De modewereld is de afgelopen tijd getuige geweest van een consistent patroon: miljardairs van grote technologiebedrijven betreden geleidelijk hun baan vanuit de periferie totdat ze zich in het centrum bevinden.
Vorige maand nog was de aanwezigheid van Mark Zuckerberg en Priscilla Chan bij eerste rij bij de Prada herfst/winter 2026 collectie veroverde de modewereld stormenderhand, te midden van Meta’s ambitie om de luxefactor daarin te vergroten AI-bril.
Een snelle blik leert dat dit geen alleenstaand geval is. Amazon-magnaten Jeff Bezos en Laura Sánchez-Bezos zijn al lang modefans, waarbij de modewereld hen het hof maakt en vice versa.
Er is Mode-omslag. Hun rol als belangrijkste donoren voor Galabijeenkomst 2026 – een beslissing die Anna Wintour verdedigde te midden van verzet. Er zijn hardnekkige, zij het ongegronde, geruchten dat Bezos Condé Nast zou kunnen overnemen. Voeg strategische looks toe met Wintour, stoelen op de eerste rij bij Schiaparelli en Dior couture, en Legale kakkerlakken-Versace-stijl vintage moment, en het idee wordt duidelijk.
Nu tech-miljardairs op de juiste plek zitten en met de juiste mensen omgaan, voelt hun positie in de modewereld minder als een cameo en meer ongemakkelijk. Hier hoeft niet langer over gedebatteerd te worden. Het is echter wat het is Waarom. Waarom modus? Eén expert vertelde Business Insider dat het om macht gaat.
Van onverschilligheid naar de eerste rij
Sinds het begin is mode hand in hand gegaan met de eliteklasse. Het is wat ze consumeren, financieren en promoten. De situatie is niet veel veranderd. Kijk om je heen en conglomeraten als LVMH en Kering, maar ook beroemdheden, hebben nog steeds een grote invloed op de industrie.
Maar wat zich ontwikkelt is technologie.
Priscilla Chan en Mark Zuckerberg tijdens de Prada 2026 catwalkshow in Milaan. Alessandro Garofalo/Reuters
“Sociale media hebben alles veranderd”, modejournalist Lodewijk Pisano aldus Business Insider. “Mensen zijn zich heel bewust geworden van hun imago op een manier die we voorheen alleen bij beroemdheden zagen. Nu moet iedereen zichzelf brandmerken, omdat iedereen weet dat elk moment een kans is om indruk te maken.”
Als voorheen bekend stond dat technologen onverschillig stonden tegenover mode, denk dan aan Steve Jobs, die trots was het dragen van een zwarte coltrui en een spijkerbroek – tegenwoordig lijken zelfs zij vatbaar voor de constante aanwezigheid van sociale media.
Pisano wees naar Instagram spoel gepost door Chan, wat typisch TikToky aanvoelt, alsof zij en haar man lifestyle-influencers zijn die nonchalant door Milaan en Prada slenteren.
Bewust zijn van sociale media is één ding. Zich in modekringen begeven is iets anders. In een cultuur waarin uiterlijk prioriteit wordt gegeven, is coolheid – en de validatie die daarmee gepaard gaat – nog steeds van het grootste belang.
“Je kunt een technicus zijn, en als je je slecht kleedt, zal iedereen nog steeds zeggen: ‘Je ziet eruit als een idioot'”, zei Pisano. “Je hebt al dit geld, dus waarom zou je er ook niet geweldig uitzien?”
Maar er hier goed uitzien gaat niet over zelfexpressie. Het gaat om toegang – en culturele legitimiteit kan niet automatisch met geld worden gekocht.
Lauren Sánchez en Jeff Bezos wonen de Christian Dior Haute Couture Week Lente/Zomer 2026-show bij als onderdeel van de Paris Fashion Week op 26 januari 2026 in Parijs. Anthony Ghnassia/Getty Images voor Christian Dior
Joshua Graham, mode-editor bij Rolling Stone UK, vergeleek de intrede van de techneuten in de wereld van de high fashion met Mark Mylods film ‘The Menu’, waarin een groep rijke mensen wordt gevolgd die naar een exclusief restaurant gaan, maar ‘niet echt om het eten geven, alleen dat het kan worden gezien in de context van hoe het er op zijn best uitziet.’
