Volwassen maar nog steeds een puinhoop keert Joe Swanberg terug naar SXSW als veteraan

AUSTIN, Texas — ‘The Sun Never Sets’ is de tiende indiefilm van filmmaker Joe Swanberg die op SXSW in première gaat, maar zijn eerste die op het evenement verschijnt sinds 2017. De razendsnelle snelheid waarmee hij zijn vroege werk maakte – de losse, eigenzinnige verhalen die de voorlopers waren van een nieuwe stijl die bekend staat als mumblecore – is aanzienlijk vertraagd, maar heeft ook plaatsgemaakt voor een nieuwe volwassenheid als persoon en als kunstenaar.

Bij de introductie van ‘The Sun Never Sets’ tijdens de wereldpremière vrijdagavond voor een uitverkocht publiek in het Zach Theatre, noemde Swanberg zijn nieuwste film ‘mijn favoriete film die ik ooit heb gemaakt’. De film, opgenomen op 35 mm in Anchorage, volgt een vrouw van in de dertig, Wendy (een pittige Dakota Fanning), verscheurd tussen het nastreven van een nieuwe romance met een roekeloze oude vlam (Cory Michael Smith) of het voortzetten van een relatie met een gescheiden, gevestigde vader van twee kinderen (Jake Johnson) met wie ze al een aantal jaren omgaat.

“Ik denk dat dit is wat ze je vertellen over ouder worden en dit werk langer doen”, zei een nadenkende Swanberg in een video-interview vanuit zijn huis in Chicago, kort voor het South by Southwest-festival. “Je wordt er beter in en je wordt volwassen en zo.”

De film markeert Swanbergs vierde samenwerking met Johnson, een partnerschap dat al lang teruggaat ‘Drinkvrienden’ uit 2013. (De acteur financiert het nieuwe project gedeeltelijk samen met zijn broer.) Na het voltooien van het derde seizoen van de Netflix-anthologiereeks ‘Easy’ in 2019, waarvoor hij alle afleveringen schreef en regisseerde, was Swanberg van plan een pauze te nemen. Echtscheiding en de pandemie maakten die pauze nog langer.

In de daaropvolgende jaren produceerde Swanberg een aantal projecten voor andere filmmakers, acteerde hij wat en opende hij een kleine videotheek in Chicago. Swanberg kende de in Anchorage gevestigde producer Ashleigh Snead, die hem aanmoedigde om te overwegen daar iets op te nemen. De schilderachtige locatie zou Swanberg de kans geven om zijn visuele stijl uit te breiden met de gebruikelijke banken, bars en appartementen in veel van zijn werk. (Er zijn nog steeds een verrassend aantal scènes op banken en bars.)

“Joe is een echte filmmaker”, zei Johnson in een apart interview. “En ik denk dat hij die eer soms niet krijgt omdat hij zonder enige hulp een film kan maken. Dit is een echte coming-of-age-film. Dit is een film over hoe ingewikkeld scheidingen zijn en hoe rommelig ze kunnen zijn. En het speelt zich af in het prachtige Alaska.”

Swanberg, midden, op de set van ‘The Sun Never Sets’.

(SXSW)

Swanberg is nu geëvolueerd van iemand die spraakzame, provocerende en soms controversiële films maakt over het postuniversitaire leven van twintigers, naar het onderzoeken van de nuances en bijzonderheden van het zijn van een 44-jarige gescheiden vader van twee kinderen die nog steeds probeert zijn plaats in de wereld te achterhalen. Tot de oorspronkelijke groep aan de SXSW aangesloten filmmakers, van wie velen ook onder de mumblecore-rubriek vielen (niemand vond de naam leuk, maar niemand heeft ooit iets beters bedacht, dus het bleef hangen) bestond uit Greta Gerwig, Lena Dunham, Barry Jenkins, Ti West en anderen die meer conventioneel mainstream succes hadden geboekt.

Maar Swanberg lijkt zich niet buitengesloten te voelen. In plaats daarvan zag hij alleen de deur opengaan.

“Het ging veel beter met mij dan ik had verwacht”, zegt hij. “Ik bedoel, toen ik deze zeer kleine, seksueel expliciete film van 71 minuten maakte, voelde ik me dankbaar dat ik hier was. Ik kon niet eens geloven dat deze festivals dit werk vertoonden en het is echt gaaf dat er ruimte voor mij is in dit ecosysteem.

“En toen ik mijn vrienden deze gigantische films zag maken, Greta ‘Barbie’ zag doen en dat soort dingen, opende het voor mij gewoon de mogelijkheden,” voegde ze eraan toe. “Elke keer als mijn vrienden een nieuw record vestigen of naar een nieuwe plek verhuizen, denk ik: oh, dat staat nu voor ons allemaal open.”

