“Mam, waarom doe je niet mee aan yoga?” sms’te mijn 19-jarige Annie.
‘Wat? Hoe wist je dat ik yoga heb gedaan?’ Ik antwoordde, terwijl ik mijn rechterwijsvinger gebruikte om snelle woorden te maken: grammaticaal correcte antwoorden.
Zodra ik op ‘verzenden’ drukte, besefte ik wat mijn dochter had ontdekt: mijn locatie.
Meest ouders van middelbare scholieren besteedde uren aan het controleren van elke beweging van hun kinderen, maar ik wilde geen smartphone toen mijn kinderen tieners waren. In plaats daarvan sta ik erop dat ze mij hun bestemming vertellen als ze ’s avonds uitgaan. Soms vraag ik andere ouders om bevestiging, en ik weet zeker dat mijn kinderen niet altijd zijn waar ze zeggen dat ze zijn. Ze komen echter meestal rond de avondklok thuis en betalen hun mobiele telefoonrekening altijd op tijd.
Ik wil een ouder zijn zonder smartphone
Een onderzoek uit 2023 ontdekte dat 50% van de ouders in de VS verschillende GPS-applicaties gebruiken, zoals Life 360 of Vind mijn iPhoneom hun tienerjaren tijdelijk te volgen een onderzoek uit 2024 bleek dat de helft van alle ouders hun kinderen op de universiteit nog steeds in de gaten houdt. Maar vanwege mijn dwangmatige neigingen ben ik bang dat ik te veel tijd zal besteden aan het nadenken over elke beweging, in plaats van mijn leven te leiden als buitenleraar op een kleine universiteit in het westen van North Carolina. Bovendien laat ik graag zien dat ik les kan geven, kan reizen en ouder kan worden – zonder smartphone.
Wanneer wij vaste lijnen werden te duurIk ging echter kapot en kocht het goedkoopste model op de markt, dat de verkoper ‘een iPhone voor oude mensen’ noemde. Als zestigjarige met zilverkleurig haar die zonder veel technologie lesgeeft, lachte ik om zijn treffende uitleg. Een tech-nerd, mijn oudste dochter, Maya, bood aan om mijn mobiele dekking te installeren bij een nabijgelegen black box-winkel.
“Oh mijn, ik ben zo dankbaar!” Ik vertelde het hem en overhandigde hem mijn nieuwe aankoop met mijn wachtwoord.
Mijn dochter volgt mij
Toen hij thuiskwam, dacht ik er niet aan mijn instellingen te controleren. Jaren later kwam ik erachter toen een vertegenwoordiger van T-Mobile me naar Maya vroeg contactpersoon voor noodgevallenhij besefte dat hij mijn bewegingen kon volgen en voor een verbinding kon zorgen terwijl hij twee jaar weg was bij het Peace Corps. Dus begon hij mij te volgen op de DL, zoals ze zeggen.
De dochter van de auteur begon zijn verblijfplaats te volgen. Met toestemming van de auteur
Mijn oudste onthulde hoe hij het deed deel mijn houding met zijn jongere zus voordat hij op avontuur in het buitenland vertrok.
‘Annie sms’t me als je te laat bent, en ze maakt zich zorgen om je,’ bekende Maya. ‘Dus ik vroeg of hij jouw locatie wilde.’ Iedereen was betrokken bij deze rol als omgekeerd ouderschap – behalve ik.
Toen mijn jongste ‘een fout maakte’ en geheime surveillance onthulde, lachten we eerst en hadden daarna een productief gesprek over de voor- en nadelen van digitale piraterij met je binnenste cirkel. Mijn twee dochters, nu 26 en 20, gaven hun locaties aan goede vrienden of huisgenoten, wat ik praktisch en verstandig vond.
Als tiener in de jaren tachtig beviel mijn toenemende onafhankelijkheid en privacy mij terwijl ik mijn persoonlijke leven verkende kleine geboorteplaats in Alabama in een versleten Buick-sedan met twee van mijn vrienden – en niet met mijn gezin van zes. Een rapport in Scientific American uitte de bezorgdheid van kinderpsychologen dat het volgen van ouders de ontwikkeling van volwassenheid bij adolescenten zou kunnen belemmeren en een vals gevoel van veiligheid zou kunnen bieden. Wat jongeren doen is wellicht belangrijker dan waar ze het doen.
We volgen nu al onze locaties
Toen Annie afgelopen zomer met haar vriend een langlaufreis maakte, vroeg ik haar voor het eerst waar ze was. Als tweedejaarsstudent wist hij dat het verzoek voortkwam uit praktische overwegingen en niet uit een gebrek aan vertrouwen. Dus op dat moment besloten we allemaal om locaties te delen, ook al verhuisde Maya naar Spanje en ging Annie twee uur verderop naar de universiteit. Meestal vergeet ik zelfs dat ik deze toegang heb, totdat ik plotseling een sms of telefoontje krijg dat aanvoelt als een noodgeval, ook al is dat niet zo.
Nu volgt de auteur ook zijn dochter. Met toestemming van de auteur
‘Waarom ben je op de begraafplaats aangekomen?’ vroeg Maya vanuit Spanje, omdat ze zag dat Annie en ik voor de vakantie naar mijn geboorteplaats in Alabama reisden. ‘Ik dacht dat je zou vertrekken als je de stad verliet, en niet zou aankomen!’
Bij het graf van mijn vader en moeder facetimeden we met Maya terwijl we het graf verzorgden onder een torenhoge dennenboom.
Omdat ik alleen woon, vraag ik me af of ik zou stoppen met delen als ik een interessante date had, of zelfs een late nachtwandeling maakte of naar junkfood rende. Maar toen was ik echt opgelucht omdat mijn dochter zich om mijn bestaan bekommerde en voor mij wilde zorgen. En ik heb gemerkt dat dit soort tracking overal gebeurt en dat het intergenerationeel is. Tijdens de vakantie bracht ik tijd door met mijn 84-jarige tante, Lily, een opgewekte voormalige balletleraar.
‘We gaan naar de boekwinkel,’ zei ik tegen zijn kleinzoon. ‘Ik stuur een sms als we klaar zijn met lunchen.’
“Oh, maak je geen zorgen, ik heb Lily op Life 360”, zei hij. “Wij zullen er zijn!”
