Toen ik dertig was, was ik de enige van mij drie broers en zussen die nog niet getrouwd zijn of nog geen gezin hebben gesticht. Op feestdagen en verjaardagen lach ik er doorheen en ben ik een toffe tante voor mijn nichtjes en neefjes. Maar op Moederdag begon ik mezelf te verharden.
Elk jaar geeft mijn moeder mij een kaartje met de tekst ‘Fijne Moederdag van honden‘Het was met niets anders bedoeld dan met liefde. Hij probeerde niet te bagatelliseren wat ik niet had, hij probeerde mij erbij te betrekken. Toch kwam elke kaart als een onverwachte kleine dolk terecht.
Een herinnering aan het leven dat ik dacht te moeten leiden, maar dat niet was.
Ik heb altijd gedacht dat ik moeder zou worden
Mijn moeder legde vriendelijk uit dat ik een grote invloed had op mijn neven en nichten. Dat ze naar mij opkijken. Dat op mijn hond passen ook geteld. En eigenlijk had hij gelijk: ik was er nog niet klaar voor om het te accepteren. Ik hou heel veel van mijn honden – ze houden me geaard en verantwoordelijk. Ik ben op een zinvolle manier aanwezig in het leven van mijn nichtjes en neefjes, met tijd en energie om met ze te spelen.
De auteur is nu een coole tante en hondenmoeder. Met toestemming van de auteur
Maar persoonlijk voelt iets nog steeds niet af. Ik stel het me altijd voor Ik zal moeder worden – met een auto vol kinderen van en naar de sportpraktijk rijden. Integendeel, ik was de grootste fan van de kinderen en ging naar elke hockey- of voetbalwedstrijd die ik kon. In die levensfase voelde het alsof ik buiten de wereld stond die ik voor mezelf wilde. Jarenlang hield ik twee waarheden tegelijk vast: dankbaarheid voor wat ik had, en verdriet voor wat ik niet had.
De spanning nam langzaam af naarmate de tijd verstreek – door perspectief en door de realiteit van het ouderschap van dichtbij te observeren, niet de zachte versie in mijn hoofd. Ik begrijp het nu Moederdag kaart verschillend. Ik zag het grote hart van mijn moeder voor wat het was en altijd is geweest: haar manier om te zeggen: ‘Jij doet er toe. Jij hoort erbij. Jouw leven doet er ook toe.’
Ik zag de voordelen van het niet krijgen van kinderen
Toen ik ooit tegen een vriend zei dat ik alleen maar spijt had in het leven heb geen kinderenhij zei: ‘Ja, maar kijk eens naar alles wat je hebt gedaan. Als je kinderen had, zou je die dingen misschien niet kunnen doen.’ Zijn opmerking veranderde iets. Voor het eerst stond ik mezelf toe in te zien dat het niet krijgen van kinderen zowel voor- als nadelen had.
Mijn zussen zijn geweldige ouders, en hun kinderen floreren. Maar ook al gaat alles goed, zorg voor volwassen kinderen met constante stress op laag niveau: zorgen over geluk, carrière, relaties, gezondheid en de wereld die ze erven. Er is een gevoel van verantwoordelijkheid dat er altijd is en nooit helemaal verdwijnt.
Ik geef veel om het geluk van mijn nichtje, maar ik draag niet dezelfde last. In plaats daarvan leef ik met een andere reeks afwegingen. De gevolgen van mijn beslissingen zijn mijn eigen verantwoordelijkheid. Die vrijheid heeft me in staat gesteld mijn opleiding voort te zetten en risico’s te nemen die ik misschien niet had genomen om de kinderen op de eerste plaats te zetten, zoals: een fulltime baan opgeven om een tv-piloot te voltooien, in de kade springen om in mijn laboratorium te duiken, en een nieuwe droom nastreven: het bezitten van een reddingspaard en meedoen aan reining.
Ik kan ja zeggen tegen kansen die niet praktisch zijn voor iemand die met schoolkalenders en collegegeld jongleert.
Ik ben de coole tante
En ik kan nog steeds optreden voor de kinderen van wie ik hou. Een coole tante zijn blijkt een eigen vorm van ouderschap te zijn – op afstand, zonder de dagelijkse verantwoordelijkheden maar met echte invloed. Mijn rol is lichter, maar niet triviaal. Onlangs besloot mijn neef naar dezelfde universiteit te gaan waar ik zijn bachelordiploma behaalde. Voordat hij vertrok, zei hij tegen mij: “Ja, de invloed van de tante is reëel.” Het werd terloops gezegd, maar zeer diepzinnig. Het bewijs dat aanwezigheid geen ouderschap vereist. Het modelleren van een nieuwsgierig, creatief en onafhankelijk leven kan net zo vormend zijn als het afdwingen van regels of het betalen voor een universitair diploma.
Er was een vredige opluchting bij het loslaten van de versie van volwassenheid die ik ooit voelde vanwege het schuldgevoel dat ik het niet had bereikt: de aanhoudende verwachtingen van een conventioneel gezinsleven.
Ik denk nog steeds aan het leven dat ik ooit wilde. Maar ik zie het niet langer als een leven dat ik niet heb kunnen leiden. Dit is slechts één van de vele paden. En de dingen waarmee ik nu leef – de honden, de dromen, de creatieve risico’s – voelen opzettelijk aan. Ik bewaar die Moederdagkaarten omdat ze me eraan herinneren dat ik de beste moeder heb. Het heeft tientallen jaren geduurd voordat het haar woorden en geloof in mij volledig accepteerde, maar nu ik ze begrijp, weet ik: er is meer dan één manier om te koesteren, meer dan één manier om er toe te doen, en meer dan één manier om een volwaardig leven op te bouwen.
