Werner Herzog over zijn films en documenten, waaronder ‘Ghost Elephants’

Dromen regeren Werner Herzog vroeg in zijn leven. Want dat is alles wat hij heeft.

Geboren in München vlak voordat de geallieerden het tijdens de Tweede Wereldoorlog bombardeerden, vluchtten Herzog en zijn gezin naar een afgelegen dorp in Beieren en leefden daar het grootste deel van zijn jeugd in armoede.

Zonder telefoon, zonder stromend water en zeker geen televisie moest de jonge Herzog zijn verstand gebruiken om zichzelf te vermaken. In zijn tienerjaren raakte hij geïnteresseerd in het geschreven woord en zette de wilde ideeën in zijn hoofd op papier.

“Toen ik een jaar of dertien of veertien was, wist ik dat ik een dichter was”, vertelde Herzog aan Business Insider. “En toen wist ik natuurlijk dat ik films moest maken. Ook al had ik bijna nooit films gezien. De eerste keer dat ik besefte dat er zoiets als een film bestond, was toen ik elf was.”

Herzog maakte de verloren tijd snel goed en gebruikte het medium als portaal om zijn dromen te verwezenlijken. Zeven decennia later heeft de filmmaker, nu 83, meer dan 70 filmcredits.

Van zijn klassieke films die zijn fascinatie voor verre landen versterkten, zoals ‘Aguirre, the Wrath of God’ uit 1972 en ‘Fitzcarraldo’ uit 1982, tot zijn unieke documentaires over alles, van de levens en dood van berenliefhebbers (‘Grizzly Man’) tot de mensen die ervoor kozen om op Antarctica te wonen (‘Encounters at the End of the World’), de films van Herzog belichten excentrieke mensen met grote dromen.

Zijn nieuwste documentaire, ‘Ghost Elephants’, heeft een soortgelijk thema. De film volgt de Zuid-Afrikaanse ontdekkingsreiziger Steve Boyes terwijl hij probeert bewijs vast te leggen van een onontdekte olifantensoort waarvan men denkt dat deze diep in de hooglanden van Angola leeft.

Ook al is het een documentaire, volgens Herzog gaat zijn olifantendocumentaire helemaal niet over olifanten. “Dit is geen natuurfilms“, zei hij. Het gaat meer om de zoektocht naar iets groters. “Ik introduceerde dit idee, zou het niet beter zijn als we alleen maar dromen hadden en ze nooit zouden verwezenlijken?”

In ons nieuwste ‘Director’s Chair’-interview bespreekt de legendarische filmmaker waarom dromen soms beter zijn dan de werkelijkheid, hoe hij van plan is zijn iconische stem te beschermen in het tijdperk van AI, en of het vermoeiend is om Werner Herzog te zijn.

Over het vinden van het onderwerp van zijn documentaire in een restaurant in Beverly Hills en de mooiste beelden die hij ooit heeft gemaakt

Business Insider: “Ghost Elephants” heeft veel te maken met de kracht van dromen. Maar het voelt ook als ‘Moby Dick’.

Werner Herzog: Dit is een missie, iets na de Witte Walvis. Het onbekende. Maar je hebt gelijk als je zegt dat dit meer over grote olifantsdromen gaat. Olifanten zie je nauwelijks in films. Je ziet er echter een deel van onder water, en het is puur droomachtig. En ik moet zeggen dat het een van de mooiste shots is die je ooit in een van mijn films zult zien.

Dat is een gewaagde uitspraak, gezien alle memorabele beelden die je gedurende je hele carrière aan de wereld hebt gegeven, maar ik ben het ermee eens.

Eerst begint de camera onder water en lijkt dan de olifanten tot aan hun borst in het water te laten zien. Ineens werden ze realistisch. En ik zei: “Nee, ik wil lange opnames onder water, ik wil nooit dat de camera in de echte wereld aanwezig is.”

Is het waar dat dit project alleen maar begon vanwege een toevallige ontmoeting met Steve Boyes?

Een goede vriend van mij, die goed bevriend is met Steve Boyes, zag meteen het verband. Ik was in Los Angeles en mijn vriend zei: “Kom snel naar beneden. Er is iemand die je moet ontmoeten.” En het was natuurlijk in een restaurant in Beverly Hills.

