Een aantal jaren geleden besloten mijn man en ik uit elkaar te gaan. Wij hebben ook besloten om het te doen samen een huis kopen.
Wij op goede voet. Niemand is ontrouw of beledigend. We waren goede vrienden, daarna werden we verliefd, en op de een of andere manier vielen we uit elkaar. Misschien was het de stress van het doorstaan van een pandemie met een peuter, of de (misschien onverstandige) beslissing om bij mijn ouders in te trekken om het leven gemakkelijker te maken, of het feit dat we altijd politiek verdeeld waren geweest, en dat die verdeeldheid onmogelijker dan ooit te verzoenen leek.
Wat het ook is, we hebben onszelf gevonden wonen in een huurhuis in de buitenwijken met een vierjarige, die zich vaak erg ongelukkig voelt.
Dat het huwelijk misluktemaar het is moeilijk om erover na te denken om hem te verlaten. Ik wist niet hoe ik moest omgaan met de scheiding van een jong kind: hoe ik mijn zoon moest uitleggen dat hij van geen van beide ouders een kusje voor het slapengaan zou krijgen, hoe ik de kosten van twee huishoudens moest combineren en hoe ik als alleenstaande moeder met de rompslomp van het plannen van een afspraak om moest gaan.
We hebben samen een duplex gekocht
We denken erover om twee appartementen in hetzelfde gebouw te huren. Maar de meeste appartementsgebouwen in de stad zijn erg duur. Voordat we besloten uit elkaar te gaan, hebben we erover gesproken een huis kopen na jaren huren. Maar nu is die droom buiten bereik… nietwaar?
De zonen van de auteur hebben kamers op elke verdieping. Met toestemming van de auteur
Toen dacht ik: wat als we een duplex zouden kopen? De hypotheek wordt lager dan de huurprijs van twee appartementen en we bouwen eigen vermogen op. We kunnen samenwerken op het gebied van ouderschap, maar dat zullen we ook doen heb je eigen ruimte. We waren niet het type exen dat elkaar niet wilde zien; we waren precies het type exen dat niet samen wilde zijn. Dit zou kunnen werken.
We vonden de plek snel, een uitgestrekte maisonnette op een zonnig blok vlakbij de trein. Er stonden bijenkorven op de muren en de afbladderende verf was wat mijn zoon ‘poepkleur’ noemde. Maar de lay-out werkte en de prijs lag binnen onze prijsklasse. Wij doen een bod. Dat is geaccepteerd.
Hij heeft kamers op elke verdieping
Wij hebben de scheiding aan onze zoon uitgelegd op het gebied van onroerend goed. ‘Papa gaat boven wonen, mama beneden, en jij gaat heen en weer.’ Hij nam het ter harte (waarschijnlijk omdat hij op dat moment een ijslolly aan het eten was). We hebben de twee slaapkamers zo gelijk mogelijk gemaakt, waardoor we een peuter bed identiek aan degene die hij had en verdeelde zijn stapel knuffels gelijkmatig tussen hen.
We wonen nu twee jaar in de duplex. Dit was een grotendeels succesvol experiment. Als mijn zoon met zijn uilenpop wil slapen of zijn favoriete geruite overhemd wil dragen, hoeven we niet door de stad te rijden om hem op te halen. Als mijn ex op een van zijn avonden een avondje uit zou gaan, zou mijn zoon naar beneden kunnen komen en een uur lang samen met mij “Harry Potter” kunnen lezen. En op de ochtenden van mijn ex kan ik samen naar de veranda gaan om mijn zoon te zien en zijn hoofd te kussen.
Mijn ex en ik hebben privacy
Er zijn ook nadelen. Eén van hen is een klein kind erg moeilijk. ’s Ochtends heb ik de jongens niet, het zou fijn zijn om wat te slapen, vooral als ik laat weg ben met vrienden of op de training. Maar in plaats daarvan werd ik om zeven uur ’s ochtends gewekt door haar voetjes die over de vloer van de keuken van mijn ex donderden, die zich toevallig vlak boven mijn slaapkamer bevond. Slapen gebeurt alleen als ik de stad uit ben.
Dan is er het daten, wat eigenlijk meestal prima is. Mijn ex en ik hebben allebei iets meer privacy dan vroeger, maar met nieuwe partners hebben we (nog) geen lastige meningsverschillen gehad. Er zijn misschien mensen die niet met mij willen daten vanwege onze afspraak, maar ik heb ook mensen ontmoet die ongebruikelijke afspraken hebben: ze wonen bij hun exen om geld te besparen, of ze zien hun exen en hun kinderen elke ochtend omdat de kinderen de bus van huis nemen.
De zoon van de auteur vond het arrangement prima. Met toestemming van de auteur
Dit soort instellingen zal uiteraard niet voor iedereen werken. Maar ik denk dat het de moeite waard is om te zeggen dat er positieve manieren zijn om een huwelijk te beëindigen. Soms zijn exen gelukkiger en harmonieuzer dan voorheen. Soms gaat het goed met kinderen. Toen mijn ex en ik voor het eerst uit elkaar gingen, wist ik het niet. Ik denk dat het einde van een huwelijk altijd slecht is. En er zijn veel situaties waarin dat gebeurt is verschrikkelijk, maar er zijn ook situaties waarin dit niet het geval is.
Nadat we een jaar in ons nieuwe huis hadden gewoond, vroeg mijn zoon mij voor het eerst naar onze regeling. “Waarom ga ik heen en weer?” ‘ zei hij terwijl ik hem in bed stopte voordat hij naar bed ging. Ik vertelde hem dat sommige gezinnen het beste zouden werken als de ouders samen zouden leven, en dat andere gezinnen het beste zouden werken als de ouders in verschillende steden of in verschillende staten zouden wonen. ‘Dit is het beste voor ons gezin,’ zei ik, en hij dacht hierover na. Toen zei hij: ‘Oké’, trok de dekens open en ging slapen.
