Er kunnen slechte mensen onder ons leven, maar dat betekent niet dat wij hun slachtoffers moeten worden.
Leanne ten Brinke, sociaal psycholoog en professor aan de Universiteit van British Columbia, heeft haar carrière gewijd aan leren donkere persoonlijkheid. “Als ik over giftige mensen praat, heb ik het specifiek over wat wij donkere viertal-eigenschappen noemen”, vertelde hij aan Business Insider.
Deze omvatten psychopathie (gekenmerkt door impulsiviteit en het overtreden van regels), narcisme (egoïsme en het gevoel ergens recht op te hebben), machiavellisme (een sterk verlangen naar status en controle) en sadisme (plezier beleven aan het lijden van anderen).
Hoewel hun aard verschillend is, is er ook enige overlap. “Als je op het ene gebied hoog scoort, scoor je ook vaak hoog op andere gebieden, omdat ze dezelfde onderdelen hebben”, legt hij uit.
In zijn nieuwe boek ‘Toxic People: How to Reject Them and Improvement Your Life’, uitgebracht op 10 maart, schetst hij hoe je deze eigenschappen in het wild kunt herkennen. Voor alle duidelijkheid: ten Brinke wil niet dat je als diagnose begint bij iemand met wie je een moeilijke interactie hebt. psychopaat of narcist.
Het gaat er eerder om ‘gedragspatronen bij anderen te identificeren die we kunnen herkennen, en te proberen erachter te komen hoe we bijvoorbeeld zouden omgaan met ongevoeligheid of manipulatie’.
Omdat liegen veel voorkomt bij mensen met donkere persoonlijkheden, beveelt ten Brinke de ‘10 seconden’-test aan: het stellen van bepaalde vragen om te zien hoe ze reageren. Hier is hoe het werkt.
Stel open vragen
Door open vragen te stellen, wordt duidelijk hoeveel details ze kunnen bespreken. Vuurtorenfilms/Getty Images
Volgens ten Brinke is wat onderzoek laat zien dat mensen die de waarheid vertellen doorgaans gedetailleerder zijn bij het beantwoorden van vragen.
Hoewel dit niet de juiste manier is om te liegen, kan het toch een handig hulpmiddel zijn om in gedachten te houden. Omdat leugenaars de neiging hebben om te geven korter en eenvoudiger antwoordzij hebben baat bij simpele ja-nee-vragen, zegt ten Brinke.
Het beantwoorden van meer open vragen, zoals “Waar had je het over tijdens de donderdagbijeenkomst die je had beloofd?” het is een grotere uitdaging als je liegt.
“Als ik erover loog, zou ik de details moeten onthullen”, zei hij. ‘Ik moet ervoor zorgen dat deze dingen niet in strijd zijn met wat je al weet. Ik moet ervoor zorgen dat ik ze onthoud voor de volgende keer.’
Als iemand een kort antwoord geeft op a open vraaghij raadt aan hen om verdere uitleg te vragen. “Mensen die de waarheid vertellen zullen geen moeite hebben met simpele verzoeken om meer details, maar leugenaars zullen worden uitgedaagd om veel meer te verstrekken”, schreef hij in het boek.
Hoe onverwachter de vraag, hoe beter
Als iemand tijd heeft om een leugen voor te bereiden en ondersteunende details toe te voegen, kan het moeilijker zijn om deze te herkennen. Daarom raadt ten Brinke aan om onverwachte vragen te stellen.
In het boek geeft hij een voorbeeld interviewen van potentiële werknemers. Als ze vijf jaar ervaring in een Apple Store op hun cv vermelden, kunnen ze vragen verwachten als ‘vertel me eens over je functie’.
“Ze zouden waarschijnlijk niet denken: ‘Ik vraag me af, waar was je favoriete lunchplek toen je bij de Apple Store in Berkeley werkte?'” zei hij. “Als ze daar nog nooit hebben gewerkt, zullen ze waarschijnlijk moeite hebben met het produceren van gedetailleerde, verifieerbare antwoorden.”
Wanneer u wordt geconfronteerd met een onverwachte vraagLeugenaars kunnen langzaam gaan praten, struikelen over hun woorden of lijken hard na te denken, zei hij.
Concentreer u op zijn woorden, niet op zijn lichaamstaal
Iemand die oogcontact vermijdt, betekent niet dat hij of zij liegt. Een beter antwoord is vaag. Mascotteafbeeldingen / Getty
Veel voorkomende stereotypen over liegen omvatten non-verbale signalen zoals het vermijden van oogcontact of friemelen. Veel bewijs daarvoor is er echter niet, zegt ten Brinke.
“Als je daadwerkelijk mensen op video opneemt die liegen en mensen die de waarheid vertellen, en je telt hoeveel seconden ze naar je kijken en weer wegkijken, is er geen verschil”, zei hij. “Als je wacht tot iemand op zijn stoel gaat zitten of naar links kijkt, is je oordeel mogelijk niet juist.”
In plaats daarvan is het doel om een gesprek te voeren en dit in beweging te brengen onduidelijke of korte antwoorden. “Wat echt helpt om leugenaars te onderscheiden van mensen die de waarheid vertellen, zijn hun woorden”, voegde Ten Brinke eraan toe.
