Aan een hoektafel op het uitgestrekte terras van het trendy restaurant Frogtown richtten Peaches’ blauwe ogen zich op de zwevende serveerster. ‘De wodka zal op een oesterschelp zitten,’ biedt hij aan. “Het erft een soort zout karakter, zoals een zeemartini.”
‘Mooi, leuk. Ik vind het geweldig,’ zei Peaches snel.
‘Twee stuks, perfect,’ antwoordde de ober.
Peaches, zoals ze zingt in haar nieuwe nummer ‘Panna Cotta Delight’, is ‘een vrouw die al haar gaten onder controle heeft’, en de minnares van een creatief leven waarin niets buiten het bereik van de mogelijkheden lijkt. Hij werkte samen of toerde met Yoko Ono, Marilyn Manson en Iggy Pop, naast andere undergroundartiesten (NYC ‘drag terrorist’ Christeene, ‘entity’ geest The Squirt Deluxe) door genres, landen en talen (Jiddisch, Italiaans). Maar het zijn Peaches’ eigen muziek en podiumpresentatie – de dromerige doe-het-zelf-esthetiek en pulserende Electroclash-muzikaliteit – waar het allemaal samenkomt in een werkelijk bevrijdende waanzin.
In de elf nummers op ‘No Lube So Rude’, haar zevende album sinds ‘Fancypants Hoodlum’ uit 1995 (uitgebracht onder haar geboortenaam Merrill Nisker), zingt Peaches hardop wat de meeste mensen niet hardop durven te zeggen. Onderwerpen zijn onder meer (veel) vuile seks, politieke tirades en scherpe observaties – hij noemt SpaceX-satellieten in één nummer ‘Starlink anale kralen’.
De in Canada geboren, tweemaal inwoner van LA en langdurig inwoner van Berlijn wordt dit jaar 60 jaar oud. Hij is de eigenaar. In het nummer noemt hij de abortuspil mifepriston en rijmt ‘Roe versus Wade’ op ‘pleather and suede’ in ‘F- How You Wanna F-‘, een nummer dat begint met ‘F- Kavanaugh, I’m a cougar.’ Sommige vierletterige c-woorden worden royaal gebruikt.
Hij speelde folky akoestische gitaar en zong jarenlang in clubs in zijn geboorteplaats Toronto. Future Peaches raakt uiteindelijk gehecht aan een elektrische bijl en realiseert zich dan dat ze alles wat de band kan doen in haar eentje kan doen, met behulp van elektronica. Tijdens zijn korte periode aan de Universiteit van York wilde hij theaterregisseur worden die ‘coole musicals’ maakte, terwijl zijn Sartre- en Ibsen-lezende klasgenoten hem bespotten. Hij lacht misschien wel het laatst.
Haar carrière werd op grote schaal gelanceerd met ‘The Teachers of Peaches’. De LP, uitgebracht in 2020, bevat zijn kenmerkende nummer: “F – the Pain Away.” Sofia Coppola gebruikte het nummer in ‘Lost in Translation’ uit 2003, en het staat op ‘Jackass Number Two’; romantische komedie; een aflevering uit 2017 van “The Handmaid’s Tale”; en in “30 Rock”, waar Tina Fey als Liz Lemon het nummer als ringtone gebruikt.
Peaches wordt 60 met ‘No Lube So Rude’, haar zevende album met onbeschaamde teksten over seksualiteit, politiek, lichamelijke autonomie en culturele ontwrichting.
(Nederlandse Doscher / For The Times)
De lyrische godslastering die de aanpak van Peaches zo profaan maakt, is geen toeval. Doelen voor het schrijven van liedjes? “Ik probeer het op een manier te maken die moeilijk, maar ook heerlijk is”, legde hij uit. “Er zit humor in, maar het is niet om weg te komen van (het onderwerp), maar om je erbij te betrekken.”
Hij voegde eraan toe: “Mensen ontwapenen is erg belangrijk.”
En dat deed hij, charmant en attent en een persoonlijke aanwezigheid met compassie en een wilde, vrije wil op het podium. Tijdens concerten is ze krachtig, geen prinses van perfectie, maar erg sukkelig, een krachtige provocateur die leuk en grappig is, kostuum draagt, publiek op het podium en bezweet is.
Komt echte kwetsbaarheid net zo gemakkelijk tot stand als zichtbare seksuele expressie op het podium? ‘Nee,’ zei hij, bijna voordat de vraag werd gesteld.
“Eerlijk gezegd denk ik niet dat beide dingen gemakkelijk zijn. Op performatieve wijze zou ik een nummer ‘Barbra Streisand’ kunnen noemen. Ik dacht erover na omdat ze een van de eerste zangeressen was die ik ooit hoorde. Ze kon de emotie van het ABC spelen, weet je? Je zou kunnen huilen, en ze zei gewoon het ABC. Dus performatief, seksueel en kwetsbaar, ja. Maar de realiteit daarachter onder ogen zien is nooit gemakkelijk.’
Door herhaling – toeren, live optredens – worden liedjes niet altijd gemakkelijker voor hem om emotioneel uit te voeren, en ze worden ook niet altijd uit het hoofd geleerd.
