De mooie en grappige ‘American Classic’, die zondag in première gaat op MGM+, is een liefdesbrief aan theater, gemeenschap en gemeenschapstheater. Kevin Kline speelt Richard Bean, een narcistische toneelacteur. Hij was beroemd genoeg om op Broadway te openen in ‘King Lear’, maar hij moest het podium op worden geduwd en zijn tekst vergeten. Nadat hij dronken een vijandige criticus van de New York Times heeft aangevallen – natuurlijk vastgelegd op video – wordt hij geschorst van het stuk, en zijn agent (Tony Shalhoub) adviseert hem de stad uit te gaan en zich laag te houden tot de hitte is geluwd, zoals ze in gangsterfilms zeggen.
Richard hoort dat zijn moeder (Jane Alexander, die in het filmfragment acteert) is overleden en keert terug naar zijn geboorteplaats in Pennsylvania, waar zijn familie – allemaal acteurs, zoals de Barrymores, maar niet langer acteren – eigenaar zijn van een ooit beroemd theater. Tot Richard’s schrik werd het theater, vanwege een gebrek aan inkomen, een dinertheater, waar rondreizende producties werden gehouden “Heeft geen zin” En “Voor altijd geruit” in plaats van het grote toneelwerk waarin hij zijn tanden sneed.
Broeder Jon (Jon Tenney), die de keuken van het theater runt, is getrouwd met Kristen (Laura Linney), de voormalige acteerpartner van Richard, met wie hij een relatie had vóór hun huwelijk; nu is hij burgemeester. Hun tienerdochter Miranda (Nell Verlaque) – een naam uit Shakespeare – wil acteren en naar New York verhuizen, zoals haar moeder vóór haar deed, maar durft het haar ouders niet te vertellen. Richards vader, Linus (Len Cariou), lijdt aan dementie, hoewel niet zo erg dat hij niet actief bijdraagt aan de actie; elke dag komt hij weer uit de kast als homo.
In deze serie van acht afleveringen gaan de dingen van belachelijk naar subliem. Richards poging om de begrafenis van zijn moeder te ensceneren, terwijl haar kist van het plafond wordt neergelaten, terwijl “Also sprach Zarathustra” speelt en de rook naar het publiek golft, is gelukkig tevergeefs; maar hij kondigde tijdens de ceremonie aan dat hij een productie van Thornton Wilders toneelstuk ‘Our Town’ uit 1938 in het theater zou regisseren, om ‘de ziel van deze stad te herstellen’. (Het grote idee was om de regieaanwijzingen van Wilder te negeren, die opriep tot geen gordijnen, geen decors en weinig rekwisieten, met een ‘realistische versie’, met een frisdrankfontein, regeneffecten en paarden.) Het lot zou hier andere plannen voor hebben, en niet weggeven wat voor de hand liggend zou moeten zijn, zou de titel van het stuk ook de ethos ervan zijn, met een cast van amateurs, waaronder Miranda’s jaloerse vriend Randall (Ajay Friese), en gewone mensen die opkomen voor gewone mensen. De hoek van Grover Wilder.
Deze serie voelt comfortabel en zacht aan; het is het soort show waar in de jaren negentig een film van had kunnen worden gemaakt, en een waarin Kline net zo gemakkelijk de hoofdrol had kunnen spelen toen hij in de veertig was, als toen hij in de zeventig was; het heeft dezelfde relatie tot de werkelijkheid als “Dave,” waarin hij een goedaardige gemiddelde Joe speelt die een gelijkaardige Amerikaanse president vervangt. De stad is eigenlijk een zonnige plek, meestal gevuld met vrolijke mensen, in alle opzichten een typisch komisch gehucht. Maar ons wordt verteld dat dit triest is, en burgemeester Kristen werkt onder een hoedje met ontwikkelaar Connor Boyle (Billy Carter), die toestemming wil om een casino te bouwen op de plek van een beroemd hotel. (Een groot deel van het complot wordt gedreven door geld – het nodig hebben, verhandelen, achterlaten, verliezen.) Hij wil ook dat zijn prachtig geaccentueerde en wonderbaarlijk Russische vriendin, Nadia (Elise Kibler), deelneemt aan ‘Our Town’.
Zoals in de grote Canadese komedies “Sjerp en pijlen,” De thema’s, momenten en toespraken van de toneelstukken, die zich afspelen op het Shakespeare Festival buiten Toronto, resoneren in de levens van de artiesten, terwijl het publiek de dubbele magie voelt van het kijken naar een goede acteur die een acteur speelt die een rol speelt. Kline is natuurlijk een Amerikaanse classicus, met een lange toneel- en filmcarrière die klassieke toneelstukken, romantische komedies en musicals omvat, maar ook cartoonvoice-overs; de serie maakte ruimte voor Richard om monologen uit ‘Hamlet’ en ‘Henry V’ uit te voeren, de rollen die Cline op het podium speelde. Hij bracht de verborgen zoetheid in Richard naar boven. Linney, die in ‘Ozark’ tegen het imago van haar minnaar speelde, is gelukkig terug in een minder dodelijke toestand (hoewel ze gespannen is en een beetje drinkt). Tenney, die lief en grappig was in ‘The Closer’, en die we tegenwoordig niet veel meer zien, is hier nog lief en grappiger, en kan zingen. (Alle Bonen zullen zingen, behalve Linus.)
Als komedie is het vaak voorspelbaar – je weet dat dingen goed zullen komen, en sommige belangrijke plotpunten zijn bijna onvermijdelijk – maar dit is het goede soort voorspelbaarheid, waarbij je krijgt wat je wilt, waar je de woorden hoort die je wilt horen, woorden die je zelf nooit had kunnen schrijven. “American Classic” is op geen enkele manier bedoeld om je wereldbeeld ter discussie te stellen, maar wil simpelweg je gevoelens bevestigen en daardoor versterken. De schokeffecten zijn op hun plaats prima – en er zitten zeker grote wendingen in de plot – maar er is een zekere ontlading wanneer datgene waarop je bent voorbereid, gebeurt, of het nu een lach of een traan oproept. Beide worden geaccepteerd.
