Eerder dit jaar rockte ik een strategische leider van zijn diepe overtuigingen door drie vragen te stellen die hem aanzetten tot nadenken. Dit veranderde de richting van de discussie en na een uitgebreidere, vrij vloeiende discussie vroeg hij me hoe ik nieuwe manieren vond om complexe problemen aan te pakken. Het antwoord verraste hem: ik denk en stel vragen als een schrijver. Een scherpere strateeg ben ik niet geworden door mijn agenda te vullen met trainingen of innovatieworkshops. Door het schrijven van fictie ben ik scherper geworden.
En ik geloof dat dit een vaardigheid is en mentaal raamwerk Dat zal strategen en innovators relevant houden in de wereld van AI.
Hoe fictie mijn strategiebrein veranderde
Ik heb altijd van schrijven gehouden. Ik heb creatieve en kookblogs, poëzie en zakelijke boeken en artikelen geschreven. Maar het keerpunt kwam tijdens COVID, tijdens een lang Zoom-gesprek met mijn ouders. Het gesprek, vol halfherinnerde details over Zuid-India uit de jaren zestig, maakte me wakker uit het zakenleven schrijven wordt fictie.
Uit die oproepen is mijn eerste roman voortgekomen, maar er is ook iets anders ontstaan: een andere manier van denken over complexe kwesties op de werkvloer.
Om het boek te laten werken, kon ik niet zomaar ‘creatief worden’. Ik moet precies zijn. Ik heb uren doorgebracht mijn ouders geïnterviewdhet doorzoeken van archiefmateriaal en het kruisonderzoek van de geografie, politiek, culturele normen, nieuwsgebeurtenissen en politieprocedures voor dat tijdperk en die regio.
Het smaakte verbazingwekkend zoals de mijne eerste consultatiedagen maar het strekt zich wereldwijd uit en is niet beperkt tot slechts één klantprobleem. In mijn dagelijkse werk speelt dezelfde discipline een rol als ik bij Pfizer in een nieuw bedrijf stap, of nieuwe technologie-integraties navigeer bij Harman of Vontier, of groeiplannen structureer bij IDEX. Ik ben nog steeds bezig met het in kaart brengen van belanghebbenden, regels en beperkingen – maar fictie traint mij om na te denken over hele ecosystemen, en niet alleen over opsommingen op een dia.
Ik word vaak uitgedaagd door mensen die zeggen dat AI in staat zal zijn om eerste onderzoek te doen en steeds meer ideeën te genereren. Het verschil is dat de menselijke geest de griezelige vallei inherent begrijpt AI genereerde inspanningen over ‘creatief denken’ en verwierp het.
De neurowetenschappen gaven taal aan wat ik voelde dat er gebeurde. Schrijven activeert het standaardnetwerk van de hersenen, dat ons vermogen ondersteunt om hypothetische scènes, ruimtes en mentale toestanden te simuleren. Ik heb het gevoel dat elke keer dat ik ga zitten om een hoofdstuk te schetsen, ik een scenarioplanningsoefening doorloop, alleen met karakters, niet met kostenplaatsen. Lezen en fictie schrijven is mijn manier geworden om hetzelfde circuit toe te passen waarop ik vertrouw om te anticiperen op marktreacties, de perspectieven van belanghebbenden te begrijpen en door de organisatorische dynamiek heen te werken.
Leer de hele wereld te onderzoeken
Het zal je misschien verbazen als je hoort dat de onderzoeksnormen voor serieuze fictie wreed zijn – op de beste manier. Voor The Jasmine Murders kon ik me niet verschuilen achter ‘dichtbij genoeg’. En ChatGPT, Perplexity en dergelijke worden, ongeacht de waterscheiding die ze in onderzoek gebruiken, vaak als ‘dichtbij genoeg’ beschouwd. Niet zo bij menselijke fictieschrijvers. Als de spoorlijn in 1965 niet bestond, zou hij niet in mijn plan liggen. Als er in de jaren zeventig een bepaalde politieprocedure zou worden ingevoerd, zou ik andere manieren moeten vinden om mijn personages in of uit de problemen te krijgen.
De ervaring heeft de spieren aangescherpt die ik constant gebruik hoofdstrategie en innovatiefunctionaris:
- Het uithoudingsvermogen om lang na het verschijnen van het eerste antwoord met een vraag door te gaan.
- Het instinct om niet slechts één bron, maar meerdere bronnen te controleren – en de gaten ertussen op te merken.
- De gewoonte om te vragen: “Wat zie ik niet in deze wereld?” in plaats van te vragen: “Heb ik genoeg geld om dia’s te maken?”
