Kunstschaatsen is al lang een groot deel van mijn leven. Op 15-jarige leeftijd overtuigde ik mijn schooldistrict ervan om af te zien van deelname, zodat ik mijn carrière als wedstrijdschaatser kon voortzetten. Dan plan ik het in college klasse rondom trainen.
Drie studentenappartementen en twee studentenkamers later vond ik een geweldige plek om te wonen New Yorkse stad op Bleecker en Thompson gedurende drie jaar. Ik werk als persoonlijke schaatscoach op de ijsbanen Wollman en Chelsea Piers. Op 25-jarige leeftijd schreef ik me in aan de UCLA als postdoctoraal onderzoeker en kreeg een plekje aan de grachten van Venetië. Ik heb er twee jaar van genoten. Vervolgens heb ik nog een postdoc van 1 jaar in San Diego afgerond, keerde daarna terug naar de oostkust voor mijn eerste faculteitspositie. Philadelphia heeft van mij een professor in de ontwikkelingspsychologie gemaakt.
Ik verhuisde terug naar New York City voor mijn tiende verhuizing naar West Village, maar ik bleef daar niet lang. Ik verhuisde opnieuw om dichter bij de treinhal te zijn, en tegen die tijd, ver in de dertig en het derde jaar van mijn ambtstermijn, wilde ik gewoon thuis zijn.
Blij maar zonder brandstof was mijn twaalfde stap terug Zuid-Californiëen het was ook de vierde keer dat ik het strand overstak.
Bij elke verhuizing voelt het inpakken zwaarder, en het inhuren van een verhuisservice verlicht de last niet. De geruite visie wordt demoraliserend.
Verhuizen verliest zo vaak zijn vreugde
Elke nieuwe stad, denk ik: nieuwe cafés, nieuw restauranten een nieuwe yogastudio! Maar toen ik eenmaal op mijn plek was, begon ik de plaatsen en bekende gezichten die ik achterliet te missen.
Elke keer dat ik uitga om te spelen, eten, ontmoeten en socialiseren, stijgt er een wolk van vergankelijkheid op uit mijn achterhoofd.
Ik raakte in de war over hoeveel ik moest investeren nieuwe relatie. Ik vraag me af of ik een diepgaande band met nieuwe mensen moet opbouwen, of ik in de nabije toekomst waarschijnlijk weer zal verhuizen.
Soms brengt mijn locatie mij ver van mijn familie
Ik herinner me dat ik halverwege mijn graduate school op een straathoek stond en een onverwacht telefoontje kreeg: mijn vader was overleden. Op dat moment was ik weg van huis.
Ook al was ik er vaak Oostkustmijn familie komt vaak op bezoek, vooral mijn oom en tante.
De auteur moest zijn leven verschillende keren herverpakken. Met dank aan Anahid S. Modrek
Toen ik verhuisde terug naar Californië In deze laatste ronde begon mijn oom tegen ALS te vechten en stopte met bezoeken vanwege de trap die naar mijn kamer leidde. Na ongeveer een jaar kreeg ik een telefoontje dat mijn oom naar de IC werd gebracht; zijn strijd tegen ALS was voorbij. Ik zal nooit meer ergens verblijven dat niet rolstoeltoegankelijk is.
Mijn laatste en meest recente verhuizing (nr. 13) was opzettelijk: in het centrum van Culver City, achter het Museum of Jurassic Technology, waar de staande tentoonstelling van mijn grootvader Hagop Sandaldjian zich bevindt. Hij stierf nadat ik was geboren, en het was een manier om met hem in contact te komen.
Verhuizen was het waard voor mijn carrière
Dit begon allemaal met een beslissing die ik nam toen ik 15 jaar oud was. Ik ben nu 35 jaar oud.
Ik deed wat ik moest doen in de academische wereld om het momentum gaande te houden. Ik heb er geen spijt van. Ik wil het allemaal ervaren.
De academische wereld was een intellectuele bezigheid en een avontuur met een keerzijde die ik niet had verwacht. Het ijs smelt uiteindelijk en de grond absorbeert het water. Zo groeien wortels.
De academici brachten me terug naar huis, maar het was de drang om het momentum vast te houden dat ik als atleet had ontwikkeld en die me in beweging hield totdat mijn voeten precies daar landden waar ik ze wilde hebben. Wat de eerste termijn betreft, heb ik het gevoel dat ik nog maar net begonnen ben.
