Onlangs bezochten mijn zonen een kinderdagverblijf voor volwassenen in verpleeghuis die hun kleuterschoolgebouw delen. De kinderen waren bezig met een eenvoudig stickerproject toen een van de bewoners, een man met dementie, moeite kreeg met de traptreden. Hij zag er gefrustreerd uit en een van mijn jongens merkte het op.
Hij liep zachtjes dichterbij verwijder de sticker voor hem en wees hen aan waar ze heen moesten. Later stuurde een van de leraren mij een bericht: “Hoe vriendelijk is de Schepper.”
Het viel me op dat dit niet iets is dat je op een schaal kunt meten voorschoolse beoordeling. Het gaat niet om letters, cijfers of benchmarks voor vroeg lezen, zoals ‘voorbereiding op de kleuterschool’, waar we gewoonlijk over praten.
Maar het kan ook iets belangrijkers zijn.
Kinderopvang is duur
Zoals de meeste ouders, Klaar voor de kleuterschool was het belangrijkste toen mijn man en ik op zoek gingen naar een kleuterschool. Nu academische verwachtingen al vanaf de vroege kinderjaren binnensluipen, kan het voelen alsof uw kind al achterloopt voordat het zelfs maar aan zijn eerste “echte” schooldag begint. Ter context: mijn kinderen ontvangen rapportkaarten sinds ze 18 maanden oud waren.
En de stress is niet alleen emotioneel, maar ook financieel. Kosten kinderopvang is sterk gestegen en veel districten bieden geen gratis openbare voorschoolse of 4K-programma’s aan. Gezinnen moeten vaak kiezen tussen dure kleuterscholen, kinderopvangcentra met verschillende academische focus, of particuliere kinderopvangregelingen die de socialisatie beperken.
Als een moeder van een tweeling Als we deze fase voor het eerst doorkruisen, ga ik ervan uit dat we de meest praktische of populaire beslissingen zullen nemen.
In plaats daarvan geven we prioriteit aan iets anders. We kozen voor een intergenerationele gemeenschap.
Wij kozen voor een intergenerationele kleuterschool
Onze zoon gaat naar een voorschools programma zonder winstoogmerk, genaamd Schepper van goedheidwaarin jonge kinderen worden gekoppeld aan senioren in verpleeghuizen. Meerdere dagen per week brengen kinderen tijd door met de bewoners door middel van gezamenlijke activiteiten, vieringen en eenvoudige vriendschappen.
Als mijn kinderen door de deur lopen, komen ze niet binnen typisch klaslokaal. Ze stapten ruimtes binnen vol rolstoelen en rollators, lege gangen en gezichten die oplichtten als er kinderen arriveerden.
De tweelingbroers van de auteur leren over empathie en verdriet. Met toestemming van de auteur
Het programma is opgericht door twee voormalige leraren uit het schooldistrict en academisch leren maakt uiteraard deel uit van de structuur ervan. Mijn zonen oefenen al op jonge leeftijd met lezen, rekenen en routines die hen op de kleuterschool goed van pas zullen komen.
Maar de momenten die ik me herinner hadden grotendeels niets met academici te maken.
De meest trotse momenten zijn de momenten die laten zien hoe mijn kinderen zullen aflopen in vergelijking met anderen.
Mijn kinderen leren empathie te hebben
In deze omgeving leren mijn jongens hoe ze met empathie en respect door de wereld kunnen navigeren. Ze leren dat hun gemeenschap oudere, langzamere en rouwende mensen omvat en dat die mensen nog steeds vriendelijkheid verdienen.
Met toestemming van de auteur
Een van de bewoners waar ze echt van houden is meneer Bob. Een van de leraren vertelde ons dat hij doorgaans zelden aan veel activiteiten deelneemt. Vaak zat hij rustig aan de zijlijn. Maar toen een van onze zoons, MJ, de kamer binnenkwam, veranderde er iets.
Met MJ aan zijn zijde is meneer Bob plotseling verloofd: hij leunt naar voren, kijkt toe, glimlacht. MJ leidde hem door elk project, liet hem zien wat hij vervolgens moest doen en bood hulp aan zonder het over te nemen. Op die momenten wordt mijn kleuter een soort leraar, die verbinding maakt met iemand die anders misschien gescheiden zou blijven.
Het is moeilijk te overschatten wat het betekent om te zien dat uw kind een relatie aangaat met iemand van een heel andere generatie, niet uit verplichting, maar uit oprechte bezorgdheid.
Ik moet met mijn kinderen over verdriet praten
Dit programma opende ook gesprekken met kleuters die ik niet had verwacht. Zo nu en dan overlijdt een van de bewoners. Wanneer dit gebeurt, omvatten onze familiediners vaak een gesprek over wat het betekent als iemand weggaat. We praten over hoe we iemand missen als hij er niet meer is, maar hij blijft bij ons in ons hart.
Verdriet maakt ook deel uit van het gevoel deel uit te maken van een gemeenschap.
Modern ouderschap kan de wereld van een kind beperken tot prestaties: welke mijlpalen volgen, welke vaardigheden worden ontwikkeld. Ik realiseerde me niet hoeveel we in die mentaliteit zwommen, totdat ik zag dat mijn zoons onderdeel werden van een gemeenschap die niet om hen heen was gebouwd.
Bij Kindness Creators leerden mijn zoons iets wat ik niet had verwacht als onderdeel van een kleuterschoolcurriculum: hoe je deel kunt uitmaken van een gemeenschap die mensen van alle leeftijden omvat, en hoe je je daarbinnen kunt bewegen.
De kleuterschool zal hen veel dingen leren. Ze leren letters en cijfers, hoe ze op een rij moeten zitten en hun hand moeten opsteken.
Maar hier beoefenen ze iets anders. Geduld. Zachtheid. De rustige gewoonte om lang genoeg op te kijken om te merken wanneer iemand in de buurt hulp nodig heeft.
Het voelt als een voorbereiding op zich.
