Als u op zoek bent naar de meest elegante manier om “kleine excursieOver Iran gaat het als volgt: president Trump moet een strategie volgen die een ‘verklaar de overwinning en ga naar de luchthaven’-strategie zou kunnen worden genoemd.
U kent het wel: kondig aan dat we het nucleaire programma van Iran voor tien jaar hebben stopgezet, dwingen hun marine tot onderwerping en veranderen de ayatollahs in een mistwolk. Missie volbracht! Bedankt voor het vliegen in de vriendelijke lucht, en zet uw stoel alstublieft weer rechtop en volledig vergrendeld.
Vat het niet verkeerd op. Deze ‘cut and run’-routine is niet ideaal. Trump zal aan de wereld het signaal geven dat hij (wij) geen enkel verzet van de rebellen kan weerstaan, waardoor de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) de bevoegdheid krijgt om het land te besturen en daarbij waarschijnlijk Israël boos zal maken.
Maar zijn binnenlandse politieke basis zal geloven dat hij heeft gewonnen, en fanservice is altijd zijn hoogste politieke prioriteit.
Bovendien, als je eenmaal een oorlog ingaat zonder een redelijke rechtvaardiging, een duidelijk doel of een geloofwaardige exitstrategie, heb je het geluk dat je uit de oorlog komt. De gunstige resultaten zijn er niet meer; het schip is vertrokken.
Terwijl ik dit schrijf, zijn we trouwens op weg naar het punt waarop we niet meer terug kunnen. Mijnbouw in de Straat van Hormuz, wat Iran nu probeert te doen, is de belangrijkste troefkaart.
Het gebruik van mijnen om deze smalle scheepvaartroutes te blokkeren – die goed zijn voor ongeveer 20% van de olievoorraad in de wereld, om nog maar te zwijgen van aardgas en kunstmest – zou kunnen resulteren in het verlammen van de wereldeconomie, een groot verlies aan mensenlevens en een situatie waarin de president zijn gezicht niet langer kan redden tijdens het snijden en opereren.
Als gepensioneerde admiraal van de Amerikaanse marine. James Stavridis schrijft“Iran plant al tientallen jaren operaties om de Straat van Hormuz te sluiten en heeft waarschijnlijk meer dan 5.000 mijnen; een enkele aanval kan een tanker met een dunne huid beschadigen.”
Ja, eenmaal aangelegd kunnen mijnenvelden worden opgeruimd. Maar voorspelt Stavridis het kan “weken, zelfs een maand of twee” duren om duizenden mijnen te ruimen. Hij waarschuwde: “De wereldeconomie moet zich voorbereiden op een sluiting van een maand of twee.” (Complicerende zaken is het feit dat Onze speciale mijnenveger is onlangs buiten gebruik gesteld.)
Iraniërs zijn geen domme mensen. Ze houden de Amerikaanse politiek in de gaten. Ze begrijpen dat het drukpunt voor Trump niet in Teheran ligt, maar in de S&P 500. Een slechte week op Wall Street maakt hem angstiger dan een langstaartkat in een kamer vol schommelstoelen.
Trump, wat je ook over hem zegt, is een transactionele materialist die de geopolitiek benadert zoals een vastgoedontwikkelaar geschillen over bestemmingsplannen benadert: wat is zijn standpunt, waar ligt de hefboomwerking, en kan iedereen dit oplossen?
Helaas zijn de mensen die Iran leiden fanatici die – diep, oprecht en enigszins zorgwekkend – geloven in iets dat groter is dan economische kwartaalindicatoren. Hun strategische plan lijkt uit twee opties te bestaan: overleven (wat zij beschouwen als hetzelfde als overwinning), of glorieus sterven terwijl ze volhouden dat ze dat altijd al van plan waren.
Dit maakt hun huidige gedrag heel logisch.
Het Iraanse regime, zoals het er nu uitziet, heeft weinig te verliezen. Maar ze weten precies wat Trump dreigt te verliezen: zijn populariteit en politieke erfenis zijn nu gekoppeld aan de olieprijzen.
Het vrijgeven van de strategische oliereserves van Amerika zal tot op zekere hoogte helpen, maar is geen langetermijnoplossing. En Iran gokt erop dat wanneer de prijs aan de benzinepomp voor Amerikaanse consumenten begint te lijken op een betaling voor een luxe auto, Trump zal doen wat critici graag samenvatten als TACO: “Trump Always Chickens Out.”
Veel waarnemers van de Amerikaanse politiek zijn het hiermee eens. En het zijn niet alleen gematigden of RINO’s die hierover insinueren.
Verwijzend naar het Amerikaanse leger, voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Newt Gingrich vertelde het aan Larry Kudlow over Fox Business: “Ze moeten de Straat van Hormuz openhouden. Het kan me niet schelen wat het kost.”
“Als ze het niet open kunnen houden,” vervolgde Gingrich, “zal deze oorlog in de nabije toekomst in feite een verlies voor Amerika zijn, omdat de rest van de wereld, inclusief het Amerikaanse volk, zal reageren op de olieprijzen als de zeestraat lang gesloten blijft.”
Misschien het Amerikaanse leger Kan het uitvoeren van een complexe truc: onze ‘vloot’ in de regio houden, de Straat van Hormuz openhouden, de aangelegde mijnen opruimen en voorkomen dat ongelukkige tankers worden geraakt door mijnen – of, wat dat betreft, door drones of raketten afgevuurd vanaf de Iraanse kust. Dat laatste risico is de reden sommige militaire analisten geloven het heropenen van de zeestraat vereist landoperaties.
Stel je voor dat de VS erin slagen deze naald in te rijgen. Dus wat?
Totale en volledige overgave? Regimeverandering? Laarzen op de grond?
Als er geen snelle uitweg is (laten we zeggen morgen), blijven we zitten met twee klassieke keuzes in de machtspolitiek: een vertraagde en meer vernederende terugtocht of een grotere escalatie.
En historisch gezien is de kans groter dat Amerikaanse presidenten hun winsten verdubbelen – met tragische gevolgen.
Matt K. Lewis is de auteur van “Vuile rijke politici” En “Te dom om te falen.”
