Deze column verscheen voor het eerst in The Amendment, een nieuwsbrief van Errin Haines, hoofdredacteur van The 19th. Abonneer u vandaag nog om vroegtijdig toegang te krijgen tot de analyseS.
Toen de president en de Republikeinse leden van het Congres de SAVE America Act voorstelden, voerden zij aan dat de wet bedoeld was om de bescherming van kiezers te versterken.
Het wetsvoorstel vereist een bewijs van staatsburgerschap – zoals een paspoort of geboorteakte – om zich te registreren om te stemmen, ondanks het feit dat het voor niet-burgers al onwettig is om te stemmen bij federale of staatsverkiezingen.
De SAVE America Act is vorige maand in het Huis van Afgevaardigden aangenomen, maar heeft momenteel niet de stemmen om in de Senaat aangenomen te worden. In sociale waarheid na Zondag, president Donald Trump dreigde te weigeren enige andere wetgeving te ondertekenen totdat de SAVE America Act werd aangenomen.
Maandenlang heeft het wetsvoorstel geleid tot een diepgewortelde reactie van veel Amerikaanse vrouwen die het wetsvoorstel zien als een bedreiging voor hun recht om te kiezen. Activisten en voorstanders van kiesrecht voerden aan dat dit miljoenen van hen het kiesrecht zou kunnen ontnemen – vooral getrouwde vrouwen, die het moeilijker zouden hebben om zich te registreren om te stemmen als ze hun naam veranderden.
Voor hen was de SAVE America Act precies dat BEWAAR DE HANDELING – voelt als een persoonlijke aanval, zegt Kristin Rowe-Finkbeiner, voorzitter van de non-profitorganisatie Moms Rising, die zich richt op beleid dat vrouwen en gezinnen ten goede komt.
“We hoorden van onze leden in elke staat in Amerika dat ze diep beledigd en ontsteld waren door de SAVE Act”, zei Rowe-Finkbeiner, eraan toevoegend dat bijna 50.000 leden van de organisatie hun senatoren hadden gebeld om hen aan te sporen tegen het wetsvoorstel te stemmen, wat een “recordniveau van actie” betekende.
(DOMINIK GWINN/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP/Getty Images)
“Ze verdedigen hun recht om te kiezen”, voegde hij eraan toe. “Moeders in het hele land zien de SAVE Act vooral als een aanval op vrouwen en moeders, omdat de mensen die hun hele leven het meest van naam veranderen, moeders zijn als ze gaan trouwen.”
Republikeinen zeggen dat de voorgestelde wet geen invloed zou hebben op de stemtoegang en erop gericht is ervoor te zorgen dat alleen Amerikaanse burgers stemmen en de integriteit van verkiezingen te beschermen. Ze zeggen dat dit bedoeld is om kiezersfraude te stoppen – maar er zijn geen aanwijzingen dat dit de verkiezingen zal veranderen.
Als de SAVE America Act wordt aangenomen, zullen er bureaucratische obstakels ontstaan voor mensen om zich te registreren om te stemmen. Eén daarvan zijn ruim 21 miljoen mensen die niet over de benodigde documenten beschikken Studie show. Mensen van kleur hebben ook minder vaak het door de wet vereiste schriftelijke bewijs van staatsburgerschap.
Wat de reactie op dit wetsvoorstel belangrijk maakt, is hoe persoonlijk het voelt. Miljoenen vrouwen raakten plotseling betrokken bij beleid – en de impact ervan op hun leven. En wanneer een groep mensen zich kan voorstellen dat hun stemrecht wordt aangetast, kunnen ze ertoe worden aangezet actie te ondernemen.
Stemmen is voor veel Amerikanen de meest directe manier om democratie te ervaren. Het maakt deel uit van onze nationale identiteit en is voor veel mensen een belangrijke manier om na te denken over wat het betekent om deel uit te maken van een gemeenschap en een land.
Bedreigingen voor de toegang tot het stemrecht maken de democratie persoonlijk – en niet slechts theoretisch. Stemmen kan een prioriteit zijn aan de keukentafel.
“Kiezers geven alleen om zichzelf”, zegt Kelly Dittmar, onderzoeksdirecteur van het Center for Women and Politics. “De economie en de eettafel zijn de belangrijkste dingen voor mensen, omdat ze vragen: ‘Maakt deze persoon of partij aan de macht het voor mij gemakkelijker of moeilijker om de rekeningen te betalen en voor mijn gezin te zorgen?’”
Dittmar vergeleek het met het verschil tussen een abstract gesprek over het nationale bruto binnenlands product versus de prijs van eieren. Voor kiezers: “Als er iets is dat mijn leven en rechten beïnvloedt, zal ik meer betrokken en alert zijn op die kwesties.”
