Goede stedenbouw moet de politiek overstijgen. Socialisten en kapitalisten kunnen in dezelfde buurt lopen en het erover eens zijn dat het een fijne plek is om te wonen. Ze kunnen allemaal genieten van boomluifels, cafés op de hoek van de straat waar mensen op de trottoirs lopen, een mix van leeftijden op de fiets en te voet, architectonisch details van oude gebouwen, enzovoort.
Zijn ze met de bus aangekomen, fietsof met de auto, of te voet, mensen uit het hele politieke spectrum willen hetzelfde: een plek die past in het dagelijks leven. Een plek die veilig, toegankelijk en aantrekkelijk voelt voor jong en oud.
Op basis van deze gedeelde visie ontstaat een onwaarschijnlijke alliantie. Mensen die zichzelf conservatieven, liberalen, kapitalisten en socialisten noemen, staan op dezelfde podia in het stadhuis en roepen op tot veranderingen die tien jaar geleden misschien als onbelangrijk werden beschouwd. De YIMBY-beweging (ja in mijn achtertuin) is een van de gemakkelijkste bewegingen om te doen.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij het idee onderzoekt dat de status quo van de infrastructuur beter met rust kan worden gelaten. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Maar er is één onderwerp waar deze groepen over zullen blijven vechten: de economie. Het gaat er niet om wie meer geld heeft, maar om fundamenteel verschillende opvattingen over hoe een economie groeit of sterft. Er bestaat brede consensus over het doel (veilig vervoerovervloedig woongebiedenz.), maar de methoden zullen fel worden betwist. En de inzet is zo hoog dat we eerlijk moeten zijn over welke aanpak echt werkt.
Prijs is een signaal, geen slechterik
Zonder inmenging van buitenaf zullen de prijzen bouwers, kopers en investeerders informeren over het bestaan van schaarste en hoe bereid mensen zijn om te ruilen voor iets dat zij waarderen. Als iedereen in de stad een appelboom heeft, zijn appels goedkoop. Als slechts één persoon het doet, zal de prijs van appels duur zijn.
Zoals Nobelprijswinnaar Friedrich Hayek zei: Prijzen zijn ‘een telecommunicatiesysteem’. Prijs bepaalt niet goed of slecht, het is een indicator. Prijs vertelt ons iets. Wanneer de prijzen van kleine en middelgrote woningen stijgen, betekent dit dat er niet genoeg woningen zijn om aan de vraag te voldoen.
Wanneer regeringen ingrijpen om de huurprijzen van woningen te beperken of de prijzen te bevriezen, sluiten ze de feedbacklus af die woningaanbieders informeert over de bestaande huisvestingsmogelijkheden. Huurcontrole klinkt meelevend, maar de resultaten schieten voorbij aan het doel. Dit ontmoedigt nieuwe ontwikkelingen, stimuleert vastgoedeigenaren om te desinvesteren en zet bestaande huurders in de val, terwijl potentiële nieuwe ontwikkelingen worden geblokkeerd. huurder. Je kunt vraag en aanbod niet in evenwicht brengen als het prijsmechanisme uitgeschakeld is. Je kunt je niet uit een crisis bouwen als de bouwers de signalen niet kunnen lezen.
Wat de geschiedenis ons laat zien
In de Sovjet-Unie leidde staatseigendom van woningen tot chronische tekorten. Miljoenen mensen wachten jaren op een plek om te wonen en verdringen zich in gemeenschappelijke appartementen, terwijl er een zwarte markt ontstaat voor bescheiden huisvesting. In Cuba betekent overheidstoezicht dat het woningaanbod slinkt en dat gezinnen in afbrokkelende gebouwen worden opgesloten te midden van een gestage achterstand in de reparaties. Zelfs in meer gematigde gevallen, zoals huurcontrole in het naoorlogse Zweden, blijven mensen op wachtlijsten staan omdat onderdrukte prijzen nieuwbouw en onderhoud ontmoedigen.
Dit is geen mislukking van inspanning of intentie. Dat is een feedbackfout. Zonder het winstmotief en de prijsdiscipline drijven de hulpbronnen weg, stijgen de kosten en vertraagt de productie – omdat er geen mechanisme is om slechte beslissingen te bestraffen of goede beslissingen te belonen.
Socialistische huisvestingsplannen hebben de neiging dit probleem als een van hun eigen problemen te behandelen toewijzing dan productie. Maar wat nog niet is gebouwd, kun je niet toewijzen. En je kunt niet op schaal bouwen zonder marktsignalen die aangeven wat je moet bouwen, waar en voor wie. Je kunt niet centraal plannen om overvloed te bereiken. Je kunt prijzen niet bevriezen om betaalbaarheid te bereiken.
Als de prijsstelling zijn natuurlijke gang kan gaan, zullen woningaanbieders zorgvuldig nadenken over het soort woningen dat mensen daadwerkelijk willen. Beleggers houden rekening met risico’s. De bouwer beslist of het de moeite waard is om een nieuwe duplex te bouwen of een oude triplex te renoveren. Deze gedistribueerde beslissingen, genomen door mensen die daadwerkelijk bij het spel betrokken zijn, reageren in realtime op de werkelijkheid, op een manier die geen enkele centrale planner kan repliceren.
De weg vooruit
Als u zich bekommert om de overvloed aan woningen, is het goede nieuws dat het beleidsvoorschrift vrij duidelijk is: versoepel de lokale regels voor landgebruik die beperken wat er mag worden gebouwd en waar. Hervorming van bestemmingsplannen, vergunningen, het afschaffen van parkeerminima en het legaliseren van gemengd landgebruik in één wijk zijn allemaal factoren die het woningaanbod kunnen vergroten. Ze slagen omdat ze marktsignalen laten werken, in plaats van ze te onderdrukken.
Het maakt niet uit hoe pro-huisvestingsbeleid er op papier is als de economische omstandigheden vraag en aanbod negeren. Goede bedoelingen gecombineerd met slechte prikkels zorgen voor wachtlijsten, en niet voor woningen.
De stedenbouwkundige coalitie is zeer breed en dit is een kracht. Maar als het menselijk welzijn het doel is, en we werkelijk een wereld willen waarin iedereen een fatsoenlijke plek heeft om te wonen, dan kunnen we de economische fundamenten niet negeren die bepalen of er woningen worden gebouwd of niet.
Laat de markt werken. Zo krijg je woningnood.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij het idee onderzoekt dat de status quo van de infrastructuur beter met rust kan worden gelaten. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Nieuwsbron