Haar vroege werk bevatte vaak rauwe seksscènes, soms met Swanberg zelf. Van praktisch het begin van zijn carrièreLang voordat het #MeToo-tijdperk in 2017 begon, weerstond Swanberg met succes de beschuldigingen dat hij uitbuitend en manipulatief was jegens zijn vrouwelijke artiesten. Zijn terugtrekking uit de productiviteit viel samen met een moment waarop zijn verkenning van de seksuele machtsdynamiek uit de gratie raakte. Het is gemakkelijk te interpreteren dat Swanberg eerst een zachte annulering deed om een ​​breder schandaal te voorkomen. Zo zag hij het niet.

‘Zeker in Chicago, waar ik de afgelopen vijf jaar heb doorgebracht, ben ik geen onwelkome plek’, zei hij, waarbij hij een onderscheid maakte tussen hemzelf en ‘mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt of geen hoofdletter C hebben. Maar mijn werk heeft die grenzen ook altijd overschreden en heeft altijd positieve en negatieve aandacht getrokken.’

Hoewel “The Sun Never Sets” veel kusscènes kent, gaat het niet verder dan dat.

“Ik zou het niet doen”, zei Johnson over de meer grafische scènes. “Toen ik al vroeg met Joe werkte, dacht ik: ‘Ik hou van je, man – ik ga dit niet doen.’”

Ondertussen vindt Fanning het niet erg om met Swanberg samen te werken. Ze bood Fanning en Smith de mogelijkheid aan om met een intimiteitscoördinator samen te werken, maar vonden beiden dat dit niet nodig was.

“Er is geen planeet waar je iets wordt gevraagd waar je je ongemakkelijk bij voelt,” zei Fanning. ‘Als er een moment was van: ‘Dat wil ik niet doen’, zou hij zeggen: ‘O, doe dat niet.’ Op een dag was er veel opschudding en regende het buiten hevig. En we keken elkaar allebei aan en hij zei: ‘We gaan het niet doen. De scène is verwijderd.’ Hij ging gewoon open. En ik geloofde het gewoon impliciet.”

Jake Johnson en Dakota Fanning in de film ‘The Sun Never Sets’.

(SXSW)

Swanberg werkte lange tijd in een ongebruikelijke stijl waarin het script in wezen een gedetailleerde schets was en de acteurs tijdens de repetities werkten om hun eigen dialoog te bedenken. Voor ‘The Sun Never Sets’ ontwikkelden Swanberg en Johnson de langste en meest complete schets die Swanberg ooit had gebruikt, inclusief enkele dialogen. Vervolgens mochten de acteurs zich het eigen maken.

Fanning herinnert zich een eerste Zoom-gesprek waarbij Swanberg en Johnson het proces uitlegden.

“Het is nog steeds opgenomen als een echte film”, zei Fanning. ‘En Jake en Joe beloofden dat we niet zomaar zouden zwijgen: ‘Je weet wat je moet zeggen, dat beloof ik.’ Dan vragen vrienden die mij kennen: ‘Ben je zo zenuwachtig?’ En het is waar, maar op de een of andere manier weet ik niet waarom, ik weet gewoon dat alles goed komt. En dat bleek waar.”

Hoewel het zich afspeelt in Anchorage, noemt Swanberg ‘The Sun Never Sets’ ‘heel persoonlijk’.

“Ik ben absoluut een film aan het schrijven over een man van midden veertig die gescheiden is en met een jonger iemand uitgaat”, zei hij. “De kwestie van het huwelijk en het krijgen van kinderen is een soort combinatie van twee echte relaties die ik op het scherm heb gecombineerd tot één.” Ze omschreef het materiaal als ‘vragen die ik had en heb over hoe mijn relatie eruit zou zien na een scheiding.’

Dat blijkt duidelijk uit Fannings rijke en gelaagde optreden, dat misschien wel tot de beste uit haar lange carrière behoort. De stijl van Swanberg weerspiegelt het gemak en de intensiteit van Fanning, die een vrouw vastlegt op een cruciaal moment bij het uitzoeken wat ze wil te midden van de wervelwind van emoties die ze ervaart. (Bij de première van de film zei Fanning: “Ik ben nog nooit in zo’n grote rol gecast.”)

“Ik denk dat het doel van Joe’s films, en ik denk in ieder geval mijn doel met deze film, is om te proberen alles echt te laten voelen”, zei hij. “Soms worden dingen rommelig.”

Dakota Fanning en Cory Michael Smith in ‘The Sun Never Sets’.

(SXSW)

Swanberg zelf speelt een kleine rol als de nieuwe echtgenoot van de ex-vrouw van Johnson’s personage. En de twee kindpersonages in de film zijn vernoemd naar de eigen kinderen van de regisseur. Met hernieuwde volwassenheid en emotionele diepgang blijft Swanberg films maken die deels dagboek en deels generatiemarkering zijn.

“Het zou heel gaaf zijn om in de jaren veertig een film te maken over personages van in de veertig”, zei hij, “en van vijftig, zestig en zeventig. Het zou heel gaaf zijn om een seksueel expliciete film te maken over zeventigjarige mensen in hun datingsleven, seksleven enzovoort. Het zou interessant zijn om een film te hebben over personages in deze fase van hun leven, of ze zich nu op hun veertigste vestigen of uit hun relatie stappen. en hun leven opnieuw onderzoeken.
.