‘K-Pops!’ recensie: Anderson .Paaks culturele duet is een solo-act

Neo-soulzanger Anderson.Paak eigen 13 Grammy-prijzen en een glimlach die de stad Oxnard zou kunnen verlichten, waar hij opgroeide met drummen in de kerk, in de overtuiging dat hij geboren was om te entertainen. Zijn optimisme en hart zijn inspirerend: een kind van zwarte en Koreaanse afkomst dat het verlies van beide ouders door opsluiting heeft doorstaan ​​en toch naar voren is gekomen met een opgewekte persoonlijkheid.

Dus hij zal het prima vinden om zijn regiedebuut te horen “K-Pops!” niet zo goed. Zoals zijn autobiografische personage BJ glimlachend zegt: ‘Haters gaan haten.’ Het is de eerste keer dat ik iemand die zin hoor zeggen en ik geloof echt dat hij het meent.

het script, mede geschreven door .Paak en Khaila Amazonangaat over een percussionist die zonder succes op de deur van succes bonkt. We ontmoetten BJ .Paak voor het eerst in 2009 tijdens het drummen in Los Angeles tijdens een karaoke-avond met een liveband met een groep gewone muzikanten, gespeeld door zijn echte trouwe artiesten, de Free Nationals. Ondanks al het bewijs van het tegendeel – er bestaat behoorlijk wat bewijs – is BJ ervan overtuigd dat veel mensen naar hem toe kwamen. Hij is een showboot die zich zo kleedt Stomme Collins en zweert dat hij de volgende is Phil Collins. Roem is pas rond de volgende cover.

Wanneer de film twaalf jaar later wordt teruggebracht, is er niets veranderd, inclusief zijn chutzpah. Bar-eigenaar (Johnny Parkook bekend als rapper Dumbfoundead uit LA) en BJ’s moeder (Yvette Nicole Bruin, lijkt plezier te hebben), zweren samen om hem naar het buitenland te sturen, zodat ze in alle rust kunnen flirten. En de eigenwijze BJ vliegt de oceaan over om zijn carrière opnieuw op te starten in ‘Wildcard’, een Zuid-Koreaanse realitywedstrijdshow met slechts 52 kandidaten. K-popidool aan één winnaar. BJ is geen deelnemer; hij zit gewoon in de band. Maar ze heeft plannen om aan te sluiten bij de favoriet van de fans, een gladde platinablond genaamd Kang (Kevin Woo van “KPop Demon Hunter,” voormalig lid van de jongensgroep U-kus).

Het “Wildcard”-subplot is nooit logisch. K-Pop-trainingskampen zijn notoir moeilijk en de wrede gastheer Diamond (Cathy Shim), heeft zijn verwachtingen teruggebracht naar het bovenste kwartaal. Deze sterren die als de meest veelbelovende werden beschouwd, waren echter meestal ongelukkige hoopvolle mensen die vertrouwden op hun vaardigheden op het gebied van nunchucks en mime. Nadat hij ons ervan heeft overtuigd dat BJ middelmatig en waanvoorstellingen is, durft de film zijn personage tot adviseur te maken, wat, in niet-muzikale termen, hetzelfde is als wanneer ik het prestigieuze Le Cordon Bleu binnenstormde en zijn culinaire studenten dwong hollandaise te maken met Miracle Whip.

Een spoedcursus Koreaanse muziek is slechts een snelle diavoorstelling plus een lezing gegeven door een sympathieke 11-jarige deelnemer genaamd Tae Young (Paaks echte zoon, Soul Rasheed). Op dit punt doet de levendige geest van de film “Afterschool Special” ons gemakkelijk accepteren dat het kind de lang verloren gewaande zoon van BJ is van zijn ex-vriendin Yeji (Jee Jonge Han). De jongen groeide op in Seoul en geloofde dat zijn vader een acteur was Idris Elbadie hij ook nog nooit had ontmoet. (De beste grap in de film is het trieste beeld van Elba op de dvd-hoes van de film van Tyler Perry “Papa’s kleine meisje.”)

