Toen ik met mij trouwde eerste echtgenootDokter, tijdens een routinematig gynaecologisch onderzoek kwam ik erachter dat ik een probleem had dat de zwangerschap en bevalling kon compliceren.
Vier maanden na mijn tweede huwelijk werd ik echter zwanger van ons eerste kind. Het blijkt dat een eerdere diagnose mij niet tegenhield zwanger of complicaties veroorzaken.
Mijn man wilde aanvankelijk geen kinderen, en aanvankelijk nam hij het nieuws hard op. Maar toen verraste hij mij. Hij omarmde het idee van het vaderschap vollediger dan ik me had kunnen voorstellen.
Het opvoeden van onze dochter was een uitdaging, zoals iedereen je zou kunnen waarschuwen. Het is vermoeiend, meedogenloos en vernederend. Maar het heeft ons ook onherroepelijk veranderd. Hij heeft ons leven groter gemaakt. Hij verandert gewone dagen in avonturen, zelfs als we geen kracht meer hebben.
Daarom huilde ik op een avond toen ik hem zag baby fotoIk wendde me tot mijn man en vroeg: “Wanneer kunnen we er nog een krijgen?”
Hij schoot hem zo snel mogelijk neer. ‘Ik wil geen kinderen meer hebben’, zei ze. “Hij is perfect voor mij.”
Sindsdien hebben wij het ervaren moeilijk gesprek nog honderd keer, en het antwoord is nog steeds hetzelfde.
Ik moest een veilige ruimte creëren om hierover te praten
Vragen over het hebben van een tweede kind is geen eenvoudig antwoord.
“Dit is een veel voorkomende uitdaging voor koppels”, vertelde Amber Trueblood, een gediplomeerde huwelijkstherapeut, me onlangs toen ik haar vertelde over onze breuk. “Ouder zijn is zwaar voor een huwelijk, en voor sommige stellen is het idee om alles opnieuw te doen niet aantrekkelijk. Het is eng.”
Het moeilijkste voor mij was dat mijn verlangens zo duidelijk aanvoelden. Ik kan me nog een kind in ons gezin voorstellen. Ik kan me onze dochter voorstellen met broers en zussen. Ik kon me het soort huis voorstellen dat ik dacht dat we zouden bouwen.
Het antwoord nee van mijn man kwam echter niet zomaar, en het ja antwoord van mij ook niet. Trueblood herinnerde me eraan dat er bij de meeste paren een echte reden achter elke positie zit.
“Misschien voelt een van de partners het financiële stress of de angst om een genetische afwijking door te geven, waardoor ze zich de voordelen van het krijgen van nog een kind niet kunnen voorstellen’, zei hij. ‘Of een echtpaar is bang om hun enige kind zonder broers en zussen groot te brengen vanwege hun zeer speciale broer-zusrelatie, waardoor ze zich niet kunnen voorstellen een enig kind op een gelukkige en volledige manier op te voeden.’
Ik weet niet of dit op ons van toepassing is, maar nu probeer ik dit onderwerp vanuit een nieuwe invalshoek te benaderen: elkaar uitleggen waarom we willen wat we willen. Trueblood legt uit dat wanneer niemand zich onder druk gezet voelt en zijn of haar overtuigingen openlijk kan delen, het gesprek kan veranderen.
De auteur geeft nu prioriteit aan zijn dochter. Met dank aan Claire Volkman
“Zonder die druk te voelen, is iedereen veel beter in staat zijn eigen gevoelens en die van zijn partner te absorberen en te onderzoeken”, vertelde hij me. “Het kan zijn dat er veranderingen optreden bij een of beide partners als geen van beiden zich uitgedaagd of gemanipuleerd voelt.”
Ik heb erover nagedacht om te vertrekken, maar ik bleef, wat er ook gebeurde
Moet ik gaan? Dit is een vraag die ik nooit wilde stellen, maar hij is er wel. Er is werkelijk geen compromis dat beide partijen geeft wat ze willen. Je hebt nog een kind, of je hebt het niet.
Trueblood vertelt me dat echtparen zichzelf in deze situaties eerlijk de moeilijke vragen moeten stellen. “Mag ik de mijne loslaten? frustratie en haat tegenover mijn partner, zodat we nu een sterke, gezonde, liefdevolle relatie en een gelukkig thuis voor onze kinderen kunnen hebben?”, zei hij.
Voor sommige mensen is deze beslissing heel gemakkelijk. Ze willen nog een kind, hun partner niet, en ze willen niet onderhandelen. Anderen vinden manieren om tevreden te zijn met het leven dat ze leiden, of hopen dat dit gevoel verandert naarmate hun kind groeit.
In plaats daarvan vind ik voldoening in het genieten van mijn enige kind en hem in de watten leggen op een manier die ik bij veel kinderen niet zou kunnen. In mijn dochter gieten heeft veel geholpen.
Ik voel me nog steeds een beetje gekwetst, en mijn hart doet pijn elke keer als iemand die ik ken aankondigt zwanger te zijn.
Het boek is echter nog niet uit, en dit is een gesprek dat we soms voeren als de spanningen erg laag zijn. Of we nu meer zullen krijgen of alleen met onze perfectie zullen leven, ik weet dat dit de juiste beslissing voor ons zal zijn.
Samen deze strijd doorstaan is een bewijs van de kracht van onze relatie.
