Het grote rare tv-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waar 16 iconen van het kleine scherm tegenover elkaar staan. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechter” (de schrijver). Neem deel aan de competitie Hier.
Zoals ik ooit leerde tijdens een ongemakkelijk gesprek met Emma Stone, moet je nooit twee roodharigen tegen elkaar opzetten. Helaas is dit de taak die mij is toegewezen: beslissen of Seks en de stadMiranda Hobbes of Buffy de vampierdoderWillow Rosenberg uit de tv-serie is een beter queer tv-personage.
Voor biseksuele meisjes die als tiener creditcardschulden hadden en in het verleden de New Age-sectie van hun plaatselijke Borderlands belachelijk maakten, is dit Sophie’s Choice. Seks en de stad En Buffy zijn, zonder overdrijving, twee van mijn favoriete tv-programma’s. Op een gegeven moment waren ze misschien heviger concurrerend, maar hun bestaan En zo… vervuild SATC en verwijderde hem voor altijd van de eerste plaats. En sindsdien bedreigd Buffy opnieuw opstarten heeft nog steeds niet officieel groen licht gekregen (pilot voor Nieuwe Sunnydale neergeschoten), Buffy regerend oppermachtig, onaangetast door de tijd (behalve het hele Joss Whedon-gedoe).
Ik kijk Seks en de stad Toen ik voor het eerst met mijn ouders rende, bedekte mijn moeder mijn ogen toen ik stout was. Buffyondertussen is het een meer persoonlijke obsessie. Ik ervoer het voor het eerst via een VHS-boxset die bij FYE werd verkocht, wat betekent dat ik, totdat ik de show live begon te bekijken in seizoen drie, alleen de hoogtepunten had gezien. Zelfs met die beperkte reikwijdte weet ik nog steeds dat Willow Rosenberg speciaal is. Hij is een computernerd met een garderobe die regelrecht uit de ‘zachte kant van Sears’ komt en een gênante verliefdheid op de middelbare school op zijn beste vriend Xander, een man die ons leerde wat incels waren voordat we wisten wat incels waren.
Willow is lief en toch pittig en onthult voortdurend verborgen reserves aan kracht en moed als een van de zelfbenoemde Slayerettes. Maar Willow is er niet tevreden mee om voor altijd een sidekick te blijven, en naarmate de tijd verstrijkt, maken haar toenemende magische talenten haar tot de machtigste kracht in Sunnydale. Het voelde als een vruchtbaar jaar om te zien hoe Willow in seizoen zes de wereld bijna verwoestte nadat ze haar vriendin Tara had verloren en bezweek voor de aantrekkingskracht van duistere magie.
Miranda had een moeilijkere initiële verkoop. Het is gemakkelijk om gefascineerd te raken door Carrie’s wilde keuzes en nog grappigere garderobe. Mijn citaat uit het laatste jaarboek was eigenlijk een regel van Samantha Jones. Charlotte was…daar. Maar hoezeer ik ook geniet van haar bijtende humor, Miranda is nooit mijn diva geweest. Pas toen sociale media de show – de films in de achteruitkijkspiegel – opnieuw onderzochten met een lens met laserogen, werd Miranda opnieuw opgevat als de ambitieuze persoon die we waren, het meisje waar we al die tijd voor hadden moeten pleiten. Chelsea Fairless en Lauren Garroni van Elke kleding podcast heeft hun boek uitgebracht We zouden allemaal Miranda moeten zijn in 2019, wat een verschuiving in ons collectieve bewustzijn aangeeft. De jonge vrouw wil niet langer de zorgeloze Carrie Bradshaw zijn, die voor de deur van Trump verschijnt. Groot met de gênante outfits die ze via AfterPay kochten. Ze willen de no-nonsense Miranda zijn, met haar wijze houding en lesbische onderstroom.
En toen was er En zo…
Disclaimer, eerlijke lezer: ik ben gestopt met kijken AJLT na de eerste twee afleveringen van het derde en laatste seizoen. De show is veranderd van iets huiveringwekkends maar onmisbaars naar zo erg dat ik het bronmateriaal in vergelijking daarmee haat, en ik moet het schip verlaten. Afgezien van de slechte kwaliteit, is de ernstigste misdaad van de reboot de manier waarop tientallen jaren van karakterontwikkeling worden genegeerd ten gunste van een hedendaagse behoefte om zich te verontschuldigen voor de problematische zonden van zijn vorige incarnatie. Dit wordt het meest perfect geïllustreerd door de manier waarop Miranda omgaat met het besef dat ze op latere leeftijd vreemd is. Het voelt als het afdwingen van representatie waar dat niet nodig is – Seks en de stad homoseksueel genoeg zonder Miranda te dwingen een relatie te verbreken die we al tientallen jaren steunen om een gevoel van luiheid op te bouwen. Dit was meer bedoeld om de schuldgevoelens van het creatieve team te bevredigen dan om interessant bizarre verhalen te vertellen – en om beter aan te sluiten bij de echte identiteit van Cynthia Nixon. En dit is niet eerlijk Wat is Diaz? laster! Er is een manier om Miranda als een laatbloeier te verkennen zonder van haar een stuntelige alcoholiste te maken die haar zoon over haar heen laat lopen en termen als ‘komedieconcert’ gebruikt.
