‘Rental Family’-recensie: Brendan Fraser, altijd empathisch, is de charme

Geregisseerd door de Japanse monomoniker Hikari, begint ‘Rental Family’ – een hartverwarmend en humoristisch verhaal over menselijke relaties – met de ene begrafenis en culmineert in een andere, en toont de evolutie van onze hoofdpersoon, Philip (Brendan Fraser), die zijn persoonlijke reis tussen deze twee gebeurtenissen doorloopt.

De eerste begrafenis was een schok. Philip is een worstelende acteur in Tokio, met een van zijn grootste commerciële successen als tandpasta-superheldenmascotte. Zijn agent had een optreden voor hem geboekt als ‘Sad American’, een rol die hij gemakkelijk kon spelen met zijn torenhoge lengte, sombere ogen en het hart dat hij op zijn mouw droeg. Zoals gewoonlijk rende hij laat naar het kantoor om zich in te checken en stuitte tot zijn verrassing op een sombere begraafplaats. Hij was zelfs nog meer verrast toen het formeel geklede lijk emotioneel begon te reageren op de betraande lofrede.

De scène is een wonder van openbaring en reactie van Fraser en in feite komt een groot deel van het genie van zijn optreden in ‘Rental Family’ voort uit zijn reacties, vooral wanneer hij de vreemde en prachtige nieuwe baan ontdekt die hij heeft gekregen.

In het scenario van Hikari en Stephen Blahut werkt Philip voor Tada (Takehiro Hira), die een bedrijf runt genaamd Rental Family dat door klanten wordt ingehuurd om personeel te leveren voor rollenspellen in verschillende scenario’s uit de echte wereld – een nepbegrafenis bijvoorbeeld, of als minnares die zich verontschuldigt bij een afgewezen vrouw of gewoon voor vriendschap. Philip’s eerste rol was behoorlijk complex: hij speelde een Canadese man die met een jonge Japanse vrouw trouwt tijdens een huwelijksoptreden voor zijn conservatieve ouders. Hij is vreemd en heeft een uitweg nodig zodat hij bij zijn echte partner kan zijn. Philip, die oprecht en eerlijk is, ergert zich aan de leugen, maar beseft al snel dat hij iemand helpt zijn echte leven te leiden, dus stort hij zich erop.

De service van Rental Family gaat over het handhaven van de Japanse waarden van beleefdheid en beleefdheid door middel van prestaties, en kleine (of grote) leugens zijn manipulatie om te krijgen wat de klant wil: een verontschuldiging, vriendschap, liefde, bewondering, afsluiting. Philip’s meest uitdagende daad blijkt zich voor te doen als de lang verloren gewaande Amerikaanse vader van een slim en emotioneel intelligent jong meisje, Mia (Shannon Mahina Gorman), om haar toelating tot de school veilig te stellen. Zowel Philip als moeder Mia (Shino Shinozaki), de cliënt, beseffen al snel dat dit veel ingewikkelder is dan simpelweg doen alsof ze een kerngezin zijn voor een schoolgesprek.

Terwijl hij de vader speelt, schittert Philip ook als een nieuwsgierige journalist met de iconische (maar grotendeels vergeten) filmacteur Kikuo (Akira Emoto), van wie hij verrassende lessen leert over het leven, de herinnering en de nalatenschap. Hij merkte dat hij diep verbonden was met deze mensen, jong en oud, en van hen leerde, terwijl hij betrokken raakte bij hun leven.

De empathie stroomt in golven uit Fraser, wat ervoor zorgt dat zijn Oscarwinnende optreden in ‘The Whale’ werkt. De kwaliteitskanalen van Hikari worden goed gebruikt in ‘Rental Family’, maar gaan nooit overdreven. De film is lief en ontroerend, nooit sluw of overdreven sentimenteel. Hij weet humor en ontroering in evenwicht te brengen, zodat Philip een volwassen man kan zijn met zijn eigen behoeften, fouten en vergissingen, hoewel we zijn motivaties nooit in twijfel trekken vanwege de aangeboren goedheid die van Fraser uitstraalt.

Hikari’s naturalistische stijl past perfect bij dit verhaal. Het Tokio dat hij presenteert is er een van het dagelijks leven, niet de futuristische neonstad die buitenstaanders zouden kunnen waarnemen. Haar huis is een van de kleine, krappe appartementen, karaokebars, openbaar vervoer, hotels, tempels en scholen. Dit is een wereld die wordt bevolkt door normale mensen die soms een beetje hulp nodig hebben, een beetje aanmoediging om de dingen te krijgen die ze willen in het leven. Philip is er om die dienst te verlenen, ook al heeft hij ook zijn connecties met andere mensen nodig.

De mislukking die zich voordeed, hielp Philip echter daadwerkelijk zich te ontwikkelen. Tegen de tijd dat we bij de tweede begrafenis komen, zien we hoe bloeiend hij is. Fraser heeft een openheid voor zijn expressie als een bloem in bloei, stralend in het zonlicht van persoonlijke herkenning en voldoening. Als acteur is het tweede bedrijf van Fraser erg interessant om naar te kijken. Ze is het emotionele anker van een levensbevestigende, rustig resonerende film over het belang van saamhorigheid – een film die Hikari aankondigt als een groot talent.

Walsh is filmcriticus voor Tribune News Service.