“Ik denk dat wat een goede lancering maakt, is dat de juiste nummers de liefde krijgen die ze verdienen”, zei James Blake vrijdagavond aan de telefoon. Hij is bezig met het uitbrengen van een nieuw album, een van de vele in zijn illustere carrière.
Dit is het deel waar kunstenaars bang voor zijn, maar hij lijkt er niet zoveel last van te hebben.
“Ik heb echt een gemeenschap opgebouwd… het voelt alsof ik de mensen ken naar wie ik deze gegevens stuur”, vervolgt hij. “Dat blijkt uit de statistieken; we hebben zojuist de eenheden in het Verenigd Koninkrijk binnen een minuut uitverkocht, en de show in New York in de voorverkoop uitverkocht. … Dat heb ik nog nooit eerder gedaan.”
“Eerlijk gezegd voelt het emotioneel voor mij om te zien dat ze mij niet zijn vergeten”, voegde hij er lachend aan toe.
‘Trying Times’, dat vrijdag werd uitgebracht, voelt als een terugkeer naar vorm voor Blake, die in 2009 voor het eerst de muziekscene betrad met de release van de 12-inch EP ‘Air & Lack Thereof’, gevolgd door drie andere EP’s. Zijn volgende titelloze album uit 2011 versterkte zijn succes en artistieke vaardigheden.
De volgende tien jaar kreeg hij soortgelijke lof en verdiende hij zelfs een Grammy Award met de beste rapprestatie voor zijn werk aan ‘King’s Dead’ in 2018. De hit kwam van de soundtrack van ‘Black Panther’ en leverde hem werk op naast Kendrick Lamar, Jay Rock en Future.
Maar hij raakte ook verstrikt in het labyrint van grote labels, die vaak met financiële verwachtingen komen waardoor artistieke expressie op de achterbank komt te staan.
In april 2024 verliet hij uiteindelijk het systeem, aangekondigd op Instagram dat hij zijn label had verlaten en – voor het eerst in meer dan tien jaar – had getekend bij een onafhankelijk label in het in LA gevestigde Good Boy Records.
“Het voelt eng om onafhankelijk te zijn, maar hier zijn we dan”, schreef hij destijds. “Ik probeer gewoon te breken met de poortwachterskunst van de algoritmegod.”
Dit viel samen met een nieuwe transitie waarbij Blake Los Angeles verliet. De in Groot-Brittannië geboren kunstenaar is al meer dan tien jaar in de stad, bijna net zo lang als hij onder een groot label heeft gewerkt.
“De hele tijd dat ik in LA was, bij elk telefoongesprek en bij elk gesprek dat ik over mijn muziek had, voelde het alsof mensen opgewonden waren dat er een beroemdheid in zat”, herinnert hij zich. “Dat komt niet alleen door de obsessie met roem, maar ook omdat ze om hun aandeelhouders geven.”
Toen ze voor het eerst naar LA verhuisde, kreeg ze er een “traagheid” en een minder veeleisend levenstempo van dan in andere steden. Dat is misschien waar LA het meest bekend om staat, maar naarmate de tijd verstrijkt, beginnen andere, meer bekende kenmerken naar voren te komen.
Blake nam onlangs de beslissing om Los Angeles te verlaten en naar Londen te verhuizen, nadat hij meer dan tien jaar in de stad had gewoond.
(De Tyler-tweeling / voorlopig)
‘Ik besefte op een gegeven moment dat LA voor mij – en voor sommige mensen die niet van de autochtone bevolking afkomstig zijn – een soort afkickkliniek was waar ik heen moest om dingen op te lossen,’ vervolgde Blake. “Het gaat ook gepaard met een corrupt waardesysteem in Hollywood, de muziekindustrie. … Het is een plek waar een systeem is ontworpen om de getalenteerde mensen die daar komen financieel leeg te zuigen, toch? Je plugt het gewoon in de matrix en je bent klaar. Je plugt het gewoon in de machine.”
Ondanks dat ze een zeer ‘bevoorrechte’ versie van de levensstijl in LA heeft, kan ze haar twijfels nog steeds niet van zich afschudden. Dit was vooral zichtbaar tijdens de pandemie, toen veel kunstenaars in de stad – waaronder hijzelf – de kloof begonnen te overbruggen en het leven als normaal gingen beschouwen.
“Ik betaalde eigenlijk de rekeningen van anderen. En toen dacht ik: ‘hoe betaal ik mijn rekeningen?'”, herinnert hij zich.
En op dat moment wenkte het huis naar hem.
“Het was geweldig voor mij om terug te keren naar Londen, omdat de industrie hier niet hetzelfde is en het gemakkelijker is om goedkoop te leven”, zei hij.
Hij verduidelijkte ook dat de industrie en de werkmachine in LA compleet anders zijn dan de echte stad en haar inwoners: “Ik heb de gelukkigste tijden van mijn leven in LA meegemaakt. Ik ben erg gelukkig en dankbaar dat ik daar kan wonen.”
Maar hij was al snel weer terug bij af; terug naar waar het allemaal begon. Zijn reizen brachten hem naar Londen, dezelfde stad waar hij begon met het opnemen van muziek vanuit zijn slaapkamer terwijl hij studeerde aan de Goldsmiths University of London.
Hij zei dat hij schulden had door het betalen van de rekeningen van anderen nadat hij een onafhankelijke kunstenaar was geworden. Uiteindelijk kon hij ‘het schip vasthouden’ en ‘Trying Times’ was geboren.
“Ik ga op een dak staan en erover schreeuwen, waarschijnlijk voor altijd. Ik heb geen zin om te stoppen met het promoten ervan”, zei hij over het album.