“Meestal worden mijn liedjes wat ik doe. Dus ik draag het als een pak, en dan word ik dat, maar soms gaat het pak uit en denk je: ‘Wauw, ik moet dit hier aantrekken'”, zegt hij.
In het nieuwe nummer ‘Not in Your Mouth, No of Your Business’ zingt Peaches: ‘Ik kan niet worden uitgeperst of gekleineerd/ Je zult onze trots nooit wegnemen/ Orders zullen ons niet laten liggen en sterven/ We zullen voorkomen dat je ons leven verpest.’
Toen ik suggereerde dat de gedrukte versie van ons gesprek misschien zwaar ‘bewerkt, bewerkt, bewerkt’ zou zijn, reageerde Peaches snel. “Iedereen gebruikt deze taal de hele dag. Het lijkt mij hilarisch; wie beschermen we?”
“Het is heel interessant. Het is ook frustrerend voor mij, en Waarom Ik zei deze dingen en Waarom Ik deed wat ik deed”, vervolgde hij. “Ook op sociale platforms, algoritmisch en via AI, zagen ze mij als seksueel afwijkend. Dus als ik tepelbedekkingen draag, beschouwen ze het gewoon als een seksuele handeling. Of ik zeg een bepaald woord en het is zoiets van: ‘Oh, je overtreedt de voorwaarden.’ Je wilt een pestkop zijn vanwege de vooruitgang, maar je kunt het je niet veroorloven. Toch bleef ik het proberen”, zei hij.
Peaches is momenteel op tournee met data voor Model/Actriz aan de oostkust en Pixel Grip aan de westkust. “Ik denk dat ik veel jonge mensen en oude mensen ga zien, mensen van mijn leeftijd. Mensen zijn niet zestig jaar oud en stervende. Het is niet zoals toen we jong waren en onze grootouders zestig waren, en je denkt: ‘oh mijn God.’ Dit is niet het einde van je leven; het is net een nieuw kwartaal.”
Het schijnbaar rebelse wangedrag van Peaches op het podium is discreet en gemakkelijk in de omgang en is geen reactie op haar opvoeding. Peaches, het product van twee mooie, ondersteunende en intellectuele joodse ouders, was de jongste van drie kinderen.
“Mijn vader is een groot voorstander van mijn muziek…. Ik herinner me de laatste show waarin hij me zag… Ik stond op het punt te stikken,” zei hij, een beetje verstikkend. “Het was een bijzondere voorstelling in dit theater, Massey Hall, in Toronto. Normaal gesproken zou ik, als mijn ouders of mijn zus daar waren, naar hen toe ‘duiken’. Ik liep naar mijn vader toe en ik zag hem alleen maar huilen. Ik dacht: ‘Ik kan niet.’ Ik moet bijvoorbeeld een beurt nemen. Ik dacht: ‘Ik ga gewoon huilen. Dit zou schandalig zijn.’ Hij stierf. En toen stierf mijn broer, ja, dus het gebeurde veel.
Hoewel de nummers op ‘No Lube So Rude’ over het algemeen meer over woede, onrust, opvoeding, vrijheid en saamhorigheid gaan, ‘heb ik het gevoel dat er zeker verdriet aankomt’, zegt Peaches over het verlies van haar familie. “Als ik aan een nummer als ‘Take It’ denk, gaat het minder over verlies en meer over de vorm van een relatie. Maar ik denk,’ geeft hij toe, ‘dat het mij aanspreekt.’
“Ik kan niet worden onderschat of onderschat”, zegt de Canadese kunstenaar, terwijl hij abortusrechten, transrechten, solidariteit met het Palestijnse volk en intergenerationele dialoog bespreekt door middel van muziek en performance.
(Nederlandse Doscher / For The Times)
Ook al toerde hij met Marilyn Manson, en sommigen zouden de Peaches in de categorie ‘shock rock’ kunnen plaatsen, hij wist zeker waar hij aan toe was. “Het gaat niet om shockeren. Het gaat om provoceren. Daar is een reden voor. Tegenwoordig”, zegt hij grinnikend, “is het niet zo moeilijk. Ik ben erg trots op de vele muzikanten die opstaan en zich uitspreken over lichamelijke autonomie, over transrechten, over abortusrechten, over Palestina, over genocide in het algemeen, over ongelijkheid in rijkdom. We hebben artiesten niet zo zien praten in ik weet niet wanneer. Het is gezond, en ik denk dat het deel uitmaakt van de hele gemeenschap, onderdeel van ons werk.”
Hoewel de albumtitel aanleiding geeft tot het persoonlijke glijmiddel ‘Peaches x Medicine Mama Intimate Glide’ dat beschikbaar is op de website van de zanger, is de zinsnede niet strikt seksueel. “Het album heet ‘No Lube So Rude’ vanwege hoeveel wrijving er in de wereld is. En laten we iets vinden, een magische manier om met elkaar te praten, een intergenerationeel gesprek. Niet iedereen is het met elkaar eens”, legde hij uit, “maar gesprek elkaar. Zoek een manier om het te geleren, of op zijn minst glad te strijken.
Perzik speelt richtingbepaler op 20 en 21 maart.
