Medische onderzoekers – bijna elke procedure heeft ze, het in stukken snijden van lichamen, het analyseren van de maaginhoud, het tonen van kogelgaten en vreemde resten en de effecten van trauma met stompe kracht. Als personages kunnen ze flamboyant en/of ironisch zijn op een manier die vaak wordt afgewezen door centrale onderzoekers, die ze misschien enigszins vervelend vinden.
Vaak worden ze favoriet bij de fans, zoals die van David McCallum Dr. Ducky Mallard over ‘NCIS’, Lanie Parish van Dr. Tamala Jones in ‘Castle’ of Fleur Perkins van Dr. Annette Badland in ‘Midsomer Murders’. Maar soms gaat een medisch onderzoeker verder dan de functieomschrijving om onderzoeker te worden – Dr. Your Maura Isles, Dr. Your Jordan Cavanaugh, en de grootvader van allemaal, Jack Klugman’s “Quincy, ik” – gediplomeerde agenten in het stof achterlatend.
Dat brengt ons bij Scarpetta, dat woensdag in première gaat op Prime Video en gebaseerd is op de roman van Patricia Cornwell. Ze schrijft al sinds 1990 een passel, hoewel dit, verrassend genoeg, de eerste keer is dat haar Kay Scarpetta op het scherm verschijnt. Kay, gespeeld door Nicole Kidman, is net teruggekeerd als Chief Medical Officer van het Gemenebest van Virginia, een baan die ze bekleedde voordat ze enkele jaren eerder werd ontslagen. De serie loopt in parallelle tijdlijnen, het heden en 28 jaar eerder ten tijde van “Kay’s eerste grote zaak, degene waarop ik mijn hele carrière en reputatie heb gebouwd” – een seriemoordzaak waarvan de oplossing in twijfel wordt getrokken door een nieuwe groep moordenaars.
Benton Wesley’s echtgenoot (Simon Baker, van “De mentalist” lang geleden), werd een inwoner van Virginia, met een zuidelijk accent en bretels, ook hersteld als FBI-profiler. Hij heeft veel geld en een enorm oud huis, waar momenteel ook Kay’s zus, Dorothy (Jamie Lee Curtis), en haar man, Pete Marino (Bobby Cannavale), een voormalige rechercheur bij de politie wonen die samen met Kay aan de Eerste Grote Zaak werkte. (Hun eigen huis wordt gerenoveerd.)
Ook woont Dorothy’s dochter Lucy (Ariana DeBose) op het terrein, in een kleine, aparte hut, een computerexpert – net als een ME kun je in de moderne politiefictie niet zonder overleven – die aanvankelijk plannen had met Pete om een privé-oogwinkel te openen. Min of meer opgevoed door de verantwoordelijke Kay terwijl Dorothy wild en gek wordt, heeft Lucy een overleden vrouw, Janet (Janet Montgomery), die overleeft als een volledig bewust, onafhankelijk AI-programma, dat terugkijkt op de wereld via het computerscherm waar ze “leeft”. Met de mogelijke uitzondering van Janet komen ze allemaal in de roman voor, zo niet in exacte vorm.
Bobby Cannavale speelt Det. Pete Marino, die eerder met Scarpetta werkte, en Ariana DeBose zijn Lucy Watson, Scarpetta’s nichtje.
(Connie Chornuk/Prime)
Bijna iedereen heeft speciale, ingewikkelde zaken met bijna iedereen – Kay en Dorothy, Dorothy en Pete, Kay en Pete, Kay en Benton, Kay en Lucy, Pete en Lucy, Pete en Benton, Dorothy en Lucy, Lucy en Janet, Dorothy en Janet – die allemaal uitvoerig worden onderzocht en belangrijker zijn in de serie dan wie welke moord heeft gepleegd en waarom. “We zouden letterlijk over alles ruzie maken”, zegt Kay terwijl zij en Dorothy ruzie maken over songteksten en welke van hen de vreemdste zijn, en of het Kay stoort dat Dorothy rijk is, terwijl Lucy verderop op de heuvel het (echte) graf van Janet bezoekt.
