Eén ding waar ik altijd van heb gehouden Spoorweg plaats is dat ook zo Danny Boyle inclusief de reeks waarin de hoofdpersoon tweemaal voor de politie wegrent, zijn de scènes heel verschillend van elkaar. In de openingsseconden uit de film, Ewan McGregor Junkie, Rentongespeeld met Iggy Pop’s “Lust for Life” op de achtergrond, samen met zijn levensfilosofie. De tweede keer is echter minder vrolijk en zelfs nog harder en vindt plaats onmiddellijk na een van de treurigste scènes van de film.
Ik noem deze dichotomie omdat deze het beste de ervaring weergeeft die ik had toen ik een van deze dichotomieën opnieuw bekeek beste films uit de jaren 90 voor het eerst als ouders. Spoorweg plaats de beroerte is heel anders dan die van een volwassene die zelf kinderen heeft. Ja, dat komt vooral door de gruwelijke scènes waar iedereen het steeds over heeft, maar dat is slechts een deel ervan. Laat het me uitleggen…
De dood van Baby Dawn is nog treuriger
Dat Dood van Baby Dawnhet dochtertje van heroïneverslaafde Allison (Susan Vidler) en Sick Boy (Jonny Lee Miller), is een van de meest hartverscheurende momenten ooit vastgelegd op film. Ik bedoel, in de dertig jaar sinds deze film uitkwam, kan ik maar twee momenten bedenken die hetzelfde zijn: een huis dat afbrandt. Manchester aan zee en de dood van de zoon van William Shakespeare Hamnet.
Deze scène (samen met een reeks dromen later) was altijd iets waar ik op de middelbare school bang voor was elke keer dat ik een van mijn favoriete films met een vriend of vriend deelde, maar het was iets waar ik relatief ongeschonden doorheen kwam. Ik kon het lijden van de ouders niet op het scherm voelen, dus de impact was op dat moment niet zo groot. Het verhaal is compleet anders als ik me voorstel dat mijn eigen kinderen in hun wiegjes sterven als gevolg van fouten die ik heb gemaakt.
Dit brengt mij bij mijn volgende punt…
Dit is een film over bijkomende schade, en deze scène illustreert dat
Eén ding neem ik altijd mee Spoorweg plaats is dat het in wezen een een film over bijkomende schade. De dood van Baby Dawn, die een grote impact had op de levens van niet alleen haar rouwende ouders, maar ook op alle anderen om hen heen, was het gevolg van een vader en moeder die zich meer zorgen maakten over het krijgen van hun volgende oplossing dan over hun dochtertje. Natuurlijk wordt nooit uitgelegd of de baby stierf door ondervoeding of wiegendood, maar het drugshol van zuster Moeder is geen plaats voor een baby.
Zoals je inmiddels weet, is deze scène mij bijgebleven sinds de laatste keer dat ik hem zag Spoorweg plaatsen het is een gevoel waarvan ik denk dat ik niet snel zal trillen. Dit deed me nadenken over mijn fouten uit het verleden, situaties waarin ik mezelf boven anderen stelde, en beslissingen die iemand pijn hadden kunnen doen. De film gaat verder, maar ik zit nog steeds vast in de studeerkamer met de rouwende ouders die proberen de puinhoop die ze hebben gemaakt te begrijpen.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds aan het nadenken Spoorweg plaats is een geweldige film, en niet alleen dat enkele grote carrières gelanceerd maar het geeft ons ook enkele van de meest memorabele momenten van de afgelopen dertig jaar. Het is de moeite waard om opnieuw te bekijkenals je het aankunt.