Ik wist meteen dat Steve perfect was als hoofdpersoon. Hij heeft charisma, hij heeft gratie, hij heeft diepgang. Hij heeft alles om de film te dragen. Maar hij is niet obsessief. Hij is erg nieuwsgierig en vasthoudend; hij heeft doorzettingsvermogen. Hij was meer dan tien jaar geduldig om de olifantengeest te zien.

Had je bij het maken van ‘Ghost Elephants’ ooit gedacht dat het verhaal beter zou zijn geweest als Steve Nee olifant gevonden?

We moeten rekening houden met die mogelijkheid, en ik heb het levend gehouden in mijn opmerkingen: “Zou het niet beter zijn als we gewoon deze dromen hadden, dat we deze ceremonies hadden, dat we over geesten spraken, over dromen, over geesten, en ze nooit zagen?” Toen hij het vond, zei ik in mijn commentaar: “Nu moet Steven Boyes met zijn succes leven.” En dat is een grote uitspraak.

Komt succes overeen met jouw dromen?

Ik denk dat dit niet alleen een veel voorkomende vraag is in deze film, maar ook een veel voorkomende vraag in het hele menselijke leven. De dromen die we hebben, de idealen die we hebben, de geesten die bij ons leven, zou het beter zijn als we onze geesten nooit zouden ontmoeten? Onze dromen nooit waarmaken?

Over de beroemde ‘nihilistpinguïn’-scène en geïmproviseerde cameo in ‘Parks and Recreation’

Ik zou graag meer willen horen over jouw vertelproces. Is het waar dat wanneer je postproductiebeelden ziet die je aandacht trekken, zoals beelden van onderwaterolifanten, je onmiddellijk begint met het schrijven van het verhaal voor die scène en deze vervolgens meteen opneemt?

De film kwam uit de trailer tevoorschijn. Niet omdat er scripts en opmerkingen over elkaar heen staan. Ik schreef een reactie toen de beelden in de montage verschenen. En ik heb het gewoon geschreven en meteen opgenomen. Ik had een microfoon en een kleine opnamecabine twee meter achter me. Ik neem meteen op en plaats het meteen in de montage.

Ik blijf prediken tegen jonge filmmakers: leg je beeldmateriaal niet voor aan een bijbel vol verzonnen ideeën, commentaren en ideologieën. Laat de tape naar boven komen en zijn werk doen, en dan volg jij. Zo maak ik al mijn films af.

Waarom is spontaniteit zo belangrijk in dit proces?

Je moet het recht voor je zien en je moet een wereldbeeld hebben. Een helder beeld van de wereld – niet zomaar willekeurige opmerkingen. Het ging heel gemakkelijk en ik ben blij om het op die manier te doen.

Zo zie je bijvoorbeeld in “Ontmoeting aan het einde van de wereld”. pinguïn beelden scheidde zich van zijn groep en liep in de post de bergen aan de horizon in. Schrijf je je verhaal meteen en neem je het op?

Ja. Gepast.

Uitzonderlijk.

Als je een pinguïn richting de bergen ziet lopen, moet ik het publiek natuurlijk vertellen dat je de pinguïn niet mag redden. Je moet de dieren in het wild met rust laten. Als je de pinguïn terugbrengt naar zijn kolonie, keert hij boos terug naar de bergen, waar hij zal omkomen. De regel voor mensen is: raak pinguïns niet aan, maar laat ze gewoon onderweg. Laat het gewoon liggen. We moeten de natuur respecteren, zelfs als we zelfvernietiging plegen.

Door deze flair voor proza, kun je het niet laten om enkele van de dialogen die je worden aangereikt te veranderen “De Mandaloriaan”?

Aan één kant; een acteur is altijd de architect van zijn eigen voorstelling. Maar de maker van de show, Jon Favreau, vond mijn werk leuk, en hij vertelde me expliciet dat hij mij inhuurde omdat hij wilde dat een groot publiek over de hele wereld zou zien hoe ik eruit zag.

