Ik heb er lang over gedaan weekendje Parijsmet mijn beste vriend naar de lichtshow van de Eiffeltoren kijken. Ik heb twee weken door China en Hong Kong gereisd als onderdeel van een schooluitwisselingsreis. Ik ben zelfs een weekje naar Ibiza gevlogen om samen met een collega te genieten van de zon, zee en foto’s.
Naast koelkastmagneten verzamel ik ook samen herinneringen die ik voor altijd zal koesteren. Ik heb er altijd van genoten om de wereld te zien met mijn dierbaren, maar als alleenstaande vrouw van in de dertig voelt het alsof die dagen achter me liggen.
Hoe ouder ik word en hoe vaker ik alleenstaand blijf, hoe moeilijker het voelt om iemand te vinden om mee te reizen. Als ik de wereld wil zien, alleen reizen is niet alleen een optie, het is een noodzaak.
De dingen begonnen te veranderen nadat ik afstudeerde aan de universiteit
Plotseling, nadat ik in 2014 afstudeerde, leek ik de enige alleenstaande in mijn vriendengroep.
Vrienden eerst samenwonen met een partner of getrouwd, en leek meer bereid om tijd – en geld – te besteden aan een romantisch uitje dan aan reizen met mij. Toen kregen ze kinderen, en zomervakanties met het gezin werden een prioriteit.
Er zijn nog steeds mensen die met mij willen reizen, maar meestal moet ik een compromis sluiten, meer betalen dan ik me kan veroorloven of minder lang vertrekken dan ik zou willen.
Ik had vaak het gevoel dat ik zijn beschikbaarheid voorrang moest geven boven mijn eigen schema en budget, of dat ik de derde, vijfde of zelfs zevende persoon moest zijn op een groepsreis voor koppels. Dat betekent meestal één kamer en daarom zijn de kosten voor mij hoger – tenzij er een slaapbank is.
Uit noodzaak ben ik solo gaan reizen
Mijn eerste solo-reis was niet zo ongemakkelijk als ik dacht dat het zou zijn. Isabella Zilver
In 2019 besloot ik dat ik klaar was met wachten. Ik wilde reizen zonder een ongemakkelijke alleenstaande vriend te zijn, dus boekte ik daarvoor een vlucht naar New York en een hotelkamer.
Dit is een bucketlistdoelen voor mij, maar ik ben bang dat ik eenzaam zal zijn. Hoe ga ik om met eten in een restaurant waar niemand is om mee te praten, en lijken de avonden te lang als ik in een andere tijdzone ben?
Om het mezelf gemakkelijker te maken, was ik van plan om doordeweeks op bezoek te gaan, terwijl ik wist dat er een vriendin met haar familie in de stad zou zijn. We hebben elkaar daar een paar keer ontmoet, en ik heb ook wat gedronken met een oud-collega die was verhuisd. Weten dat er mensen zijn met wie ik contact kan opnemen, helpt zeker.
Ik was zenuwachtig om mijn eerste maaltijd alleen te eten, maar ik besefte al snel dat niemand aandacht aan mij besteedde. Ik las verder en keek naar de koks aan het werk.
In slechts een paar dagen ben ik een expert geworden in alleen dineren. Sterker nog, ik begon te genieten van de vrijheid om te doen wat ik wil, wanneer ik maar wil.
Mijn Vakantie in New York heeft mij bewezen dat ik geen vrienden nodig heb om plezier te hebben. In de jaren daarna ging ik alleen naar Toronto, Lissabon, Schotland en terug naar New York, en reisde ik ook naar Brighton, Margate, Wiltshire en Harrogate in mijn geboorteland Engeland.
Hoewel ik het leuk vind om alleen te reizen, zijn er ook nadelen
Een vreemde vragen om een foto van mij te maken kan soms ongemakkelijker aanvoelen dan een vriend vragen. Isabella Zilver
Ik hou ervan om in een opwelling vluchten te boeken of te genieten van de laatste barplaats in een chique restaurant. Er zijn echter momenten waarop ik zou willen dat ik deze ervaring met iemand kon delen.
Deze herinneringen zijn van mij, nooit een grap of een gedeelde anekdote. Niemand anders kan het overnemen navigeren door een nieuwe stad als ik even wil ontsnappen aan de onafhankelijkheid, en ik breng vaak avonden door in hotelkamers – cocktailbars zijn niet ontworpen voor vrouwen die alleen drinken.
Vakanties zijn ook duurder als individuele reiziger, omdat niemand de kosten van taxi’s, maaltijden en hotelkamers kan delen.
Toen was er de onhandigheid om een vreemde te vragen mijn foto te maken. Hoe graag ik mijn paellafoto’s ook vind, ik wil ook terugkijken en mezelf zien lachen in de zon en die foto’s kunnen delen.
Ik hou van soloreizen, maar ik wil een balans tussen totale vrijheid en gedeelde herinneringen. Het allerbelangrijkste is dat de keuze om alleen te reizen veel zoeter zal aanvoelen als het echt een keuze is.
