In januari van dit jaar moest ik het doen chirurgie van de cervicale wervelkolom. Ironisch genoeg was ik niet zo bezorgd over de operatie als over de gevolgen na de operatie.
Gedurende enkele weken na de operatie heb ik zal niet kunnen rijden (omdat ik mijn nek niet kan draaien), dus probeer ik manieren te vinden om mijn kinderen naar school, sport, clubs en diverse activiteiten te brengen. Bovendien waarschuwde mijn arts me dat ik om hulp moest vragen bij het koken, de was doen en elke andere activiteit waarbij ik mijn nek moest draaien (blijkbaar is dat alles).
Gelukkig ben ik dat wel een van de zes kinderenen ik vroeg mijn zus Rose om hulp. Hij was bereid om van Chicago naar New York te vliegen om drie weken voor mij en mijn gezin te zorgen. Het bleek dat het geweldig was dat hij bij mij woonde. Hij was niet alleen buitengewoon behulpzaam, maar het was ook een traktatie om hem elke dag te zien, terwijl we elkaar buiten de vakantie zelden zagen.
Ik wilde iets speciaals met hem doen om mijn dankbaarheid te uiten. Mijn favoriete bezigheid is reizen – vooral avontuurlijke reizen – en hem cadeautjes geven reis naar Alaska op een expeditiecruise is iets waarvan ik denk dat we het allebei leuk zouden vinden.
Wij kiezen wat we gaan doen
Wandelen, kajakken en het buitenleven verkennen zijn activiteiten waar ik vaak van geniet tijdens het reizen. Hoe actiever, hoe beter. Mijn zus geniet echter meestal van meer ontspannende vakanties. Dus toen we op onze eerste dag aan boord in Juneau arriveerden Uncruise’s WildWooly en Wow met de Glacier Bay-route, ik denk dat we ons allebei afvroegen hoe deze reis zou verlopen.
Het mooie van Uncruise is dat a kies je eigen avontuur — we konden elke dag twee activiteiten voor die dag kiezen, en er was geen verplichting om bij elkaar te blijven.
De eerste dag zullen we gletsjers en ijsbergen van dichtbij zien. Ik dacht meteen dat kajakken de activiteit voor ons was; Roos was daar niet zo zeker van. Ik overtuigde hem om het eens te proberen, en daar gingen we. Het uitzicht was adembenemend – gigantische ijsbergen dreven overal om ons heen – terwijl onze gids een plek in de verte aanwees als ons keerpunt. Ik vind het geweldig. Toen de wind begon te waaien en het begon te regenen, vertelde Rose me dat ze blij was dat ze dit deed, maar ze wilde dat ik wist dat dit een eenmalige activiteit was. Zijn rug deed pijn en hij was moe.
De auteur en zijn zus gingen op kajakavontuur. Met toestemming van de auteur
De volgende dag, toen ik de keuze kreeg uit verschillende activiteiten, greep ik de kans aan om te gaan bushwhacken. Bushwhacken is eigenlijk wandelen Alaska-terrein zonder wegen, dus we liepen letterlijk door de struiken – klommen over wortels, onder omgevallen bomen en op behoorlijk modderige plekken (ik kwam vast te zitten – en verloor bijna mijn kniehoge laarzen – in sommige moerassige gebieden).
We gaan doen wat we leuk vinden
Ik vroeg Rose welke opties haar aanspraken, en ze zei een kleine boottocht – een boottocht die dicht bij de kust komt en belooft veel dieren te zien (geen beweging vereist). Die activiteit staat onderaan mijn lijst. In eerste instantie probeerde ik hem ervan te overtuigen om met mij mee te gaan wandelen in de bush, maar toen besefte ik dat dit ook zijn vakantie was. Ja, we reizen samen, maar we hebben ook heel verschillende interesses en ideeën over een geweldige vakantie.
Rose ging op haar kleine boottocht en kwam erg opgewonden terug – ze zag tonnen grizzlyberen, bultruggen, otters en zelfs orka’s. Ook al had ik nog nooit dieren gezien, mijn adrenaline was hoog bij het beklimmen van een berg zonder sporen en het genieten van de meest fantastische uitzichten vanaf de top.
Rose raakte snel bevriend met de andere rubberbootrijders, en ik werd goede vrienden met mijn wandel- en kajakvrienden. Elke dag doen Rose en ik ons eigen ding. Er is geen druk op iemand anders om mee te doen. En het werkte prima. Hij zag heel veel dieren in het wild en ik beleefde mijn actieve avonturen.
Anders dan toen we jonger waren en het gevoel hadden dat we echt dezelfde dingen moesten doen, heeft het ouder worden mij doen beseffen dat het accepteren van mijn zus en haar keuzes – en haar niet dwingen te doen wat ik denk dat het beste is – de sleutel is tot een gelukkige relatie.
