Mijn oudste voelde een sterke drang om het te doen een auto hebben gedurende het grootste deel van zijn tienerjaren. Hij kwam langs in de woonkamer en liet mijn vader en mij zijn laatste vondst op internet zien, meestal een twintig jaar oude rammelkast van twijfelachtige betrouwbaarheid en ter waarde van een paar duizend dollar.
Elke zomervakantie had hij het erover koop een auto bij ons. Wij zullen op geen enkel moment nee zeggen. Wij willen hem alleen maar aansporen om na te denken over zijn situatie als voltijdstudent met een onzekere toekomst.
Wij zorgen voor vervoer van en naar school, en terwijl hij daar is, loopt hij, fietsenen kreeg een ritje van een vriend. Elke keer besluit hij voor zichzelf dat het misschien niet het slimste moment is om enkele duizenden dollars te investeren in een auto met een twijfelachtige reparatie.
Hij kreeg een deal van een vriend van de familie
De vorige zomer eerste jaar van de universiteitEen vriend van de familie bood hem echter een deal aan die hij niet kon laten liggen. Het betrof een 20 jaar oude Volvo die was aangereden door een hert. Zijn voorkant was verfrommeld, onbeweeglijk en hij had geen titel. Maar de prijs was goed: $ 2, het dubbele van de oorspronkelijke aankoopprijs van zijn vriend.
In sommige opzichten is dit een gedurfde stap. Mijn zoon heeft niet veel ervaring automonteur. Tijdens de schoolvakanties besteedt hij zijn geld en tijd aan reparaties. Hij zette de voorste radiateursteun recht met een lier, zodat alle onderdelen weer pasten. Hij heeft de radiateur vervangen en de intercooler schoongemaakt. Uiteindelijk bleef hij lang genoeg mobiel om de winter in te slaan.
De zoon van de auteur leerde auto’s repareren via YouTube-video’s. Met toestemming van de auteur
De daaropvolgende zomer was dat zijn voornaamste focus. Hij installeerde een nieuwe radiateurventilator en kocht een nieuwe batterij. Twee banden vervangen en uitgelijnd. Installeer nieuwe koplampen en doe meer carrosseriewerk. Hij maakte het schoon, van binnen en van buiten. En slechts enkele dagen voordat hij terugkeerde naar de universiteit, de kroon op het werk: een geborgen motorkap die perfect paste bij de gouden kleur van de auto.
Hij heeft veel geleerd van het repareren van auto’s
Er is behoorlijk wat ongerustheid. Ontdek het proces van het publiceren van nieuwe titels. Ga op jacht naar de laatste eigenaar en regel een ontmoeting. Verkeerd of onvolledig onderdeel besteld en retour gestuurd. Bepaal wat er gerepareerd moet worden en hoeveel het gaat kosten. Berekenend hoeveel hij moest uitgeven, zelfs nadat hij de auto had gerepareerd, was de auto waarschijnlijk slechts ongeveer $ 2.000 waard.
Hij koos ervoor om het meeste werk zelf te doen en bracht uren door op ‘YouTube University’. Op een keer, toen hij spijt had van het geld dat hij tot nu toe had uitgegeven, met de mogelijkheid dat het allemaal voor niets zou zijn, vroeg mijn man hem hoeveel geld hij moest uitgeven. kosten voor studiepuntenuren. Mijn zoon zoekt hem. Dat is precies wat hij tot nu toe aan de auto heeft uitgegeven. Mijn man zei: “Studeer je niet veel?”
De auteur zei dat zijn zoon veel heeft geleerd door zijn eigen auto te repareren. Met toestemming van de auteur
Het nuttige herkaderen kwam tot stilstand: de avond voordat hij naar de universiteit reed, zei mijn zoon: ‘Hé, aan het einde van die collegeklas kreeg ik een gratis auto.’ We vierden het die avond met hem en vertelden hem hoe trots we waren op zijn vasthoudendheid en soberheid, op zijn drang om iets nieuws te leren.
Hij kreeg de onafhankelijkheid die hij wilde
Toen ik hem in die auto zag vertrekken, liet hij een onuitwisbare indruk op mij achter. Gewapend met de zijne verzekering pechhulpMet een gereedschapskist die hij van zijn vader had gekregen, en een extra zak met vloeistoffen op de passagiersstoel, vertrok hij vanuit ons huis in Kentucky op de 8 uur en 57 minuten durende reis naar York College in Pennsylvania. Hij kon de kleine, tevreden glimlach op zijn gezicht niet kwijtraken. Ik kon mijn opwinding en angst niet van me afschudden.
Als moeder vroeg ik hem elke keer dat hij stopte een sms te sturen, zodat we zijn reis konden volgen. Eerste stop: bij een koffietentje midden op straat, mijn gebruikelijke lunchpauze, en een nieuwe kringloopwinkel ernaast. Vervolgens zag hij bij het Civilian Conservation Corps-museum borden langs de snelweg. Eindelijk, op de parkeerplaats van zijn studentenhuis. Zelfs via sms-berichten kon ik de voldoening en trots voelen die hij voelde toen hij de reis in zijn eigen voertuig voltooide.
In de maanden die volgden, bracht de auto van $ 2 hem wekelijks veilig naar zijn stageplaats en naar het huis van een vriend voor de herfstvakantie. Dit gaf hem een vrijheid die hij nog nooit eerder had gehad. En dit gaf hem iets waar wij als ouders niet zonder konden, hoe graag we dat ook wilden: een gevoel van onafhankelijkheid. Het was iets dat hij moest verdienen.
We kunnen hem alleen maar aanmoedigen, steunen en overtuigen om de volgende stap te zetten, en dan zien of hij slaagt of faalt. Uiteindelijk wist hij dat hij de weg die voor hem lag zelf aankon.
