Elke dag zijn in Amerika meer dan 100 mensen betrokken bij een levensveranderend ongeval waardoor ze ernstig gewond raken of dood ze. En dat aantal van 100 per dag omvat niet eens alle mensen wier leven indirect wordt beïnvloed door ernstige ongelukken.
Vision Zero is een verkeersveiligheid een filosofie die in de jaren negentig in Zweden is ontstaan en sindsdien is overgenomen door steden in de Verenigde Staten en Europa. Het uitgangspunt is heel duidelijk: sterfgevallen als gevolg van verkeersongevallen en ernstig letsel kunnen worden voorkomen en kan dus verwijderd worden. Met het juiste wegontwerpverkeershandhaving en het publieke bewustzijn kan iedereen veilig reizen.
Het probleem is dat een ernstig ongeval een ramp is die zo routinematig voorkomt dat deze zelden in het nieuws verschijnt. De Amerikaanse samenleving is geconditioneerd om te denken dat verkeersgeweld onvermijdelijk is. Een van de resultaten van deze conditionering is dat mensen campagne zullen voeren dwarsbomen transportprojecten die de veiligheid verbeteren. Dat klopt-richting veiligheid.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij het idee onderzoekt dat de status quo van de infrastructuur beter met rust kan worden gelaten. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Dit is wat iemand op sociale media tegen mij zei in reactie op een herontwerp van wegen om de veiligheid te verbeteren: “Leden van de gemeenschap communiceren hun risicotolerantie door te stemmen. Het is de taak van ingenieurs om zich daaraan te houden, en niet om democratische keuzes te twijfelen.”
Ik krijg voortdurend zulke opmerkingen, en het zijn niet alleen anonieme bots. Het voorstellen van een transportveiligheidsproject met een ja/nee-keuze doet me denken aan een citaat dat vaak aan Ben Franklin wordt toegeschreven: “Democratie is twee wolven en een schaap die kiezen wat ze als lunch eten.”
Democratie is een valstrik
Wij kiezen niet voor vliegtuigveiligheid. Stel je voor dat je een enquête krijgt als je aan boord van een vliegtuig gaat: Moet de luchtvaartmaatschappij prioriteit geven aan uw aankomsttijd of aan de structurele integriteit van het landingsgestel? Dat heeft geen zin. Wij vertrouwen erop dat luchtvaartingenieurs veilige vliegtuigen ontwerpen. Passagiers stemmen met hun portemonnee, maar niemand heeft een vetorecht over de vraag of veiligheid de topprioriteit is.
Vervoer over land werkt niet op deze manier. Toen een stad voorstelde de wegen te verkleinen om de snelheidsovertredingen terug te dringen, kwamen buren naar de bijeenkomst en noemden het een ‘aanval op automobilisten’. Wanneer beschermde fietspaden worden toegevoegd aan corridors met een geschiedenis van dodelijke ongelukken, worden deze verwijderd na klachten van het publiek. Toen er wijzigingen in de signaaltijden werden voorgesteld om voetgangers meer tijd te geven om over te steken, liepen de wijzigingen vast omdat automobilisten zich zorgen maakten over verkeersopstoppingen. Toen illegaal parkeren door de politie het zicht op kruispunten blokkeerde, bereikten de kreten van overstromingen het stadhuis.
Verbeteringen op het gebied van veiligheid gaan vaak verloren als gevolg van de steun van de bevolking en maatschappelijke druk. Amerikanen hebben, gezien de keuze tussen persoonlijk comfort en de veiligheid van anderen, herhaaldelijk voor gemak gekozen. Dit is de valkuil van de democratie: het idee dat voor elke technische beslissing een publiek referendum nodig is, inclusief beslissingen die specifiek zijn genomen om mensenlevens te beschermen.
Er is een reflexief antwoord op dit argument: ‘Dus je wilt gewoon de wil van het volk terzijde schuiven door de lange weg te bewandelen? Dat is antidemocratisch.’ Dat kader betekent dat jouw leven, het leven van je kind, het leven van je buurman, mijn leven, allemaal ter onderhandeling zijn. Dit betekent dat er rekening wordt gehouden met buurten die kilometers ver weg liggen bij de vraag of een gevaarlijk kruispunt in de buurt van uw huis gerepareerd zal worden. Dit betekent dat de mensen die het meest waarschijnlijk getroffen zullen worden – voetgangers, fietsers, kinderen die naar school lopen, senioren – het zullen moeten afleggen tegen mensen die vooral tijd willen besparen met autorijden, ongeacht de impact op anderen.
