JF: Ja, het is interessant om na te denken over hoe regisseur Ryan White voor het laatst een knikje kreeg van de Academie, dankzij hem gekozen in dezelfde categorie voor De zaak tegen 8 in 2015. Het gaat over de passage van Proposition 8 in Californië, die het homohuwelijk verbood – dus zeker een Academievriendelijker vooruitzicht dan een meditatie over dood en sterven die zich richt op een genderqueer dichter, zijn partner en zijn gemeenschap. Ik was eerlijk gezegd verrast toen ik hoorde dat White beide films regisseerde, omdat ik ze zag De zaak tegen 8 een paar jaar geleden, en… ik vond het niet leuk.
Maar ik hou wel van Kom mij ontmoeten in goed licht. Dat is niet eens mijn Tumblr-vooroordeel; ondanks dat ik uren op de blauwe site heb doorgebracht in zijn hoogtijdagenIk kende slechts een oppervlakkige kennis van Gibsons werk. Een van de mooie dingen aan deze documentaire is dat je eigenlijk helemaal niet van Gibson hoeft te hebben gehoord; In iets minder dan twee uur schildert White een gedetailleerd portret van Gibson en hun relatie, een portret waarvan ik me kan voorstellen dat zelfs de meest stoïcijnse erdoor ontroerd zou zijn. Ja, de film gaat over de dood van Gibson, maar het gaat eigenlijk over hoe Gibson naar de wereld keek, wat een geschenk was dat verder leefde dan henzelf.
Ik ben echter benieuwd hoe de film het zal doen in de prijzen, alleen al door ernaar te kijken concurrentie het vecht. Het is een heel kleine, intieme film, en niet bepaald ‘uit de krantenkoppen gerukt’. Het is gewoon heel anders, zowel qua onderwerp als qua toon, dan wat de Academie doorgaans in deze categorie gebruikt. Heeft u daar enige hoop op? Kom het in een goed licht bekijken? Maakt het uit of hij wint?
SLA’s: Perfecte buren lag boven de voorspellingen van de meeste experts, maar eerlijk gezegd is dit een situatie waarin de nominatie prestige verleent aan iedereen die eraan werkt, met de mogelijkheid van rimpeleffecten. Misschien geen grote verandering, maar wel een stille aanmoediging, op poëtische wijze.
Ryan Wit, die de film regisseerde, heeft, zoals u opmerkt, een lange staat van dienst op het gebied van documentaires. Er wordt van hem verwacht dat hij enkele van zijn droomprojecten zal nastreven dankzij deze nominatie voor een speelfilm; bij een recente vertoning van de film hoorde ik hem praten over hoe levensveranderend deze ervaring was, wat misschien een voorbode is van een project dat zo persoonlijk en intiemer aanvoelt. En met Stef Willen en Jessica Hargrave, cabaretiers Tig Notaro hielp bij het maken van deze film. Notaro vertelde het onlangs Hollywood-verslaggever dat de ervaring met het maken van deze film hem bezig heeft gehouden “serieuzer”, wat hopelijk ook meer werk als dit van hem betekent.
Over het algemeen vertalen Oscar-nominaties zich, gezien de financieringsstructuur van de filmwereld, in toekomstige dollars, en dat in een tijd waarin veel bedrijven blijven consolideren weglopen van LGBTQ+-vertegenwoordiginghet is de moeite waard om de liefde tussen documentaires over genderqueer-dichters aan het einde van hun leven op deze manier te documenteren.
