Toen we elkaar ontmoetten om Belle FreudZijn winkel in Marylebone, centraal Londen, zag er netjes uit, er was geen bierflesje te bekennen. Waarom zijn er bierflesjes, vraag je je misschien af. De avond ervoor was het schip samengekomen met vrienden die Freuds 64ste verjaardag vierden Damian Lewis chatten met David Furnis chatten met Gary Lineker chatten met Beste Dijon chatten met Sam Taylor-Johnson. Een eclectische groep, maar Freud was niets anders dan eclectisch.
En ook succesvol. Ik vroeg hem of hij dacht dat succesvolle mensen één hoofdkenmerk gemeen hadden. Hij dacht hierover na. Hij houdt van reflecteren. ‘Ze gaven het duwen niet op,’ zei hij ten slotte. “Ze blijven proberen om het te bereiken, ook al voelt het vreselijk, angstaanjagend en onmogelijk. Doorzettingsvermogen is een grote factor, hoe kun je anders slagen? Natuurlijk is het niet alleen maar talent. Het is hard werken en dan vasthoudendheid, waardoor je bereid bent om door te gaan, zelfs als je geen resultaat boekt – en dan krijg je op de een of andere manier deze doorbraken.”
Als iemand die al 35 jaar in het vak zit, kan hij zichzelf omschrijven. Sinds de lancering van haar gelijknamige label in 1990 loopt ze voorop in de Britse mode, maar op een zichzelf wegcijferende manier, terwijl ze stilletjes hit na hit produceert, haar kenmerkende gestreepte maatwerk en slogan-breisels gedragen door haar vrienden en fans, waaronder Kate Mos, Rebekka Hall, Kleine Simz En Sienna Molenaar. Dit is nog nooit zo moeilijk geweest voor Britse modeontwerpers, vooral voor onafhankelijke modeontwerpers. Maar hier is hij dan, met een snelgroeiende collectie dameskleding en huishoudelijke artikelen, het resultaat van recente uitverkochte samenwerkingen MEVROUW en de populaire wekelijkse podcast, Mode-neurose. “Je weet nooit echt wat er gaat gebeuren, maar omdat ik een klein bedrijf ben, heb ik veel voordelen gehad. Mensen zullen altijd kleding willen en zelfs met al deze belastingen (tarieven) vinden we er wel een manier omheen, want dat is waar we het beste in zijn.”
Afgelopen oktober gelanceerd, Mode-neurose duikt in de relatie tussen mode en identiteit en vestigde zich al snel als de favoriet van insiders dankzij Freuds zeldzame vermogen om indringende, inzichtelijke vragen te stellen (dat woord weer) die zijn gasten aanmoedigen om in onverwachte onderwerpen te duiken met een diepgang en eerlijkheid die niet altijd te vinden is in het rijk van podcasts. Deelnemers hebben meegedaan Cate Blanchett, Julianne Moore, Courtney Cox En Kristin Scott Thomasevenals minder op Hollywood gerichte namen zoals Bethann Hardison, bijnaam En Susie-grotHanif Kureishi en Marina Abramovic.
Hij wilde niet bespreken wie hem het meest verraste, en zei dat hij dacht dat iedereen op zijn eigen manier geweldig was, citaat Jonathan Andersonarticulatie (“hersenen als planeten”) en eerlijkheid van twee eerste geïnterviewden, Zadie Smit En Rik Owens (“zo buitengewoon dat ze alles versterkten waarvan ik hoopte en dacht dat het in een gesprek zou kunnen gebeuren”). Moss wachtte nog een verrassing, niet in de laatste plaats omdat hij ermee instemde deel te nemen. “Ik wist dat hij er een hekel aan had om gefilmd te worden (de serie wordt ook uitgezonden op YouTube) en liet het format alleen zien om hem te vermaken. Toen hij zei dat hij het zou doen, besefte ik dat ik iets op het spoor was. Hij was erg grappig, maar liet ook de breedte van zijn intelligentie zien. Wat hij zei over dat je lichaam niet het jouwe is, dat het een voertuig is voor iemand anders, was heel welsprekend en wijs.”
Omdat de ontwerper de achterkleinzoon is van Sigmund Freud – de grondlegger van de psychoanalyse – is het ‘op de bank’-element een geniale invalshoek. De bank werd aanvankelijk omschreven als een komisch rekwisiet, maar het achterover leunen en van bovenaf gefilmd voor de videoversie lijkt het interview een andere teneur te geven. Heeft de afwezigheid van direct oogcontact dezelfde impact op de proefpersonen, net zoals ouders worden aangespoord om met hun tieners te gaan wandelen of rijden om hen aan te moedigen zich open te stellen? ‘Ik denk het wel’, mijmerde Freud. “Er gebeurt iets anders omdat we niet nadenken over wie wat gaat zeggen. Dit neemt de druk weg. Het betekent ook dat meerdere mensen lang aan het praten zijn, en dat vind ik leuk.”
