Gina Gershon in ‘Showgirls’, woont in de Valley en daagt mannen uit

Gina Gerson beschouwt zichzelf in de eerste plaats als een verhalenverteller. Toen we verbinding maakten via een videogesprek, gaf Gershon toe dat dit het eerste interview was dat hij had afgenomen sinds hij het manuscript van zijn nieuwste boek, “AlphaPussy: How I Survived the Valley and Learned to Love My Boobs”, had ingediend.

“Ik heb mijn vaardigheden nog niet!” waarschuwde hij en vroeg voor het eerst wat ik ervan vond en of ik ervan genoot. Ook al heeft Gershon tientallen jaren lang op de planken gestaan, in indiefilms en Hollywood-sterrenvoertuigen gespeeld, en als zanger-gitarist de scène bestormd, hij geeft nog steeds veel om wat jij denkt, ook al zal het hem niet van gedachten doen veranderen. Misschien is dat de sleutel tot zijn professionele levensduur.

“AlphaPussy” is noch een memoires, noch een gids voor zelfverbetering, maar elementen van beide zijn verwerkt in Gershons verhaal. Elk hoofdstuk met een speelse titel neemt de lezer mee door Gershons jeugd in de jaren zeventig, zijn uitdagende adolescentie, ontluikende carrière als uitvoerend kunstenaar en samenwerkingen met enkele van de grootste namen in de filmwereld (waaronder Sharon Stone, Paul Verhoeven en Tom Cruise). Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in de San Fernando Valley, waar de jonge Gershon marihuana, paddenstoelen en rock-‘n-roll ontdekt. Dit is niets interessants, en het is zelfs beter.

“Het boek begint realistisch gezien in de tijd van COVID”, legt Gershon uit vanuit zijn huis in New York. “Ik vertelde mijn boekenagent, een vriend, op een dag een paar verhalen toen we dronken waren, en hij bleef me aansporen om een ​​boek te schrijven. Maar ik aarzelde. Ik ben geen meisje dat alles vertelt, dat is niet mijn werkwijze.”

Ze voegde eraan toe: ‘Het was tijdens de lockdown, en ik denk dat haar moeder ziek was en het moeilijk had, dus toen ze zei: ‘Schrijf gewoon verhalen om me op de been te houden’, begon ik verhalen te schrijven in willekeurige volgorde, wat er ook naar voren kwam, omdat ik anders dacht dat ik ze op een dag zou vergeten.

Tegelijkertijd merkte Gershon op dat jonge vrouwen zich niet bevoegd voelen om voor zichzelf op te komen in persoonlijke relaties en op de werkplek.

“Ik merkte dat vooral bij mijn jongere vriendinnen ze me vertelden over dingen die ze op de set of bij hun bazen hadden meegemaakt, en ik weet niet of het iets millennials is, maar ik zei: ‘Waarom kijk je haar niet gewoon in de ogen en zeg je dat ze moet stoppen?’ en er was (voor mij) een gevoel van ‘Waarom kun je dat niet doen? Want als je dat niet doet, blijf je altijd de prooi van deze mensen.’ ”

Ze verduidelijkte dat ze ‘irritante’ mannen bedoelde in plaats van beledigende mannen.

“Ik ben niet zo stoer”, geeft Gershon toe. “Maar ik heb veel geleerd over manoeuvreren toen ik opgroeide in de Valley, en het was een gekke tijd om daar te wonen. Dus dacht ik aan de verhalen die me in staat stelden om door de giftigheid te navigeren.”

In haar nieuwe boek herinnert Gina Gershon zich de kritiek uit de industrie op haar erotische film ‘Showgirls’ uit 1995.

(Evelyn Freja / For Time)

En ook om zichzelf door middel van goedbedoelde adviezen, zowel persoonlijk als professioneel, te sturen om zijn instincten te volgen.

