnede van uw favoriete romanschrijver kan inspiratie bieden. De taal die we gebruiken nooit helemaal ‘van ons’, maar maakt gebruik van miljoenen hulpbronnen die we gedurende ons leven hebben geabsorbeerd.
Het is een mythe om je voor te stellen dat schrijvers in een vacuüm schrijven, maar er is nooit een duidelijke grens tussen echte menselijke expressie en door machines gegenereerde tekst. Zoals door geleerden is verklaardWe gebruiken al heel lang machines om te communiceren. Elke technologische ontwikkeling – van ganzenveerpennen en typemachines tot tekstverwerking – heeft veranderingen teweeggebracht in de manier waarop mensen zich uitdrukken.
De alomtegenwoordigheid van voorspellende taaltechnologie vormt echter een directe bedreiging voor de menselijke creativiteit – of, zoals een onderzoek het stelt: “Voorspellende tekst stimuleert voorspellend schrijven.”
Omdat generatieve AI tekst construeert en suggereert in sterk gestandaardiseerde en voorspelbare patronen, kan de output ervan lezen alsof de tekst een verfraaide versie is van wat taalkundigen ‘phatische uitdrukking.” Dit zijn veelvoorkomende uitspraken die meer dienen als sociale lijm dan als overbrengers van sentiment: ‘Hoe gaat het met je?’, ‘Een fijne dag verder’ of ‘Tot ziens.’
Deze lijm kan echter zijn duurzaamheid verliezen als de technologie in de verkeerde situatie wordt gebruikt. Het gebruik van kunstmatige intelligentie om berichten op sociale media te maken na een tragedie, of door het te gebruiken om een fanbrief te schrijven aan een Olympische atleet, lijkt onoprecht.
Mensen beginnen het te beseffen Generatief AI-proza—Niet omdat het onhandig of slecht geschreven is, maar omdat het hetzelfde klinkt. Dat is omdat grote taalmodellen worden getraind op een groot aantal menselijke schrijfvoorbeelden, en ze voorspellen tekst op basis van waarschijnlijkheid en gelijkenis.
De uitkomsten van deze voorspellingen leveren vaak één herkenbaar geluid op. Of zoals Sam Kriss uitlegt in een recent essay voor New York Times Tijdschrift: “Vroeger waren er veel auteurs en veel verschillende stijlen. Nu maakt steeds vaker één naamloze auteur alles.”
Buigen richting culturele doelen
Generatieve AI versnelt het soort culturele convergentie en uniforme expressie dat al plaatsvindt.
Taalkundigen hebben bijvoorbeeld aangetoond dat regionale accenten in de VS wel aanwezig zijn vervaagt en wordt homogeen als gevolg van een mix van migratie, verstedelijking, massamedia en sociale media. Ondertussen Amerikaans Engels blijf vervangen vele andere vormen internationaal vanwege de mondiale dominantie van in de VS gevestigde media, tv, films en meer.
Zijn we allemaal voorbestemd om op dezelfde manier te schrijven en te spreken? De generatieve AI weet van tevoren niet of je een frisdrank ‘frisdrank’, ‘pop’ of ‘cola’ noemt. Als u hem laat kiezen, kiest hij gewoon ‘frisdrank’ voor u, omdat dat de meest voorkomende term is in zijn trainingsgegevens.
In plaats daarvan is wat mensen gewoonlijk waarderen in een persoonlijk essay, roman, gedicht of boodschap aan een rouwende vriend het menselijke vermogen van de schrijver om – duidelijk en concreet – iets krachtigs en unieks aan te tonen.
Maakt chatbots minder interessant
Hoe kunnen leraren leerlingen dwingen hun eigen mening te uiten? Hoe is deze taak vandaag de dag anders dan tien jaar geleden?
Het is de moeite waard om hier na te denken over de problemen waarmee generatieve AI wordt geconfronteerd, en waarom.
Chatbots zijn geweldig in het creëren van relatief flauw, gemakkelijk leesbaar proza, omdat dat overal in hun trainingsgegevens staat. Toch hadden ze moeite om het soort onverwachte, radicale veranderingen te creëren dat voorkomt in romans als die van James Joyce Odysseus of liedjes als Queen’s “Boheemse rapsodie.”
Er zijn verschillende technieken om dit soort stilistische sprongen onder studentenschrijvers aan te moedigen.
Docenten kunnen onzekerheid in opdrachten introduceren. Docenten voor creatief schrijven gebruiken al tientallen jaren technieken om out-of-the-box-denken aan te moedigen. Ze kunnen de leerlingen vragen een gedicht te schrijven en dat vervolgens te herschrijven, waarbij ze de letter ‘E’ vermijden, of ze kunnen zich beperken tot maximaal twee bijvoeglijke naamwoorden.
Een andere tactiek is om leerlingen lessen te laten trekken uit persoonlijke ervaringen. Door studenten te leren hoe ze de relaties tussen de personages en conflicten in romans en de mensen en situaties in hun leven kunnen verkennen, wordt het gebruik van chatbots minder interessant, zo niet volledig nutteloos. Daarentegen is er de onpersoonlijke opdracht: ‘Bespreek de symboliek van de kleur groen in De Grote Gatsby– zal waarschijnlijk algemene, voorspelbare resultaten opleveren.
Leraren kunnen er ook voor zorgen dat het werk van hun leerlingen een breed lezerspubliek heeft. Als het alleen de professor is, zullen studenten waarschijnlijk niet de tijd investeren om hun eigen stem te ontwikkelen. Maar als ze een opstel of verhaal zouden moeten schrijven voor bijvoorbeeld een vriend of grootouder, hebben ze misschien een grotere prikkel om op zichzelf te lijken.
Er zijn nog veel meer strategieën die kunnen worden gebruikt, van het opzij zetten van de argumentatie van een essay tot het interviewen van vreemden voor een opdracht en het opnemen van hun citaten.
Het komt erop neer: schrijvers hebben toegang tot bronnen (en taal) waartoe machines geen toegang hebben of die ze niet kunnen genereren. Het is van cruciaal belang dat studenten worstelen met onconventionele manieren van compositie en revisie. geen vervanging voor hun stem.
Gayle Rogers is hoogleraar Engels aan Universiteit van Pittsburgh.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