Hoe ze de daaropvolgende decennia doorbrachten blijft onduidelijk; Kay en Benton waren ‘in Boston geweest’, waar ze misschien ‘gelukkiger’ waren geweest. Lucy werd rijk voordat ze een tiener was, waarschijnlijk dankzij de magie van de computer. Dorothy is op de een of andere manier een zeer succesvolle schrijfster van kinderboeken geworden, ook al suggereert niets in haar karakter dat ze lang genoeg zou kunnen blijven zitten om er een te schrijven; na verschillende huwelijken kiest ze Pete, tevreden de “bewaarde man” te zijn. Dit zou veranderen toen Kay hem benoemde tot semi-officieel hulpsheriff (“Wat zou een forensische operatiespecialist denken?”), omdat “ik in dat kantoor omringd was door een heleboel giftige slangen en ik iemand nodig had die ik kon vertrouwen.”
‘Er zijn zoveel afleidingen in deze zaak,’ zei Kay (de oudste), en hij maakte geen grapje. Tussen oude zaken en nieuwe, mogelijk verwarrende zaken, en Kay’s onderzoek dat botst met de Benton-zaak, zit de serie vol met incidenten die vergelijkbaar zijn met de hut van de Marx Brothers, waaronder een pseudo-spirituele rouwcultus, 3D-geprinte menselijke organen, een neergestort ruimtestation, rivaliteit en onderlinge strijd tussen kantoren, en niet in de laatste plaats moord. Ontwikkeld door Liz Sarnoff, die het mede heeft gecreëerd “Alcatraz” en heeft geschreven voor ‘Barry’, ‘Lost’, ‘Deadwood’ en “Jordaan oversteken” (met de eerder genoemde keuringsarts Jordan Cavanaugh), het is geen bijzonder indrukwekkende stoeipartij, aangezien het allemaal heel serieus wordt genomen, maar het is zeker krankzinnig.
De rekwisieten van Kidman hier zijn een bril met een metalen montuur, om haar op een dokter te laten lijken, en een sigaret, om de innerlijke onrust te benadrukken, aangezien we de buitenkant zelden zien. Wanneer de camera in close-up heen en weer schakelt van haar naar Baker, tussen haar porseleinen gelaatstrekken en haar plooien uit het midden van de jaren vijftig, of haar rijden naast Cannavale, lijken ze van totaal verschillende soorten te zijn. Er is iets afstandelijks aan haar uiterlijk, wat natuurlijk een acteerkeuze kan zijn, een functie van haar karakter, net zoals Curtis’ manische Dorothy de hare kan zijn; als we ze hypothetisch zouden analyseren, zouden we hun gedrag als volwassene kunnen toeschrijven aan een trauma uit de kindertijd als gevolg van de moord op hun vader.
Hoewel de zussen zogenaamd Italiaans-Amerikanen van de eerste generatie zijn, heeft Kay niet de oude countrysfeer; Dorothy zou op zijn minst een paar woorden in het Italiaans weggooien. Maar Jerseyjongen Pete, die er elke dag even ongeschoren uitziet, doet dat blijkbaar ook erg genoeg voor ze allemaal. (Dit betekent ook dat ze in haar jongere incarnatie, gespeeld door Cannavale’s zoon Jake Cannavale, de last draagt van Neanderthaler-ideeën over vrouwen en seksualiteit; ze werd inderdaad volwassen in het 27-jarige interregnum.) Cannavale is de MVP van de serie, waardoor Kidman in hun scènes en Curtis in die van hen, en er meer dan de meeste van deze personages uitziet als iedereen die je zou kunnen tegenkomen in wat we het echte leven noemen. Als de jongere Kay draagt Rosy McEwen de throwback-scènes, en kan ze een eigen reeks ondersteunen.
Er zijn onderweg nog een paar draden over, die vastgebonden moeten worden of niet, en een mysterieuze cliffhanger om op terug te klimmen, in het reeds geplande tweede seizoen.