Echter, toen ik gastrol in ‘Parks & Recreation’, Ik heb het nog nooit gezien, maar ik zat in een aflevering waarin ik mijn huis verkocht, en toen we klaar waren met filmen, zei ik tegen het team: “Ik wil iets toevoegen aan de ondertiteling. Kan ik rechtstreeks in de camera spreken?” En ik zei rechtstreeks tegen het publiek: “Ik woon al 47 jaar in dit huis, maar ik verkoop het nu omdat ik naar Orlando, Florida wil verhuizen, om dicht bij Disney World te zijn.”

En mensen plassen in hun broek.

Over AI-imitatie van zijn stem en de weigering om overuren te maken

Wat interesseert jou op dit moment? Acteren? Regisseerde nog een documentaire? Of een scriptfunctie gebruiken?

Nou, terwijl we hier zitten, heb ik de speelfilm afgemaakt, ‘Snel gevecht,” dat heeft een publiek nodig. En twee weken geleden ben ik begonnen met het opnemen van een nieuwe film in Mexico. Over drie weken zal ik doorgaan met filmen in Oostenrijk. Het is een documentaire.

Wat is er nieuw bij “Bucking Fastard”?

Ik weet het niet. We proberen het op een van de grote festivals te krijgen.

Maar het beeld is vergrendeld?

Ja. Het is niet door mij of iemand anders aangeraakt.

Je stem en persoonlijkheid zijn iconisch. Heb je erover nagedacht om ze te beschermen in het AI-tijdperk, vooral naarmate je verder komt?

Het gaat mij niet om de welvaart. Ik zal er niet meer zijn.

Maar het is slechts een bescherming tegen hoe uw stem in de toekomst wordt weergegeven. Of zijn dat jouw zaken niet?

Je zou ja kunnen zeggen, omdat de amateurs die mijn stem proberen te imiteren niet zo goed zijn als de AI. AI is het beste geluid tot nu toe. En natuurlijk weet ik dat er wettelijke bescherming zal zijn voor mijn beeltenis, inclusief mijn stem. Er zijn wetten, maar ik ben ook lid van de DGA, en van de Screen Actors Guild, ik ben een vakbondslid, en een van de belangrijkste zorgen van beide gilden is kunstmatige intelligentie en het misbruiken van jouw gelijkenis.

Sommigen zijn verder gegaan, zoals Michael Caine en Matthew McConaughey, die dat hebben gedaan waardoor AI-bedrijven hun stem kunnen imiteren.

Ik verkoop niets aan AI. Ik bespaar liever veel geld en koop een AI en verbied ze dat te doen.

Je bent een kind van armoede. Je zag je eerste film pas toen je elf jaar oud was, maar je bent nu al een legendarische filmmaker, schrijver en acteur geworden. Maar is het vermoeiend om de ‘Werner Herzog’-persona te zijn?

Nee, ik voel me op mijn gemak. Mensen denken dat ik een workaholic ben, omdat ik zoveel films heb gemaakt, heb geacteerd, boeken heb geschreven en opera’s heb geënsceneerd. Maar mijn opnamedagen waren kort. Bij “Bucking Fastard” eindigde mijn opnamedag rond vier uur. In mijn hele leven heb ik nog nooit een uur overwerk gehad voor welke film dan ook. Ik heb veel vrije tijd. Ik las. Ik geniet ervan om met vrienden te zijn.

Maar kan de persoonlijkheid die je wordt opgedrongen, een man met diep proza, een man die ervan houdt schurken op het scherm te spelen, soms iets engs zijn?

Dat is niet mijn probleem; dat is jouw probleem. Ik leef mijn leven, en ik kijk en let nauwelijks op wat er is, omdat ik persoonlijk geen sociale media gebruik. Ook al ben ik dat wel open een Instagram-accountmijn jongste heeft het gedaan. Ik weet niet eens hoe ik iets moet posten. Ik maak inhoud en hij plaatst deze. Ik kon hem niet eens zien omdat ik niet eens een mobiele telefoon had.

Het is een heel goed leven.

Dit interview is voor de duidelijkheid ingekort en bewerkt.

“Ghost Elephants” wordt nu gestreamd op Disney+ en Hulu.