“Het meest onbegrijpelijke aan het universum is dat het begrepen kan worden.”
—Albert Einstein
Het is geweldig dat je hier bent, vooral vanwege dat feit het is zelfs hier: A een universum dat lijkt te zijn aangepast voor een onvoorspelbaar bestaan. Als er fundamentele fysische constanten zouden bestaan die zelfs maar een klein beetje zouden verschillen, dan zou dit niet gebeuren. Als de zwaartekracht iets sterker zou zijn, zouden sterren te snel kunnen uitsterven om planeten te kunnen vormen; als het zwakker was geweest, zou het materiaal misschien nooit in sterren zijn veranderd. Ieder van ons is geboren op de rand van een flinterdunne onmogelijkheid, waaruit een kosmos voortkwam met wetten die in staat zijn de bouwstenen van het leven te bouwen.
Uit deze blokken ontstond ons zonnestelsel, een nevel van kosmisch stof en gas die ronddraaide en vervolgens instortte tot een zon en een schijf van puin. Het zwervende puin verzamelde zich in kiezelstenen, in rotsblokken, in een planeet, het enige huis dat we ooit hebben gekend. Om dat zo te laten zijn, moet het perfect gepositioneerd zijn ten opzichte van de oven van energie en mogelijkheden die we de zon noemen. Wetenschappers noemen dit bewoonbare zone: de goede plek waar de temperatuur niet te warm en niet te koud is, wordt een chemische verbinding genoemd H2O kan bestaan op het oppervlak van een planeet.
Gedurende tientallen miljoenen jaren is het aardoppervlak gesmolten en gebombardeerd toevallige kosmische oorlogvoeringkometen en asteroïden die er nooit mee ophouden het te verlaten te warm om leven te vormen. Onder deze botsingen bevinden zich a Een planetoïde ter grootte van Mars genaamd Theia– Vernoemd naar de Griekse titaan van zicht en lucht, moeder van Selene, godin van de maan. Dezelfde maan waarvan wetenschappers veronderstellen dat deze zou zijn ontstaan uit drijvend puin als gevolg van deze onwaarschijnlijke impact, die de rotatie van onze planeet zou hebben vertraagd en onze planeet zou hebben geholpen zich te stabiliseren, de getijden en seizoenen en onze dagen zouden hebben gedanst zoals ze nu doen.
Terwijl de aarde afkoelde en de korst zich vormde, ademden vulkanen cathartisch uit: ze ademden waterdamp en andere gassen van binnenuit in om dampwolken te vormen die onze planeet omhulden. Tegelijkertijd en toevallig produceren meer kometen en asteroïden meer water- en koolstofmoleculen. Wanneer de temperatuur eindelijk voldoende daalt, zet de damp neer in regen. Wetenschappers schatten dat de eerste keer dat er regen op aarde viel, het gebeurde miljoenen jaren onafgebroken. Elke traan en regendruppel, een herinnering die hier is gebracht door de botsing van het toeval.
Perfecte planetaire omstandigheden zorgden er uiteindelijk voor dat platentektoniek ontstond, zodat regenval een oceaanachtig evenwicht vond en koolstof- en watercycli tot stand kwamen. Deze hoogst onverwachte gebeurtenis maakte de weg vrij voor abiogenese – anorganisch materiaal dat in organisch materiaal veranderde – wat onvermijdelijk was. Hoewel planetaire chemie en kosmische botsingen hebben plaatsgevonden, zijn de oceanen nog steeds verstoken van biologie. In die oersoep moeten niet-levende chemicaliën ons opnieuw verbijsteren, door het meest wonderbaarlijke te doen: zelfreplicerend leven worden.
Het duurde miljarden jaren voordat ons spontane universum het leven schonk aan bewustzijn, een geest die in staat was terug te kijken naar deze verspreide trajecten van mogelijkheden en mogelijkheden. besef het wonder. Ik dacht altijd dat het maar al te onmogelijk was om toevallig te gebeuren, en ik zag de gebeurtenissen in mijn leven door dezelfde lens. Soms doe ik dat nog steeds. Maar ik denk niet dat dingen kosmisch ontworpen hoeven te zijn om respect waard te zijn. Wat is ongelooflijker: het idee dat het de bedoeling was dat ik deze woorden voor jou zou schrijven en jij ze zou lezen, of alle onwaarschijnlijke mogelijkheden om hier te komen?
Er zijn momenten waarop de lucht op ons lijkt te regenen, wanneer de grond onder onze voeten nog niet af is. Op deze chaotische momenten, wanneer mijn gedachten naar betekenis beginnen te reiken, leer ik me in plaats daarvan afvragen welke nieuwe manen zich zouden kunnen vormen, wat er daarna zal gebeuren met het zeewater dat uit mijn zicht stroomt, hoe onmogelijk het geschenk is dat ik hier overweeg. We zijn gemaakt van atomen die door ruimteweer in spectaculaire bogen worden gedragen, in een poging de mysteries en alle vormen van licht te meten. Wat zijn de kansen?