Dit album weerspiegelt alle chaos en rust die Blake in zijn muziek vindt. Dit komt misschien het duidelijkst naar voren bij ‘Rest of Your Life’, dat meer doet denken aan eerdere EP’s, zoals ‘CMYK’, dan welk project dan ook dat hij de afgelopen jaren heeft uitgebracht.
Het opent met een Dusty Springfield-sample, simpelweg: “Ik vind het geweldig.” Maar de rest van het nummer is gebaseerd op Blake’s productie en lyrische vaardigheid.
“Het speelt in op dat soort mantra, waarbij maar één ding keer op keer gebeurt, steeds maar weer”, zei hij.
Dit is altijd aanwezig in zijn muziek. Als je naar het begin van zijn debuut kijkt, kun je dit vinden in ‘The Wilhelm Scream’, waar hij herhaalt: ‘Ik weet niets van mijn dromen / Ik weet niets meer van mijn dromen / Alles wat ik weet is / Ik val, val, val, val / Kan net zo goed vallen.’
Voor ‘Trying Times’ keek Blake naar zijn verleden, waarbij hij zich liet inspireren door ‘The Colour in Anything’, dat hij tien jaar geleden uitbracht.
(De Tyler-tweeling / voorlopig)
“Dat zijn trouwens niet mijn teksten, dat zijn de teksten van mijn vader”, zei hij glimlachend. “Ik vind die teksten leuk omdat ze nogal dubbelzinnig zijn, maar ook iets waar we betekenis aan kunnen geven.”
Twee jaar later herhaalde hij in ‘Life Round Here’: ‘Het voelde allemaal alsof het op een regenachtige dag was beland.’
“Dankzij het spreukformulier hoef je je geen zorgen te maken over het invullen ervan”, legt hij uit.
“Soms kan dit heel krachtig zijn, omdat je de hersenen laat afsluiten en gevoelens laat ontstaan zonder de geest te stimuleren. Je kunt mensen in hun lichaam laten zijn. Je kunt mensen in hun emoties laten leven en niet hoeven uit te rekenen wat je wilt zeggen.”
Dit creëert een hypnotiserend geluid dat het nummer laat stromen in plaats van zoemt, vooral wanneer het wordt ondersteund door Blake’s boeiende productie.
‘The Colour in Anything’, een album dat hij aanhaalt als een sterke inspiratiebron voor ‘Trying Times’, bevat ‘Choose Me’, wat misschien wel het hoogtepunt is van deze praktijk. Te midden van herhaalde vocale opnames zegt Blake op vervormde toon: ‘Ik heb liever dat je mij kiest.’
De terugblik kwam voort uit een gesprek met zijn oude vriendin, acteur Jameela Jamil, die, nadat Blake urenlang historisch succesvolle albums ter referentie had bestudeerd, suggereerde dat het antwoord op het creëren van ‘Trying Times’ eigenlijk in hemzelf lag.
‘Van binnen ben je zwanger Jij antwoord op dit briefje, ‘zei hij tegen haar.
Het resultaat is een veel beknopter album: ‘Alle vlees, geen vet’, zegt hij voordat hij stopt.
“Ik heb dit al eerder gezegd, maar ik ben vegetariër, dus ik weet niet hoe ik die zin correct moet gebruiken”, grapte hij.
Een bijzonder hoogtepunt is ‘Days Go By’, over het onvermogen om aanwezig te zijn in het leven, iets wat Blake in het verleden heeft meegemaakt. In het bijzonder zijn eerdere beslissing om het toe te passen op andere veelvoorkomende levensomstandigheden.
“Ik kan de stad niet de schuld blijven geven / Ik kan niet blijven zeggen dat ik het druk heb / Dag na dag gaat voorbij / En er wordt niets gedaan”, zingt hij, terwijl het elektronisch doordrenkte “I love you” op de achtergrond speelt.
“Een van de interessante dingen aan LA was dat toen ik daarheen verhuisde, ik de stad niet meer de schuld kon geven omdat ik me niet in een onderdrukkende plek bevond”, herinnert hij zich. “Het is de perfecte inkapseling van: ‘S…, ik moet groeien, ik moet dit uitzoeken, en dat gaat niet gebeuren door alleen maar te leven zoals het is.'”
Maar misschien wel het beste wat uit deze plaat voortkomt, is dat Blake in staat was “een aantal puzzels op te lossen” die hem al een tijdje achtervolgen.
“Ik begin een blauwdruk te bouwen voor de volgende fase van de muziekindustrie, door samen te werken met al deze bedrijven en nieuwe inkomstenbronnen voor artiesten te vinden”, zei hij.
Het is iets waar hij al geruime tijd bij betrokken is en hem steunt, en hij heeft zelfs als artiest deelgenomen aan de lancering van het direct-to-consumer muziekplatform kluis.fm in een poging om royaltyproblemen aan te pakken.
‘Ik werk op dit moment aan iets,’ zei hij, waarbij hij ervoor zorgde dat hij niet te veel prijsgaf. “Het brengt alle verschillende delen van de routekaart die ik voor mezelf probeer te creëren in beeld.”
Nu lijkt het erop dat deze routekaart de weg kan vrijmaken voor nieuwe artiesten die proberen meer logistieke stappen in hun carrière te zetten.
“Ik ben niet iemand die iets probeert te leiden… Ik wijs gewoon naar dingen en zeg: ‘Dat is transparant! Oh, die plek probeert niet voor altijd je werkgever te bezitten!’ Ik zei: ‘Ik vind dit geweldig, ze hebben de juiste ethiek en moraal.’