Pisano herhaalt soortgelijke gevoelens: mode is jarenlang een van de gemakkelijkste wegen naar culturele relevantie geweest, simpelweg omdat het een exclusief raamwerk is. Je moet toegang krijgen.
Dit is tenslotte een business waarin merken en geld de neiging hebben om luider te spreken dan individuele stijl, en het dragen van de juiste labels en het kennen van de juiste namen een mode-steno wordt, een soort toegangspoort tot het toppunt van cultuur.
Miljardairs willen aan de macht blijven
Voor miljardairs die gewend zijn platforms te bouwen, is cultureel erfgoed de volgende uitdaging. “Het dragen van een onafhankelijk label zal je niet zoveel cultureel cachet geven Prada dragen of een gewoonte Louis Vuitton een stuk’, zei Pisano. Het is waar, symbolische kracht is nog steeds het doel.
‘Dit zal hen vereeuwigen’, zei Pisano over de afstemming van technologiemiljardairs op luxewoningen. Prada bestaat al sinds 1913. Schiaparelli sinds 1927. Dior sinds 1946. Je snapt het wel. ‘Ze willen zich hechten aan iets waarvan ze denken dat het eeuwig zal duren, omdat sociale-mediaplatforms uitsterven. Er zullen nieuwe komen, maar je zult altijd kleding nodig hebben om te dragen.”
Deze moguls hebben een rol gespeeld bij het vormgeven van de smaak en levensstijl van mensen dankzij de technologie die ze hebben gecreëerd. “Zij controleren de algoritmen en bouwen de infrastructuur”, vervolgde Pisano.
Toch benadrukte hij dat de relatie geen eenzijdige relatie was. Misschien zijn miljardairs modemensen geworden. “Ontwerpers hebben deze mensen nodig om hun inhoud naar winkelaanbevelingen te pushen”, zegt Pisano.
Graham deelt deze mening en voegt eraan toe dat modehuizen relaties moeten aangaan met technologiegiganten, omdat labels uiteindelijk altijd op zoek zijn naar exponentiële groei. ”Ik begrijp waarom iemand met Zuckerberg zou willen werken”, zei de redacteur. ”Dat de economie zit overal in het toilet.”
Priscilla Chan en Mark Zuckerberg. ANGELA WEISS/AFP via Getty Images
Dus terwijl velen fronsten en zich afvroegen waarom Zuckerberg zichzelf naar de eerste rij bij Prada had geduwd, is de realiteit dat de relatie tussen technologie en mode meer symbiotisch is. Merken kiezen er steeds vaker voor AI, geen creatieven, Bijvoorbeeld.
Het gevaar, waarschuwt Graham, is dat wanneer miljardairs in mode investeren, ze op zijn minst aandacht moeten besteden aan opkomende ontwerpers die dit doen uit liefde voor de kunstvorm. Hij voegde eraan toe dat er veel reclamemateriaal is, zoals wijlen Lee Alexander McQueen, ze kwamen de modewereld niet binnen om ‘snel geld te verdienen’, maar omdat het hun passie was.
‘Ik weet niet of het voor miljardairs slimmer zou zijn om naar de Central Saint Martin’s show te gaan en een paar studenten uit te kiezen die ze leuk vinden,’ betoogde Graham, verwijzend naar een postdoctoraal evenement georganiseerd door de prestigieuze kunst- en designschool in Londen. “Maar er moet een manier zijn om terug te keren naar een plek waar de steun voor mode niet zo commercieel is.”
Graham zei, net als velen die zich afvroegen waarom Zuckerberg op de eerste rij zat, dat hij de kritiek kon begrijpen. “Ze zijn erg hyperkritisch als het om dit soort dingen gaat”, maar dat komt omdat ze zich zorgen maken “over wat een ontwerper, een kledingstuk, een schoen over jou als persoon zegt, en dan over de samenleving als geheel.”
Maar voorlopig zal de relatie tussen technologie en mode blijven groeien. Technologie beheerst misschien wel voedsel, maar mode beheerst nog steeds de cultuur.
