Verschillende presentatoren bij de Oscars van dit jaar maakten grappen die schadelijk waren voor Donald Trump, zonder ooit zijn naam te noemen. De echte berisping van de president – en enkele andere aspecten van de huidige situatie – kwam echter voort uit de oprechte nederigheid in de toespraken van de winnaars.
Hoewel het levensonderhoud van een acteur letterlijk afhangt van het veinzen van emoties, leken de meeste winnaars van gisteravond ongelooflijk vernederd door hun overwinningen, en dankbaar jegens degenen die hen hielpen deze te bereiken. Gecombineerd in een 3,5 uur durende uitzending staan ze in schril contrast met een overheids- en technologiesector waarvan de dominantie onwelkom en onwelkom aanvoelt.
Het diep narcistische gevoel van eigenwaarde van Trump was misschien nog verrassender toen hij voor het eerst president werd. Hij leek elke eigenschap te belichamen die ouders doorgaans niet bij hun kinderen aanmoedigen – hij schepte voortdurend op over zijn kwaliteiten en prestaties, zowel reëel als ingebeeld.
In 2026 lijken de gevolgen en beperkingen van zijn beruchte, zelfverheerlijkende opschepperij nu beschamend voor de hele wereld.
Na roekeloos in oorlog te zijn gegaan met Iran, en overwinning verklaren bij elke haperende gelegenheid probeerde hij dat wanhopig te doen een machtige bondgenoot om mee te doen aan zijn veroveringin plaats van te proberen hen aan te spreken of te inspireren.
Buiten deze regering AI de industrie is ook vervuld van arrogantie. Leidinggevenden die het nut van technologie in elk aspect van het moderne leven benadrukken, lijken bijvoorbeeld nooit na te denken over: Uit peilingen blijkt dat hierover grote twijfels bestaan. In plaats daarvan gingen ze vooruit, met een huiveringwekkende sfeer van onvermijdelijkheid, terwijl ze de weifelende massa meesleepten, of ze dat nu leuk vonden of niet.
Gezien het feit dat nihilistisch egoïsme nu net zo alledaags is als de vervuilde lucht die we in datacenters inademen, was het deze week verfrissend om een groep Oscar-winnaars te zien met een duidelijk verwoorde waardering voor de gemeenschap, het erfgoed en het feit dat trots bij uitstek passend en eervol is.
Daarin samen
‘Je hebt een man hard laten werken voor een van deze,’ De ene strijd na de andere zei regisseur Paul Thomas Anderson na het winnen van de prijs voor beste regisseur, zijn tweede Oscar van de avond. (Hij zou uiteindelijk een derde ontvangen, voor Beste Film.)
De regel verwijst naar Anderson’s eerdere Oscar-schaarste, ook al was hij de afgelopen dertig jaar een gerenommeerd regisseur en herhaaldelijk genomineerd.
Naast luchtige grappen over de lange en vreemde weg naar de overwinning, benadrukte Anderson’s toespraak zijn dankbaarheid, waarbij zijn gespannen stem en constante nervositeit aangaven dat hij niet alleen maar lippendienst bewees.
Anders dan een bepaald persoon eeuwig mopperen over het niet krijgen van de Nobelprijs voor de Vredehij toont geen bitterheid over het feit dat hij in het verleden gemist werd.
Elders benadrukt hij het gemeenschapsaspect van het filmmaken. Anderson bracht hulde aan al zijn medewerkers en richtte de schijnwerpers op zijn producer, Sarah Murphy, voor een toespraak nadat hij samen Beste Film had gewonnen. Hij was echter vooral stijlvol als het om zijn concurrenten ging, die hij als waardige collega’s beschouwde.
Tijdens zijn dankwoord voor dat laatste eerbetoon gebruikte Anderson een moment in de filmgeschiedenis om de regisseur die hij zojuist had verslagen te prijzen, waarbij hij de verdiensten van zijn eigen film terzijde schoof.