Rasheed kan een redelijk goed Brits accent hebben en heeft een ontspannen, natuurlijk zelfvertrouwen dat is aangescherpt door de hoofdrol in zijn eigen komische sketches op YouTube. Zijn charme en liefde voor K-pop zijn de reden dat .Paak beweert dat hij de film heeft gemaakt, hoewel .Paak ook insinueerde dat Rasheed, toen ze op de set arriveerden, de voorkeur gaf aan metalbands. Schuifknoop. Eerlijk gezegd ben ik ook benieuwd naar een versie van die verhaallijn – of een versie die Tae’s vastberadenheid om de “Wildcard” te winnen serieuzer neemt. Twee scènes eindigen met scheetgrappen; slechts één liet hem daadwerkelijk zingen en dansen, en hij was niet slecht.

Voordat iemand waarschuwende verhalen gaat citeren Jaden Smiteen ander kind dat geïnteresseerd was in acteren door zijn muzikale vader Wil Smitlaat me zeggen dat Jaden ook een goede jonge speler. Zijn tegenaanval was een groter probleem dan zijn talent. In een terughoudende casting verschijnt Smith hier als “Wildcard”-jurylid naast DJ Diplomaen het script dient ook als cameo Saweetieevenals de namen van de supersterrenmedewerkers van .Paak, incl André 3000, Dr. Dre, Kinderachtige Gambino En Bruno Mars.

Eigenlijk is dit allemaal maar een excuus voor .Paak om ham te spelen. Hij vulde de film met foto’s van BJ die alleen in een taxi liep of zijn broek splitste terwijl hij zijn danspasjes liet zien. (Haar sierlijke en schattige kostuum is net om de hoek Bao Tranchi.) Wanneer BJ .Paak een ander personage irriteert met een andere drumsolo, zou een zelfbewuste grap over zijn egoïsme passender zijn als “K-Pops!” Ik weet niet zeker of het publiek hem zoveel mogelijk op het scherm wil hebben.

De boodschap die moet worden overgebracht is dat BJ moet stoppen met het najagen van de schijnwerpers, zodat zijn kind een ster kan worden. Maar zijn karakter kan het niet en hij ook niet. Eerlijk gezegd is de titel een aanwijzing dat de focus technisch gezien niet op Koreaanse muziek ligt. Het verhaal gaat altijd over papa die leert vader te worden.

Er zijn een aantal geweldige scènes in de bijna twee uur durende speelduur van de film: een surrealistische droom die zich afspeelt in een kerk, een schattige tussenfilmpje van een reclame voor gebakken kip, een geanimeerde interstitial waarin het uiteenvallen van Yeji en BJ wordt geïllustreerd met een afbeelding van hem die zich zielig vastklampt aan de koptelefoon van zijn vriendin, in een poging haar aandacht weer op hem te vestigen. Thematisch gezien is het meest definitieve moment het moment waarop BJ zijn zoon leert over de wortels van de zwarte Amerikaanse kunst. “Familie Jackson opeenvolgend uitgevoerd BTS om te dansen,” benadrukte BJ.Paak, waarmee hij zijn punt over de invloed van funk- en rockmuziek onderstreepte Aarde, wind en vuur concert waar hij eindelijk een excuus vindt om met hen op het podium te staan.

Dat is een sterk argument en ik hoop dat de film doorgaat. Dit is het juiste moment – ​​en .Paak zou de juiste ster kunnen zijn – om serieus te onderzoeken wat de verschuiving van de Big 40 naar het oosten betekent. Amerikanen hebben de zachte macht die ons in het centrum van het universum van de popcultuur plaatst, lange tijd als vanzelfsprekend beschouwd. Maar dit avontuur in Seoul was slechts een egotrip.