‘Hoppers’ recensie: Robotbevers en bedreigde moerassen in een Pixar-triomf

De ‘vijverregel’ stelt dat als een dier honger heeft, het wezen dat het eet zijn lot moet aanvaarden. Dat is de eerste les die Mabel (ingesproken door Piper Curda), een idealistische studente wiens geest is overgebracht naar het lichaam van een robototter, leert terwijl ze interactie heeft met dieren in het wild, zoals een van hen in Pixar’s inventieve ‘Hoppers’. Op typisch menselijke wijze (we bemoeien ons graag met de natuur) overtreedt Mabel uiteindelijk die richtlijn door haar ‘mede’ bever, het slapende Loaf (Eduardo Franco), te redden, waardoor ze ongewenste aandacht trekt die haar naar een groep vreemde karakters leidt die haar rigide jonge wereldbeeld op zijn kop zullen zetten.

Voor beide kenmerken geldt Daniël Chongvooral bekend van het maken van de hitserie ‘We Bare Bears’ voor Cartoon Network, heeft met ‘Hoppers’ een onverwacht en buitensporig publiek verdiend. Onlangs heb ik geklaagd dat films zoals Sony “Geit” is een verder bewijs dat de meeste geanimeerde pratende dierenfilms het goed doen. Chong en scenarioschrijver Jesse Andrews verzetten zich snel tegen die lezing met een milieuactivistisch verhaal over het opkomen voor mensen die ergens voor opkomen, zelfs als het erop lijkt dat niemand bereid is achter hen te staan.

“Hoppers” is Pixar van de maker ervan, Chong, wiens carrière niet alleen met de studio te maken heeft. Misschien is dat de reden dat de film brutaler is qua humor en toon, waardoor Pixar een element van verfrissend kattenkwaad krijgt, terwijl de oprechte emotionele ernst behouden blijft die het bedrijf al meer dan dertig jaar geliefd maakt bij het publiek.

Waarom dwaalt Mabels ziel rond in een nepbever à la “Avatars”? Nadat ze heeft vernomen dat deze technologie is ontwikkeld door een van haar professoren, denkt Mabel dat dit de oplossing zou kunnen zijn voor het redden van het lokale bosgebied waar de aanmatigende burgemeester Jerry (Jon Hamm) een snelweg wil aanleggen. Oma Mabel bracht hem waardering voor de natuur bij als herinnering dat hij deel uitmaakte van iets dat groter was dan hijzelf. Het verzamelen van handtekeningen levert geen resultaat op bij het stoppen van de bouw, dus tot ongenoegen van de verantwoordelijke wetenschappers springt Mabel op de door de mens gemaakte zoogdieren om van de wezens zelf te leren waarom ze het moeras hebben verlaten, waardoor Jerry carte blanche krijgt om hun huis te vernietigen.

De verhouding tussen ontroering en komedie is precies op elkaar afgestemd. Scherpe grappen, zowel visueel als in goed getimede dialogen die vaak ironie bevatten, kunnen op vele niveaus worden toegepast. Sommige momenten, zoals sterfgevallen door een ongeluk of wilde introducties van waterkarakters, zijn zo ongelooflijk dat je hoofd ervan gaat duizelen. Dit is ook het geval aan het einde van Mabel’s avonturen, waar “Hoppers” een zeer angstaanjagend terrein betreedt en een eerbetoon brengt aan het horrorgenre. Deze ondeugende wending betreft een kwaadaardige rups (Dave Franco) wiens moeder, de Insectenkoningin, wordt ingesproken door waarnemend royalty Meryl Streep. Elke groep dieren heeft zijn eigen heerser.

Omdat de meeste scènes zich afspelen in bosrijke gebieden, hebben de kunstenaars van Pixar opvallend weergegeven omgevingen gecreëerd die, hoewel ze streven naar fotorealisme, ook ongelooflijk licht hebben, waardoor de inherente magie van de natuur wordt benadrukt. Ogenschijnlijk gewone locaties worden naar een hoger niveau getild om magisch aan te voelen, en laten zien hoe animatie het gewone nieuw kan maken. Bovendien zijn de dikke otters in “Hoppers” ontworpen voor maximale schattigheid. Eén van hen, Mabels gids door dit ecosysteem, is de schattige koning George (Bobby Moynihan), die een kleine kroon draagt ​​(waar heeft hij die vandaan? Niemand weet het) en met zachte hand over alle zoogdieren heerst.

Mabels vriendschap met koning George, die geen idee heeft dat ze een mens is, vormt het oprechte hart van de film. De joviale koninklijke familie heeft er vertrouwen in dat hij Jerry kan overtuigen om van koers te veranderen. Aan de andere kant had Mabel het gevoel dat Jerry niet wilde luisteren. Zijn cynische houding en het oprechte geloof van koning George in anderen botsen. Onder Mabels haarloze vrienden is Tom Lizard (Tom Law) de scène-steel. (Dit welsprekende reptiel met gekke ogen werd voor het eerst een online sensatie als onderdeel van een postcreditscène in “Elio.”)

Chong en zijn team voegden een heel klein maar briljant detail toe dat illustreert hoe karakterontwerp een grote verhalende impact kan hebben: wanneer de dieren met elkaar praten, zijn hun ogen groot en expressief, vol leven. Maar wanneer de film het standpunt inneemt van een mens die naar de bosbewoners kijkt, lijken hun ogen klein en donker, bijna onopvallend. Dit is een subtiel visueel symbool van hoe vaak we er niet in slagen anderen met begrip te bekijken.

Er komen nog veel mooie films aan, maar ‘Hoppers’ voelt als de eerste grote animatiefilm van het jaar. In een tijd waarin ons recht om te protesteren onder vuur ligt, viert deze sciencefictionfilm hoe het geloof van één persoon de zaden van verandering kan planten, wat resulteert in een sterker gemeenschapsgevoel. Noch optimistisch, noch prekerig smokkelt ‘Hoppers’ actuele ideeën de lichamen van knaagdieren binnen. Poolregels zouden het waarschijnlijk een beveroverwinning noemen.