“Ik wil alleen maar zeggen dat in 1975 de Oscar-nominaties voor de beste film waren Honddagmiddag, iemand vloog over het koekoeksnest, Jaws, NashvilleEn Barry Lyndonzei de filmmaker. ‘Er zijn geen beste onder hen. Misschien ligt het aan de stemming van de dag.’
Wat we aan de geschiedenis te danken hebben
Een andere eerste winnaar, Michael B. Jordan, was ook genereus toen hij de prijs voor beste acteur in ontvangst nam voor zijn optreden in de film. Zondaarnog een koploper die avond. Hij bedankte zijn ouders, zijn collega’s, de leidinggevenden die groen licht gaven aan de film, het publiek dat er dol op was en de kiezers die ervoor hadden gestemd.
Maar hij positioneerde zichzelf ook nederig als erfgenaam van een erfenis.
“Ik sta hier vanwege de mensen die mij voorgingen”, zei Jordan, voordat hij zes prominente zwarte acteurs noemde die eerder Oscars wonnen. “Omdat ik tussen de reuzen, tussen de groten, onder mijn voorouders, onder mijn volk ben – dank aan iedereen in deze zaal die mijn carrière heeft gesteund.”
Hoewel Jordan ontroerd leek deel uit te maken van zo’n filmische lijn, dacht Autumn Durald Arkapaw na over de eer om opnieuw te beginnen.
Gisteravond, Zondaar de cameraman werd de eerste vrouw die in de categorie won – en zegevierde voor iets dat groter was dan zijzelf.
In haar dankwoord vroeg Arkapaw alle aanwezige vrouwen om op te staan, “omdat ik het gevoel heb dat ik zonder jullie hier niet had kunnen komen.”
Natuurlijk voldeden de meeste van hen.
Vergelijk de lofbetuigingen van deze baanbrekende winnaar met zijn plaats in de geschiedenis met bijvoorbeeld durfkapitalist Marc Andreessen, die onlangs opschepte over het ontbreken van introspectie omdat: “Ik merk dat mensen die bij het verleden blijven stilstaan, in het verleden blijven hangen.”
Alle verkeerde mensen lijden aan het bedriegersyndroom
In een tijdperk waarin de mensen die het meeste baat hebben bij een geloofscrisis nooit een geloofscrisis ervaren, is het fijn om te zien hoe een publieke figuur zichzelf op gepaste wijze viert.
Misschien wel het beste voorbeeld bij de Oscars van dit jaar is K-popster EJAE, een van de artiesten achter de winnaar van Best Original Song, ‘Golden’.
Ook al was het nummer vóór de Oscars een groot succes – als je ouder bent van een jong kind, neurie je dit nummer waarschijnlijk in je slaap –de songwriter keek geschokt tot op het punt van ongeloof terwijl hij langzaam het podium op gleed.
Maar toen hij daar eenmaal aankwam, begon hij zich te verheugen over zijn overwinning, toen de enorme omvang van zijn prestatie tot hem doordrong. Maar in eenvoudige bewoordingen.
“Toen ik opgroeide, lachten mensen me uit omdat ik van K-pop hield”, zei ze door tranen heen, “maar nu zingt iedereen onze liedjes en zijn alle teksten Koreaans. Ik ben zo trots!”
Alsof nederigheid nog niet genoeg werd getoond tijdens de Oscars, lijkt het opmerkelijk dat een van de meest bescheiden genomineerden dat wel deed. Nee winnen.
Timothée Chalamet, die het hele prijzenseizoen openhartig was over zijn verlangen om erkend te worden “een van de grootste”, ging zonder Oscar voor zijn optreden in Marty de Grote– Ook al is er over nagedacht sterfelijke sleutel voor prijzen in het begin van de Oscar-race.
Wie zegt dat er geen einde is aan verhalen in Hollywood?
Een van de belangrijkste functies van film is het bieden van escapisme, een kans voor kijkers om hun leven even achter zich te laten en een andere wereld te bezoeken. De Oscar-uitzending van gisteravond deed hetzelfde, op zijn eigen manier. Winners biedt kijkers een korte maar glorieuze ontsnapping aan een moment waarop trots werd beloond en nederigheid voorbehouden was aan sukkels.