Bedreigingen voor het stemrecht en reële of vermeende bedreigingen voor het vermogen van vrouwen om volledig deel te nemen aan de democratie en de samenleving hebben de afgelopen jaren geleid tot een grotere politieke participatie.
In 2017 leidde de Women’s March tot de grootste protesten in het hele land als reactie op de eerste verkiezing van Trump.
In 2020 hielpen pogingen om het stemmen per post en via dropbox te beperken tijdens een wereldwijde pandemie kiezers te motiveren die de stap zagen als een poging tot onderdrukking van kiezers.
Een besluit van het Hooggerechtshof uit 2022 dat de federale bescherming tegen abortus beëindigde, zorgde ervoor dat recordaantallen vrouwen tijdens de tussentijdse verkiezingen naar de stembus gingen als een manier om hun woede te uiten.
Voor historisch gemarginaliseerde groepen kunnen pogingen om de stemregels aan te scherpen worden gezien als een poging om het spel te manipuleren. Dit voelt niet alleen on-Amerikaans aan, het raakt ook een gevoel van onrechtvaardigheid en ongelijkheid op menselijk niveau. Het stemmen zelf kan net zo belangrijk zijn als de keuze op wie je gaat stemmen – een vorm van burgerlijke zelfverdediging.
Het is ook een handig hulpmiddel voor organisatoren, een manier om mensen aan te spreken die de verkiezingen misschien niet zo belangrijk vinden – totdat ze zich realiseren dat hun rechten kunnen worden ontnomen.
“Het activeert en motiveert de mobilisatoren”, zegt LaTosha Brown, medeoprichter van Black Voters Matter. “De mensen die geen aandacht schonken aan de peilingen, zullen hun aandacht trekken. Dit brengt ons van 10 naar 1.000 mensen.”
Zwarte kiezers, die historisch gezien geen stemrecht hebben, beschouwen beleid zoals de wetgeving inzake kiezersidentificatie als onderdrukkend, zei Brown.
Hoewel de wet populair is onder Amerikanen, worden zwarte Amerikanen onevenredig zwaar getroffen omdat ze mogelijk geen geboorteakte hebben of niet in staat zijn om de stappen voor het verkrijgen van identificatie te betalen. Deze wetten werden vaak aangenomen na verkiezingen waaraan vooral zwarte kiezers deelnamen.
“Probeer je mijn stem weg te nemen, probeer je mij keuzevrijheid te ontzeggen, een keuze te hebben over mijn familie en mijn toestand, probeer je het zwijgen op te leggen wat ik wil zeggen,” zei Brown. “Uitgaande van het democratische raamwerk dat in Amerika bestaat, het patriottische paradigma… dat is reëel voor veel mensen, maar onze gehechtheid is niet gebaseerd op onze inspanningen om Amerika te verdedigen. Onze gehechtheid is: ‘Je onderdrukt mij, je zegt dat ik geen keus heb, je ontkent mijn menselijkheid.’ Het motiveert ons op een andere manier.”
Dit zijn gevoelens waarmee getrouwde blanke vrouwen uit de midden- en hogere klasse voor het eerst te maken kunnen krijgen vanwege de SAVE America Act, zei Dittmar.
“Veel van dit beleid is doorgaans gericht op gekleurde gemeenschappen en hun toegang”, aldus Dittmar. “Je wilt dat ze zien dat dit een directe bedreiging is. Als ze niet overtuigd zijn door argumenten die iedereen steunen, moet je je met hun leven verhouden. Hier bij SAVE Act kun je een verhaal vertellen dat ook over gender en vrouwen gaat. … Je kunt ze in een gesprek betrekken dat voor sommige van deze vrouwen als vanzelfsprekend wordt beschouwd.”
Gedurende een groot deel van de geschiedenis van ons land hebben vrouwen, tot slaaf gemaakte zwarte mensen en anderen de taal van de Amerikaanse Revolutie gebruikt om te vechten voor hun toegang tot de democratie.
Met die impuls ging een groot deel van de Amerikaanse geschiedenis over het uitbreiden van rechten, inclusief het stemrecht.
Desondanks blijft het stemrecht een partijdige, gepolitiseerde en polariserende kwestie. Maar de kiezers zijn niet verdeeld over de vraag of hun stemmen moeten worden geteld. Pogingen om hen uit te sluiten van de stembus hebben vaak het tegenovergestelde effect, namelijk dat mensen erop staan gehoord te worden. Dit is misschien wel de oudste reflex in het Amerikaanse democratische leven.