Wij houden geen referendum over bouwvoorschriften. We vragen buurten niet om te stemmen over de vraag of restaurants vlees moeten koelen. Sommige beschermingsmaatregelen bestaan juist omdat ze niet afhankelijk zijn van het meerderheidssentiment.
Dezelfde logica moet ook worden toegepast op het wegontwerp.
Maak een geluid
De binaire ja/nee-keuze om veiligheidsverbeteringen wel of niet toe te staan, moet worden geëlimineerd. Dit betekent niet dat het publiek moet worden uitgesloten van het nemen van beslissingen over transport, maar het betekent wel dat het publiek moet worden uitgesloten van het nemen van beslissingen over transport. Goed De betrokkenheid van de gemeenschap moet veranderen.
Momenteel stellen transportbureaus en lokale overheden vaak de verkeerde vragen: Wilt u deze beveiligingsverbeteringen? De vraag valt bijna flauw, omdat de meeste mensen niet begrijpen hoe wegontwerp bijdraagt aan ongevallen. Ze weten niet dat bredere rijstroken sneller rijden stimuleren. Ze weten niet dat botsingen bij 32 km/uur voor voetgangers te overleven zijn, terwijl botsingen bij 40 km/uur dat meestal niet zijn. Ze weten niet dat parkeren op straat de weg soms veiliger en soms gevaarlijker maakt.
Het transportsysteem van de stad is ingewikkeld. Als je mensen ongeïnformeerde vragen stelt, krijg je ongeïnformeerde antwoorden.
Een betere aanpak is eerst onderwijs, daarna keuze. Leg uit wat Vision Zero is. Toon mensen gegevens over de snelheid en ernst van ongevallen. Help ze begrijpen wat er wordt bedoeld met wegvreten, verbeteringen aan kruispunten, uitbreiding van wegscheidingen, signaalwijzigingen en wat elk van deze teweegbrengt. Vraag om input over de problemen die zij ervaren:
- Mensen rijden te snel op deze weg.
- Ik wou dat mijn buurt rustiger was.
- Toen ik me omdraaide, kon ik niet om me heen kijken.
- Niemand stopte de auto voor mij op het zebrapad.
- Het licht werd rood voordat ik de straat kon oversteken.
- Er is geen gemakkelijke manier voor mijn kinderen om met de fiets naar school te gaan.
- Ik moest 15 minuten lopen naar de dichtstbijzijnde bushalte.
- Als ik de bus mis, moet ik een uur wachten op de volgende bus.
Dat is betekenisvolle publieke betrokkenheid. Dit respecteert de intelligentie van de samenleving en respecteert ook het feit dat het geven van prioriteit aan het menselijk leven niet ter discussie staat.
Er is een cultuuromslag nodig
Alleen al in de VS sterven elk jaar tienduizenden mensen bij verkeersongevallen. Honderdduizenden anderen liepen levensveranderende verwondingen op. Het idee dat snel en zonder wrijving rijden een soort mensenrecht is, is ingebed in onze infrastructuur, onze bestemmingsplannen, onze politiek en ons gevoel van persoonlijke vrijheid. Het veranderen van een veiligheidscultuur is moeilijk, maar het is al eerder veranderd, op andere plaatsen, en het kan hier veranderen.
We vragen de kiezers niet om de zoveel jaar de veiligheidsgordelwetten goed te keuren. We houden geen referenda over snelheidslimieten telkens als iemand klaagt. Ingenieurs, piloten, luchtverkeersleiders en grondpersoneel maken de luchtvaart zeer veilig, niet door passagiers te ondervragen, maar door veiligheid als een niet-onderhandelbare basis te beschouwen en vervolgens het publiek uit te nodigen op basis daarvan keuzes te maken.
Dat is het model voor het bereiken van Vision Zero. Geen top-down afwijzing van de stem van de gemeenschap, maar een herconfiguratie van het gesprek: veiligheid komt op de eerste plaats, voorkeuren komen op de eerste plaats. Betrek gemeenschappen er vroeg bij en help hen te visualiseren wat mogelijk is, en als u hardop schreeuwt, bouw dan veiliger transportsystemen op.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij het idee onderzoekt dat de status quo van de infrastructuur beter met rust kan worden gelaten. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Nieuwsbron