“Kijk, ik denk niet dat ik de meest normale carrière heb gehad. Ik heb de meeste van mijn projecten gedaan ondanks waarschuwingen van andere mensen en van mijn agent die zei: ‘Je kunt dit niet doen, je verpest je carrière.’ Ik dacht: ‘Waarom? Ik hou van dit project!’ ”

Eén zo’n project, waarvan het bekendste ‘Showgirls’ is, wordt veelvuldig genoemd in het boek.

Zoals Gershon zich herinnert, was het 1994 en een astroloog voorspelde dat zijn grote rol in oktober van dat jaar zou plaatsvinden, waarbij de jonge acteur en zijn vermogen om met roem om te gaan op de proef zouden worden gesteld. Geweldig, dacht Gershon, ga ervoor.

Maanden later hangt Gershon aan het plafond, gekleed in bondagekleding, nadenkend over zijn oorspronkelijke acteerdoelen: Tsjechov spelen, Medea spelen en het publiek sprakeloos achterlaten.

Ze stond op de set van ‘Showgirls’ (of ‘Survival of the Titties’, zoals ze het noemde) en droeg een van de vele sprankelende, glanzende en doorschijnende outfits die haar personage, Cristal Connors, pronkt als een Vegas-stripteaseveteraan. Die rol, en de kritiek vanuit de filmindustrie (een flop die een cultfavoriet werd), prikt nog steeds.

“Ik was zo opgewonden om in ‘Showgirls’ te spelen. Zoals ik in een van de hoofdstukken besprak, voelde het heel anders toen ik daar aankwam. Het was een heel andere show dan ik dacht dat ik zou doen. … Ik dacht dat het een van de donkere Nederlandse films van (regisseur Paul Verhoeven) zou worden.”

Gershon realiseerde zich dat het iets anders was en draaide zich om.

“Ik heb geleerd hoe ik door een gekke omgeving moest navigeren terwijl ik gefocust bleef op wat ik met de rol wilde bereiken, zonder dat ik werd opgeslokt door de gekte. Dat is een waardevolle les, weet je? Ik bedoel, het is een goede les om te leren, wat je ook doet.”

Vorig jaar zag Gershon de film voor het eerst in decennia.

“Ik heb het al een miljoen jaar niet gezien, en toen ik het zag, begreep ik het iets beter. Ik voelde me er gespannen door, maar ik dacht ook: ‘O, interessant.’ Sommige scènes waarvan ik denk dat ze er niet zouden moeten zijn, en sommige die er echt zouden moeten zijn. Ik bekijk het door een andere lens.”

Ze zei: “Vreemd genoeg had ik het gevoel dat ik niet over ‘Showgirl’ mocht praten, ook al had ik volgens mij vijf hoofdstukken over ‘Showgirl’ (in het boek). Ik heb hoofdstukken gemaakt waarvan ik dacht dat ze schattig en leuk waren en die een soort vooruitgang voor mij hadden. “

Nadat hij onlangs de opnames van een ‘onafhankelijke film, een trans-liefdesverhaal’ in Palm Springs heeft afgerond, een script heeft geschreven en er nog een schrijft, is Gershon niet van plan binnenkort nog een boek te schrijven. “Ik heb echter nog steeds veel verhalen weggelaten”, geeft hij toe.

“Ik zou nog drie boeken over verschillende dingen kunnen schrijven, maar ik wil me echt blijven concentreren op de thema’s manipulatie, overleven en bewegen en op eigen benen kunnen staan ​​en weten wie je bent en keuzevrijheid hebben over je leven, vooral als vrouw, vooral als actrice, vooral in deze wereld.”

“Ik ben niet erg stoer”, zei Gina Gershon. “Maar ik heb veel geleerd over manoeuvreren toen ik opgroeide in de Valley, en het was een gekke tijd om daar te wonen. Dus dacht ik aan de verhalen die me in staat stelden om door de giftigheid te navigeren.”

(Evelyn Freja / For Time)