Freuds ontspannen tempo tijdens dit interview hielp wel. “Als ik naar podcasts luister, wat ik zelden doe, haat ik het gebabbel”, geeft hij toe. “Te veel lawaai in mijn hoofd.” Vond hij het interview gemakkelijk? “Het klinkt oubollig, maar ik voel me echt aangetrokken tot mensen. Mijn idee van een goed feest is met één persoon in een hoekje zitten. Ik hou van dat gevoel van verbondenheid. In die zin geniet ik ervan, maar ik denk niet dat iets de moeite waard is zo gemakkelijk. Ik denk: ‘O mijn God, hoe kan ik deze persoon recht doen?'”
Freuds standaardvraag aan zijn gasten was: “Wat draag je en waarom?”, het zou nalatig lijken om nu niet dezelfde vraag te stellen. ‘Nou, ik heb laat geslapen,’ begon hij. “Dus ik dacht na over hoe mijn gezicht zou reageren op bepaalde kleuren. Ik droeg dit overhemd met sterrenmotief, een oud klassiek overhemd dat ik al heel lang niet meer heb gedragen omdat het erg koud is en ik het vaak koud heb, dus ik draag meestal een miljoen truien. Vandaag was het een beetje lente en het voelde alsof ik iets heel modieus droeg. En toen droeg ik deze spijkerjas, die ik erg leuk vond. Ik herinner me dat ik op 14-jarige leeftijd een heel zeldzaam winkelevenement had met mijn vader (de schilder Lucian Freud) en mijn zus (romanschrijver Ester Freud), en hij bood aan iets voor ons te kopen om aan te trekken. Zoiets heeft hij nooit gedaan. We liepen door Chinatown en zagen een spijkerjas met een kraag van schapenvacht. Ik probeerde het en hij zei: ‘Dat is echt goed. Wil je het?’ En ik dacht: ‘Misschien kan ik iets beters krijgen’, maar ik snapte het niet. Ik besefte dat zijn geduld opraakte, dus kocht ik deze lelijke, sjofele kleren ergens anders, die ik nooit droeg. Ik heb hier de rest van mijn leven over nagedacht, totdat ik deze jas maakte.” De ontroering van deze anekdote – de sensatie dat je tijd krijgt om met drukke ouders door te brengen, het besef dat hun geduld opraakt – is iets dat je misschien wel of niet bekend voorkomt, afhankelijk van je omstandigheden.
Omdat dit een transformatievraagstuk was, vroeg ik of hij een transformatieve ervaring kon noemen. Freud dacht opnieuw na. “Wat ik leuk vind aan de modewereld is dat deze altijd verandert. Als je veel twijfels aan jezelf hebt en tegenstrijdige gevoelens over jezelf hebt, is het een goede wereld om in te leven, omdat je acties altijd transformatie ondergaan. Je ontevreden voelen is geen geweldig gevoel, maar met mode kun je het constant zien. Dat vind ik leuk. Het past bij mij. En als ik dat niet doe, heb ik het gevoel dat ik terug de rivier afdrijf naar de waterval, naar de plek waar ik heen wil. verdrinken.”
Misschien betekent mens zijn dat je voortdurend verandert. ‘Ja,’ stemde hij toe. “Als je niet verder komt, zit je vast en is het een heel saaie plek om te leven. Maar er is transformatie en het zoeken naar zekerheid, wat meer een vergissing is. Als tiener denk je dat je een anker nodig hebt omdat alles hormonaal aan het transformeren is, en dat is zo overweldigend. Maar nu heb ik de keerzijde gevonden. Door nu niet op zoek te gaan naar zekerheid, ben ik assertiever en weet ik meer over de dingen die ik nodig heb, wil of geniet. (Beroemde relatiegoeroe) Esther Perel schreef dit over hoe veiligheid je niet altijd een veilig gevoel geeft. Dat was voor mij een echte gloeilamp. Ik kan me voorstellen dat als je je veilig voelt, je je ook bevrijd voelt, maar dingen die met veiligheid te maken hebben, zorgen er niet noodzakelijkerwijs voor dat je je veilig voelt.”
Zoals de verdwijning? “Ja.”
Tegenwoordig lijkt Freud veiliger dan ooit. Hij is helemaal tevreden en heeft plannen om meer met zijn podcast te doen, en mogelijk ook een boek te schrijven (wie het ook leest Zondagse verhalen blogs zullen weten dat hij een natuurlijke schrijver is). “Ik denk dat ik gewoon meer van de dingen wil benutten die nu werken”, zei hij over de toekomst. “Het voelt als een spannend moment in mijn leven en ik wil er gewoon het beste van maken. De tijd vliegt en er gaat geen seconde verloren.”
Afkomstig uit 10 Magazine nummer 75 – VERJAARDAG, EVOLVE, TRANSFORMATIE – dat nu in de kiosk ligt. Bestel uw exemplaar Hier.
BELLA FREUD: HET ZIT ALLEMAAL IN DE GEEST
Fotograaf JERMAINE FRANCIS
Talent BELLA FREUD
Tekst LAURA KRAIK
Haar PAUL DONOVAN gebruik Marokkaanse OLIE
Make-up ANDREW GALLIMORE gebruik DIOR-SCHOONHEID Forever Foundation en Capture Le Sérum
Mode-assistent GEORGIË EDWARDS En TALIA PANAY
Productie SONYA MAZURYK
Speciale dank aan LONDEN BOEKBESPREKING
overhemd van PRADA, broek van BELLA FREUD
