Mijn kinderen opvoeden in 3 verschillende landen; De beste lessen die ik nog steeds gebruik

Toen ik voor het eerst naar Zwitserland verhuisd uit Australië was ik verbijsterd toen ik een vijfjarig kind met een hoge zichtbaarheidsvest alleen naar school zag lopen, zonder toezicht van een volwassene.

Toen ik mijn Zwitserse buurman hierover vroeg, haalde hij zijn schouders op en zei: “Kinderen kunnen geweldige dingen doen als je ze de kans geeft.”

Ik begon mijn kinderen meer verantwoordelijkheid te geven en liet ze zelfs zonder mij naar het park en de plaatselijke bakker lopen. Ik besefte dat ze er klaar voor waren, en ze hielden van de vrijheid.

Ik herinner me dat ik mijn kinderen op een regenachtige ochtend in Zwitserland meenam naar het schoolplein. De leraar stond buiten, gekleed in een regenjas, en keek rustig naar de kinderen die in de regen speelden.

In Australië worden regenachtige dagen meestal binnen doorgebracht, maar in Zwitserland gaat het leven onder vrijwel alle weersomstandigheden buiten door.

In eerste instantie keek mijn zoon naar mij, niet zeker of hij mee moest doen. Zijn leraar moedigde hem aan om te spelen, en al snel rende hij rond zoals iedereen.

Toen begreep ik het veel voorkomende gezegde echt: “Er bestaat niet zoiets als slecht weer, alleen onvoorbereide mensen.” Zwitserse ouders gaan niet met moeilijke situaties om door ongemak te vermijden, maar door hun kinderen erop voor te bereiden.

In Australië, ouderschap per helikopter algemeen een hekel aan. Toen ik als onderwijzer werkte, leerde ik al snel dat ouders die te veel toezicht houden op hun kinderen niet alleen de onafhankelijkheid beperken, maar ook het zelfvertrouwen schaden.

Een van de moeilijkste onderdelen van het ouderschap is leren een stap terug te doen en mijn kinderen risico’s te laten nemen die bij hun leeftijd passen, en erop te vertrouwen dat ze die aankunnen.

Die opvoedingsles werd versterkt toen mijn driejarige dochter een giftige roodrugspin in onze badkamer identificeerde. Hij deed de deur dicht en vertelde het mij onmiddellijk.

Zijn kleuterschool heeft hem geleerd hoe hij moet herkennen gevaarlijke Australische spin en wat te doen als ze deze tegenkomen. Dit gaat niet over het verspreiden van angst, maar over overlevingstraining – een herinnering dat we de weg die voor ons ligt niet in de hand hebben, maar we kunnen onze kinderen er wel op voorbereiden.

Australiërs zijn van nature relaxte mensen, maar dit betekent niet dat ze apathisch zijn als het gaat om het opvoeden van kinderen.

We geven veel om onze kinderen, maar we zijn ons er ook van bewust dat zelfs subtiele ouderlijke zorgen door hen kunnen worden gevoeld.

Toen mijn zoon 2 jaar oud was, begon hij met zwemlessen. De leraar vroeg me vriendelijk om niet te dicht bij het zwembad te zitten, omdat hij merkte dat de leraar naar mijn gezicht bleef kijken voordat hij iets nieuws probeerde.

Hij heeft gelijk. Ik zag er zenuwachtig uit en hij aarzelde zelfs om zijn hoofd onder water te steken.

Ik besefte dat ik mijn reacties moest beheersen als mijn kinderen voor nieuwe uitdagingen stonden, anders zou mijn angst de hunne worden en nieuwsgierigheid veranderen in angst in plaats van vertrouwen.

Jarenlang heb ik vermeden dat mijn kinderen aan wedstrijden deelnamen, omdat ik niet wilde dat ze zich onder druk gezet zouden voelen om ergens de beste in te zijn.

Echter, na naar de Verenigde Staten verhuisdmijn perspectief veranderde. Slagen in een competitieve omgeving vergroot het zelfvertrouwen van mijn kinderen, en verliezen helpt de veerkracht op te bouwen.

Mijn twee oudere kinderen leerden voor het eerst ijshockey spelen in Zwitserland, maar pas toen we naar de VS verhuisden, werden ze blootgesteld aan concurrentie op een hoger niveau. Ik ben hun hockeycoaches dankbaar die hen hebben begeleid en gaandeweg mijn eigen aannames over competitie ter discussie hebben gesteld.

Later kon mijn dochter ons land op internationaal niveau vertegenwoordigen. Wat mij het meest verraste was niet de prestatie zelf, maar hoeveel vertrouwen hij kreeg door zich op zijn gemak te voelen met de concurrentie.