Als ik nu op mijn werk naar recensies kijk, denk ik niet alleen: “Wat is de omvang van de markt?” Ik denk als een romanschrijver: “Welke regels regeren deze wereld? Wie heeft de macht? Welke onzichtbare normen bepalen het gedrag? Wat zou er kapot gaan als we één ding zouden veranderen?”
Ik gebruik hetzelfde apparaat van de tuin naar de vergaderruimte
Naarmate de tijd verstrijkt, zie ik niet langer de grens tussen ‘mijn schrijfleven’ en ‘mijn strategieleven’. De toolkit is vrijwel hetzelfde; alleen de inzet en de woordenschat veranderen.
Zo ziet de overlap eruit vanaf mijn stoel:
- Onderzoek en synthese. Toen ik me verdiepte in een Zuid-Indiase politieprocedure uit de jaren zestig, deed ik wat ik doe als ik een buitenlandse industrie of een nieuwe branche betreed. Ik heb snel domeinkennis opgebouwd, bronnen getrianguleerd en de chaos verwerkt tot een samenhangend verhaal. AI kan helpen bij de eerste scans, maar primair onderzoek in de vorm van archiefbeoordelingen en interviews is van cruciaal belang voor het ontwikkelen van diepgaande inzichten.
- Patroonherkenning. Het creëren van geloofwaardige karakters dwingt mij om aandacht te besteden aan gedragspatronen, motivaties en sociale dynamiek. Dezelfde instincten helpen mij de organisatiecultuur, concurrentiebewegingen en marktsignalen te lezen.
- Scenario-ontwikkeling. Elke “wat als?” Ik vraag op de pagina: doet hij dit op een redelijke manier? Zullen die gevolgen volgen? – is een oefening in de stresstests die ik uitvoer op strategische keuzes.
- Vertel een verhaal. Raadsdecks en stadhuizen hebben een heel andere positie als ze zijn opgebouwd als verhalen en niet als datadumps. Mijn jarenlange herziening van scènes blijkt uit de manier waarop ik strategieën uitwerk.
- Werken in dubbelzinnigheid. Ik weet zelden hoe een roman daadwerkelijk zal landen totdat de laatste pagina goed is. Dezelfde tolerantie voor het onbekende helpt wanneer de markt midden in de plannen verschuift of er onverwacht een overname plaatsvindt. Fictie heeft voor mij genormaliseerd dat goede resultaten kunnen voortkomen uit rommelige, niet-lineaire paden.
Hoe meer ik schrijf, hoe meer ik besef dat mijn standaardmodus tijdens vergaderingen aan het veranderen is. In plaats van meteen naar een oplossing te zoeken, stelde ik de vragen die een romanschrijver zou stellen: “Wiens verhaal is dit? Wat blijft hier ongezegd? Wat zit er achter de cijfers?” De antwoorden brengen vaak risico’s of kansen aan het licht die we mogelijk gemist hebben.
Leven op het kruispunt van nauwkeurigheid en verbeeldingskracht
De meest waardevolle gewoonte die fictie mij heeft gegeven, is leren leven in de spanning tussen feit en mogelijkheid. Er zijn zeer nuttige AI-tools beschikbaar die kunnen helpen bij het creëren van basisinformatie en concepten, maar jij, de mens, bent het die de unieke ideeën en paden eruit haalt die verschillende acties en scenario’s aansturen.
Als ik een mysterie schrijf dat zich afspeelt in het Zuid-India van de jaren zestig, zijn er moeilijke obstakels: kaarten, politiek, sociale normen, technologie, procedures. Binnen deze beperkingen ben ik vrij om personages, verhaallijnen en thema’s te creëren. Als ik de feiten negeer, klopt het verhaal niet. Als ik alleen de feiten vertel, is er geen verhaal.
Dat evenwicht is wat strategisch werk van mij vraagt. Marktgegevens, wettelijke beperkingen en operationele realiteiten zijn niet onderhandelbaar. Daarbinnen is er nog steeds veel ruimte om een andere toekomst voor te stellen. De beste antwoorden die ik heb gezien – of het nu gaat om portefeuilleweddenschappen, M&A-scripties of innovatietrajecten – komen voort uit het vasthouden aan beide waarheden tegelijk.
Roopa Unnikrishnan is de auteur van The Career Catapult en heeft een boek over strategie in een onzekere wereld dat in 2027 uitkomt. Haar fictiedebuut, The Jasmine Murders, werd in januari 2026 in India met lovende kritieken gelanceerd. Meest recentelijk was ze SVP, Chief Strategy & Innovation Officer van IDEX Corporation.
